Skald (Noordse hofdichter)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Koning Olaf geeft het zwaard aan de skald, 1899

Skalden waren hofdichters tijdens het Vikingen-tijdperk. Een skald was een ziener die de verbindingskanalen tussen de mensheid en de goden kon openhouden.

Zij schreven gedichten over de Noordse mythologie in allitererende versvorm. Ze worden ook wel gezien als geschiedschrijvers, omdat veel van deze mythologie en het leven van de Vikingen dankzij hun geschriften bewaard is gebleven.

De poëtische inspiratie, de goddelijke verlichting in de ziel, wordt door Bragi verpersoonlijkt.

Bekende skalden[bewerken]

Naast de god Bragi, bestond ook de sterfelijke Bragi Boddason.

Thiodolf was de skald van Vikingkoning Harald III van Noorwegen Hardrada. Hij bezong de wapenfeiten van zijn koning. Toen de Vikingkoning sneuvelde bij de Stamfordbrug (1066), nam hij het hoofd van de koning op zijn schoot en zong, tijdens de strijd, treurliederen. Ten slotte stierf hij op het slagveld, vermoord door Vikingkrijgers die het spuugzat waren dat hij het vertikte een wapen op te nemen en te vechten, en in de plaats daarvan hun zenuwen tergde met kattenvals en klagerig gejengel terwijl zij voor hun - en zijn - leven vochten.

De bekendste skald is de IJslandse Snorri Sturluson (Proza-Edda).

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • De Maskers van Odin - Oud-Noordse wijsheid, Elsa-Brita Titchenell, ISBN 9070328631 (Theosophical University Press Agency)