Staalpact
Het Staalpact (Duits: Stahlpakt; Italiaans:Patto d'Acciaio), formeel bekend als het Vriendschapspact en Alliantie tussen Duitsland en Italië, was een overeenkomst tussen fascistisch Italië en nazi-Duitsland getekend op 22 mei 1939, door de ministers van Buitenlandse Zaken van Italië en Duitsland, respectievelijk graaf Galeazzo Ciano en Joachim von Ribbentrop.
Het Pact bestond uit twee delen: de eerste sectie was een open verklaring van de voortzetting van vertrouwen en samenwerking tussen Duitsland en Italië terwijl de tweede, een "Geheim Aanvullend Protocol" een unie van militaire en economische beleidsmaatregelen aanmoedigde. Echter, sommige leden van de Italiaanse regering, inclusief de ondertekenaar Ciano, waren tegen het Pact.
Het was de Italiaanse leider Benito Mussolini die de overeenkomst de bijnaam van "Staalpact" gaf, nadat hem verteld was dat zijn originele naam, het "Bloedpact", waarschijnlijk slecht ontvangen zou worden in Italië.
Voorgeschiedenis [bewerken]
Op 6 november 1937 had Italië zich aangesloten bij het Anti-Cominternpact dat Duitsland en Japan sedert 25 november 1936 verbond om de ondermijnende activiteiten door de Komintern vanuit Moskou, tegen te gaan. Mussolini wilde met de toetreding tot het Anti-Komintern verdrag zijn isolement beëindigen, waarin zijn land terecht kwam na de verovering van Ethiopië en de steun aan het Franco-regime in Spanje.
Het pact [bewerken]
Het pact is gesloten in de veronderstelling dat een oorlog met de Westerse democratieën binnen vier jaar onvermijdelijk zou zijn. De veronderstelling werd hoofdzakelijk verkondigd door de Duits minister van Buitenlandse Zaken Joachim von Ribbentrop.
Het pact smeedde een alliantie tussen Italië en Duitsland. Het behelsde samenwerking op economisch en militair vlak. In geval van oorlog zouden beide partijen elkaar onmiddellijke hulp en ondersteuning verlenen en geen van beide partijen zou een separate wapenstilstand tekenen. Het pact was 10 jaar geldig.
