Standaardmandarijn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Standaardmandarijn (Putonghua, Guoyu, Huayu)
Gesproken in Volksrepubliek China, Taiwan, Singapore, en andere landen
Sprekers 880 miljoen
Rang 1
Taalfamilie

Sino-Tibetaans

Alfabet Hanzi
Officiële status
Officieel in

Volksrepubliek China, Taiwan, Singapore, Verenigde Naties

Taalorganisatie Guóyǔ Tuīxíng Wěiyuánhuì (In Taiwan)
Portaal  Portaalicoon   Taal

Standaardmandarijn is de officiële spreektaal van zowel de Volksrepubliek China als Taiwan. Het is het Mandarijn zoals dat wordt onderwezen op scholen en gebruikt door de autoriteiten en media in de Volksrepubliek China, in Taiwan en in Singapore.

Het Standaardmandarijn bestaat nog niet zo lang. In de twintigste eeuw wilde de Chinese overheid een standaardtaal voor het hele land. Daarom besloot men het dialect van de hoofdstad als uitgangspunt te nemen. De voorloper van het huidige Standaardmandarijn is 'Guanhua', letterlijk 'ambtenarentaal' (Mandarijn). Dit was de taal waarin ambtenaren uit verschillende gebieden (en dus sprekers van verschillende dialecten) met elkaar spraken. Dat kon iets zijn dat op het huidige Mandarijn leek, maar ook een mix van de dialecten die die ambtenaren toevallig spraken.

Oorsprong[bewerken]

Het standaardmandarijn is ontstaan uit het Pekings dialect en behoort daarom tot het Peking-Mandarijn. Dit dialect is gekozen omdat Peking de hoofdstad is van de Volkrepubliek China.

Indeling:

Romanisatie[bewerken]

Het Standaardmandarijn kan worden getranscribeerd in:

Voorbeelden[bewerken]

Enkele voorbeelden van het Standaardmandarijn:

我爱你 (wǒ ài nǐ) = Ik hou van jou (Geluidsfragment uitspraak (info / uitleg))

我喜欢你 (wǒ xǐhuan nǐ) = Ik vind jou leuk (Geluidsfragment uitspraak (info / uitleg))

Hierin betekent 'wǒ' 'ik' (het Chinees kent geen verbuigingen of vervoegingen), 'nǐ' 'jou', het woord 'ài' 'houden van' en 'xǐhuan' 'leuk vinden'.