Standaardmandarijn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken
Standaardmandarijn (Putonghua, Guoyu, Huayu)
Gesproken in: Volksrepubliek China, Taiwan, Singapore, en andere landen
Sprekers: 880 miljoen
Rang: 1
Taalfamilie Sino-Tibetaans


Alfabet: Hanzi
Officiële status
Officieel in: Volksrepubliek China, Taiwan, Singapore, Verenigde Naties
Taalorganisatie: Guóyǔ Tuīxíng Wěiyuánhuì (In Taiwan)
Taalcodes
ISO 639-1: zh, SIL: cmn
Taalportaal

Standaardmandarijn is de officiële taal van zowel de Volksrepubliek China als Taiwan. Het is het Mandarijn zoals dat wordt onderwezen op scholen en gebruikt door de autoriteiten en media in de Volksrepubliek China, in Taiwan en in Singapore.

Het Standaard-mandarijn bestaat nog niet zo lang. In de twintigste eeuw wilde de Chinese overheid een standaardtaal voor het hele land. Daarom besloot men het dialect van de hoofdstad als uitgangspunt te nemen. De voorloper van het huidige Standaard-mandarijn is 'Guanhua', letterlijk 'ambtenarentaal' (Mandarijn). Dit was de taal waarin ambtenaren uit verschillende gebieden (en dus sprekers van verschillende dialecten) met elkaar spraken. Dat kon iets zijn dat op het huidige Mandarijn leek, maar ook een mix van de dialecten die die ambtenaren toevallig spraken.

[bewerk] Oorsprong

Het standaardmandarijn is ontstaan uit het dialect Peking. Daarom behoort het standaardmandarijn tot het dialect: Peking-Mandarijn. Sinologen hadden het dialect van Peking gekozen, omdat dat de hoofdstad is van Volkrepubliek China.

[bewerk] Romanisering

Het Standaard-mandarijn kan worden getranscribeerd in:

 
Persoonlijke instellingen