Taiwan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Icoontje doorverwijspagina Zie Taiwan (doorverwijspagina) voor andere betekenissen van Taiwan.
Republiek China
中華民國
Jhōnghuá Mínguó (Zhōnghuá Mínguó)
Vlag van Taiwan wapen van Taiwan
(Details)
Taiwan
Basisgegevens
Officiële landstaal Mandarijn
Hoofdstad Taipei (de jure Nanking[1])
Regeringsvorm Republiek
Staatshoofd Ma Ying-jeou
Regeringsleider Jiang Yi-huah
Religie Chinese volksreligie, boeddhisme, taoïsme, confucianisme
Oppervlakte 35.980 km² [2] (10,3% water)
Inwoners 22.300.929 (2000)[3]
23.299.716 (2013)[4] (647,6/km² (2013))
Overige
Volkslied Lied der drie principes van het volk, Nationale vlaglied
Munteenheid Taiwanese dollar (NTD)
UTC +8
Nationale feestdag Dubbel Tienfestival, 10 oktober
Web | Code | Tel. .tw | TWN | 886
Voorgaande staten
Kwomintang-China Kwomintang-China 1949
Topografie
Taiwan
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken
Taiwan
Naam (taalvarianten)
Traditioneel 臺灣 of 台灣
Vereenvoudigd 台湾
Hanyu pinyin Táiwān
Wade-Giles T'ai²-wan¹
Tongyong pinyin Táiwan
Jyutping (Standaardkantonees) toi4 waan1
Zhuyin ㄊㄞˊ ㄨㄢˉ
Standaardkantonees IPA: [tʰɔi wa:n]
HK-romanisatie (Standaardkantonees) Toi Wan
Yale (Standaardkantonees) toi4 waan1
Dapenghua IPA: [tʰɵy wa:n]
Meixianhua toi2 wan1
Taiwan-Hakka Thòi-vàn
Minnanyu Tâi-oân
Mindong Dài-uăng
Shanghainees [dE˩ uE˦]

Taiwan is een eiland in Oost-Azië, alsmede de gebruikelijke aanduiding van een daar gevestigde, de facto soevereine staat die zich formeel de Republiek China (Jhōnghuá Mínguó, Zhōnghuá Mínguó) noemt. Het eiland Taiwan ligt in de Oost-Chinese Zee, ten oosten van het Chinese vasteland, ten zuidwesten van Japan en ten noordoosten van de Filipijnen. Als politieke entiteit bestaat de Republiek China vooral uit het genoemde eiland, maar zij heeft ook de eilanden Kinmen, Matsu en Wuciou onder controle. Die liggen vlak voor de kust van het Chinese vasteland. Zij behoren tot het deel van de provincie Fujian dat onder feitelijk gezag van Taiwan staat.

Geschiedenis[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Geschiedenis van Taiwan voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het grondgebied van Taiwan omvat één groot eiland en een groot aantal kleine eilandjes. Taiwan, de gebruikelijke naam voor Republiek China (niet te verwarren met de Volksrepubliek China) is afgeleid van het grootste eiland van het Taiwanese grondgebied. Dit eiland, voorheen ook bekend als Formosa, wordt ook door zijn inwoners Taiwan (台灣) genoemd. Hoewel Taiwan reeds in 1895 voor het eerst onafhankelijkheid claimde, en een eigen constitutionele democratie vormt, is de huidige politieke status nog immer betwist.
Vlak na de Tweede Wereldoorlog werd de nationalistische Chinese regering, onder leiding van Tsjang Kai-sjek, bestreden door de Chinese communisten, onder leiding van Mao Zedong. Tijdens de WO II vochten beide partijen tegen de Japanners, maar na de oorlog streden ze weer tegen elkaar. In 1949 verdreven de communisten hun tegenstanders van het vasteland van China naar Taiwan. Toen werd China een communistische 'Volksrepubliek'.
Onder zware diplomatieke en vaak ook economische druk van China hebben meer en meer landen hun diplomatieke betrekkingen met Taiwan moeten opzeggen. China staat het niet toe dat landen betrekkingen met beide landen tegelijkertijd onderhouden. Ook door Nederland en België kon de regering in Taipei daarom niet worden erkend. De Volksrepubliek China noemt Taiwan een afvallige provincie.

Internationale erkenning[bewerken]

Tot het einde van de Tweede Wereldoorlog werd Taiwan internationaal vooral als Formosa aangeduid en was het een Japanse kolonie. Na de oorlog werd Taiwan overgedragen aan de toenmalige Republiek China, met regeringszetel Peking. Taiwan wordt niet als onafhankelijk land erkend door de communistische Volksrepubliek China en de communistische regering noemt Taiwan een afvallige provincie van de Volksrepubliek China. Taiwan wordt door de meerderheid van de internationale gemeenschap officieel niet erkend, maar het merendeel van de staten in de wereld onderhoudt wel aparte economische en culturele relaties met Taiwan, veelal via zogenaamde gezantschappen. Echter, 22 landen (21 leden van de VN en Vaticaanstad) hebben de Republiek China, dat is: Taiwan, wel officieel erkend als legitieme voortzetting van de Republiek China en hebben als gevolg hiervan geen officiële relaties met de communistische Volksrepubliek China, het Chinese vasteland. Vaticaanstad is een bekend diplomatiek bondgenoot van de Republiek China op Taiwan.

Geografische informatie[bewerken]

Het landoppervlak is circa 36.200 km² groot. Van noord naar zuid is de afstand zo'n 400 kilometer en van oost naar west is het hoofdeiland 145 kilometer op zijn breedst. Van noord naar zuid ligt een grote bergrug waarvan de hoogste bergen tot zo'n 4000 meter reiken. Naar het westen dalen de bergen en eindigen in een laagvlakte welke geschikt is voor de landbouw. Hier liggen ook de meeste steden en zijn de economische activiteiten geconcentreerd. Naar het oosten gaan de bergen steiler naar beneden en eindigen abrupt in de Grote Oceaan. Vanwege het bergachtige karakter is 58% van het land bedekt met bos. Zo'n 20% van het land is geschikt voor agrarische doeleinden.

Eilanden[bewerken]

In het noordwesten wordt het eiland begrensd door de Oost-Chinese Zee, in het zuidwesten door de Zuid-Chinese Zee. Taiwan bestaat uit het hoofdeiland met de hoofdstad Taipei en enkele kleine eilandjes. Deze eilandjes maken minder dan 1% van het totale oppervlakte van het land uit. De internationale luchthaven ligt in Taoyuan, vlakbij Taipei. Alle belangrijkste steden en dorpen op één na liggen op het hoofdeiland.

Van de andere eilanden liggen er

Het grootste eiland aan de westkant is Pescadores (met de enige stad niet op het hoofdeiland, Magong), het grootste eiland aan de oostkant is Lan Yu.

Zeestraten[bewerken]

Taiwan ligt aan vier zeestraten / baaien / binnenzeeën:

  • De Straat van Taiwan (tussen de Oost-Chinese Zee en de Zuid-Chinese Zee),
  • Penghu Shuidao (tussen het hoofdeiland en de 6 westelijke eilanden),
  • Nian Wan (een kleine baai aan de piek van het zuiden, daar zijn 2 baaien (waaronder Oluan Pi), tussen die twee kapen ligt de baai),
  • de Straat Luzon (ten zuiden van Nan Wan).

Ten oosten van Taiwan ligt de enige oceaan die aan Taiwan grenst, de Grote (of Stille Oceaan). Op het hoofdeiland liggen ook de enige belangrijke autowegen, de vijf bekendste Taiwanese bergen en de internationale luchthaven.

Rivieren[bewerken]

Vanwege de hoge neerslag telt het land veel rivieren. Deze zijn niet geschikt voor de scheepvaart, maar spelen wel een rol bij de elektriciteitsvoorziening van het land. Belangrijke rivieren zijn:

  • De Danshui, loopt door Taipei (of Taibei), Xinzhuang en het district Taibei.
  • De Han, loopt door Han.
  • De Dajia, ontspringt op de Nanhuda Shan (3598 m, de op drie na grootste berg van het eiland), en loopt door Dongshi en Dajia.
  • De Choshui, loopt door Xiluo.
  • De Hualian, loopt door Hualian.
  • De Cengwen, loopt door Madou.

Bergen[bewerken]

De vijf hoogste en bekendste bergen van Taiwan:

  1. Yu Shan, 3952 m, ten oosten van Jiayi.
  2. Xue Shan, 3931 m, ten zuidoosten van Miaoli.
  3. Guan Shan, 3715 m, ten ten oosten van Xuejie.
  4. Nanhua Shan, 3598 m, ten zuidoosten van Miaoli, hier is de bron van de Dajia.
  5. Qinxing Shan, 1120 m, ten oosten van Danshui.

Kapen[bewerken]

De vier grootste kapen van Taiwan:

  • Fugui Jiao (noorden),
  • Santiao Jiao (noordoosten),
  • Sahnsient'ai (oosten)
  • Oluan Pi (zuidoosten).

Nationale Parken[bewerken]

Tunnel van 9 bochten, Taroko Gorge

Het land kent een zestal Nationale parken. Een van de bekendste is Tarokko National Park vernoemd naar de Tarokko Kloof. De naam Tarokko betekent mooi en vol schoonheid. Volgens overlevering zou lang geleden een stamlid van het lokale Truku volk naar het einde van de kloof zijn gelopen, en bij het zien van de schoonheid van de Stille Oceaan zou hij Tarokko geroepen hebben. De kloof en directe omgeving staan bekend als een bijna onuitputtelijke bron van marmer welke in de loop van miljoenen jaren is ontstaan door de druk van de tektonische bewegingen van de Euraziatische Plaat en de Filipijnse Plaat. Sedimenten op de bodem van de zee werden eerst samengedrukt tot kalksteen en vervolgens verder samengedrukt tot marmer. In de loop der tijd werd de zeebodem naar boven gedrukt en ontstond het eiland. Nog steeds stijgt het eiland 0,5 cm per jaar. De kloof is vervolgens ontstaan door erosie door de Liwu Rivier. Behalve het marmer staat ook de zogenaamde Mount Jade (Berg van Jade) in het park. De jade die hier wordt gedolven komt alleen op Taiwan voor.

Klimaat[bewerken]

Het eiland ligt op de hoogte van de Kreeftskeerkring. Het klimaat is tropisch en de gemiddelde jaartemperatuur ligt rond de 22 °C.[5] In het noorden valt de meeste regen tussen januari en maart als gevolg van de noordoost moesson. In Taipei viel tussen 2003 en 2012 gemiddeld zo’n 2400 mm neerslag per jaar,[6] dat is ongeveer driemaal meer dan in Nederland. Gedurende de zomer, die duurt van juni tot en met september, zijn de temperaturen en luchtvochtigheid hoog. In het midden en zuiden van het eiland is de invloed van de moesson minder. Tussen juli en oktober komen over het hele eiland cyclonen voor. Er valt, met uitzondering van hoog in de bergen, geen sneeuw.

Bestuurlijke indeling[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Deelgebieden van Taiwan voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Doordat De Republiek China formeel nog bestaat (de grondwetswijziging die vereist is om afstand te doen van het gezag over het gehele China, is voor China niet acceptabel), claimt het (formeel) gezag over het hele vasteland van China en ook over delen van onder meer Rusland, Mongolië en Afghanistan. Taiwan zelf is dus formeel nog gewoon een provincie van het 'ondeelbare' China. Het werkelijk onder gezag van de Republiek China staande gebied is als volgt verdeeld:

De provincie Fujian omvat enkele eilanden vlak voor de kust van het vasteland van China; de provincie Taiwan omvat het hoofdeiland (minus de vijf grootste steden) en de eilandengroepen die niet voor de kust van het vasteland liggen.

De vijf direct-bestuurde steden zijn verder ingedeeld in stadsdistricten, dorpen en wijken. De provincies zijn ingedeeld in districten en provinciale steden met de status van district. De provinciale steden zijn verder ingedeeld in stadsdistricten, dorpen en wijken. De districten zijn verder ingedeeld in enerzijds districts-bestuurde steden (verder ingedeeld in dorpen en wijken) en anderzijds stedelijke en landelijke plaatsen, die weer zijn ingedeeld in dorpen en steden.

Bevolking[bewerken]

Bevolkingsdichtheid per regio (situatie per eind 2011

De oorspronkelijke bewoners van Taiwan zijn verschillende Austronesische stammen. Deze aboriginals zijn niet verwant aan de Chinezen, maar het meest aan de bevolking van de Filipijnen en andere eilanden in die buurt.

De eerste buitenlandse claim op het territorium was die van de Nederlanders. Zo'n 30 jaar stond het land onder Nederlands bestuur vanuit het nog immer bestaande Fort Zeelandia in de stad Anping (Tainan). Nadat de Chinese opstandige generaal Koxinga (Zheng Chenggong) midden 17e eeuw de Nederlanders van het eiland had verdreven om zich daar zelf buiten het bereik van de Chinese keizer te vestigen, kwamen Chinese immigranten van het vasteland, vooral vanuit Fujian. Een andere grote bevolkingsgroep zijn de Hakka. Aanvankelijk werd alleen mannen toegestaan naar Taiwan te emigreren, waarop veel mannen na aankomst met een aboriginal trouwden. Zo assimileerde het merendeel van de oorspronkelijke bevolking met de latere immigranten.

De laatste grote immigratiegolf was in 1949, toen zo'n 700.000 representanten van de Chinese elite alsmede zo'n 800.000 militairen van het Nationalistische leger o.l.v. Chiang Kai-shek op de vlucht voor de communisten van Voorzitter Mao naar Taiwan kwamen. Zij vormden 20% van de indertijd kleine bevolking maar beheersten het politieke en economische speelveld volkomen. Door de eilandbewoners werden ze beschouwd als nieuwe kolonisator, een ongedisciplineerde versie van de Japanners die in ieder geval nog orde hadden gebracht. Deze immigranten, en soms ook hun kinderen, worden nog steeds waishengren genoemd, "mensen uit andere provincies".

In 2012 telde het land 23,2 miljoen inwoners, bijna gelijk verdeeld over mannen en vrouwen.[7] In 1983 waren er 18,8 miljoen inwoners, maar er waren toen 8% meer mannen dan vrouwen.[7] De jaarlijkse bevolkingsaanwas is laag, in de laatste vijf jaar tot 2012 was dit gemiddeld zo’n 0,3% en is vooral toe te schrijven aan het lage aantal geboorten. Het land vergrijst en de mediaan leeftijd is gestegen van 24,0 jaar in 1982 tot 38,4 jaar in 2012.[8] De basis van de bevolkingspiramide is in deze drie decennia versmald, het aantal inwoners tussen 0 en 14 jaar is gehalveerd tot 14,6% van het totaal terwijl het aandeel van 65 jaar en ouder is verdubbeld tot 11,2%.[8] Het land is dichtbevolkt met 644 personen/km² in 2012.[7] De gemiddelde levensverwachting is 76 jaar (in 2012).[9]

Steden[bewerken]

Bijna driekwart van de bevolking woont in grote steden met meer dan 150.000 inwoners. In 2012 was dit 72,7% en nog eens 23,1% leefde in plaatsen met 20.000 tot 150.000 inwoners. In 1983 leefden ook al 95% van de inwoners in plaatsen met meer dan 20.000 inwoners.[10]

De steden met meer dan 100.000 inwoners zijn:
de hoofdstad Taipei, Kaohsiung, Xindian, Xinzhuang, Zhongli, Hsinchu, Hualian, Taichung, Zhanghua, Jiayi, Tainan, Kaohsiung, Pingdong en Taitung.

Enkele steden met tussen 25.000 en 100.000 inwoners: Danshui, Han, Luodong, Zhutung, Zhunan, Miaoli, Dongshi, Buli, Nantou, Yuanlin, Lugang, Xiluo, Douliu, Huwei, Beigang, Qishan, Kangshan, Magong (op het eiland Pescadores).

Enkele steden en dorpen met minder dan 25.000 inwoners:
Dajia, Fengyuan, Xihu, Erlin, Dounan, Pozi, Xuejia, Madou, Jiali, Xinhua.

Religie[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie ook boeddhisme in Taiwan

In de overheidsstatistieken van 2009 is geteld dat op het hele eiland Taiwan 14.993 religieuze gebouwen telt voor 23 miljoen inwoners. Dat betekent dat er voor elke religieuze gebouw 1500 mensen kunnen worden opgevangen. De meerderheid van de religieuze gebouwen zijn taoïstische tempels met een aantal van 9202 dat 78,4% van het totale aantal religieuze gebouwen is. Verder zijn er 2291 boeddhistische tempels (19,5%) en op de derde plaats staan de I Kuan Taotempels met 1,7%. Betreft de kerken zijn er drie keer zoveel meer protestantse kerken dan Rooms-katholieke kerken. De kerken staan meestal in Taipei, Hualien en Taitung.

De meeste religieuze gebouwen staan in Tainan (1245). Op de tweede en derde plaats staan Kaohsiung (1142) en Pingtung (1068). Het merendeel van de religieuze gebouwen in deze drie steden zijn taoïstisch en boeddhistisch.[11]

Taal[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Lijst van talen in Taiwan voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De officiële taal van Taiwan is Mandarijn, op Taiwan "Guoyu" ('landstaal') genoemd. Voordat de KMT naar Taiwan kwam, werd er op Taiwan voornamelijk Japans en Taiwanees (Minnanyu) gesproken; deze Chinese taal is afkomstig van de provincie Fujian, waar de taal Minnanyu wordt genoemd. De KMT'ers kwamen van het vasteland en verstonden geen Taiwanees, en bepaalden dat de officiële taal voortaan Mandarijn zou zijn. Tegenwoordig beheerst vrijwel iedereen op Taiwan Mandarijn, hoewel een meerderheid Taiwanees als moedertaal spreekt.

Naast Mandarijn en Taiwanees wordt ook Taiwan-Hakka gesproken, en verschillende aboriginaltalen, te weten alle Austronesische talen, behalve de Malayo-Polynesische (uitzondering op de uitzondering: het Yami). Tot 2004 werden de Austronesische talen van Taiwan Formosaanse talen (een tak binnen de Austronesische talen) genoemd (met uitzondering van het Yami), maar vandaag bestaat die familie niet langer uit 23, maar uit twee talen. De andere 21 talen hebben, per groepjes van één à vijf, een status gekregen van aparte tak binnen de Austronesische talen. Het Yami is dus een Malayo-Polynesische taal. Het is de enige taal in Taiwan van die familie, en ze wordt door 3000 mensen gesproken in een kleine eilandengroep tussen Taiwan en de Filipijnen. Bijgevolg gaat het om een Noordelijke Filipijnse taal.

De transcriptie (romanisatie) van het Guoyu is al tijden een probleem. Het Chinese vasteland gebruikt sinds het begin van de jaren '80 Hanyu Pinyin (zo wordt Peking tegenwoordig geschreven als Beijing en Kwo Min Tang als Guomindang). Hongkong, Singapore, Maleisië en Taiwan hielden echter vast aan het oude Wade-Giles-transcriptiesysteem. Ondertussen ontwikkelde Taiwan een nieuw, eigen stelsel, Tongyong Pinyin, dat ook de andere Taiwanese talen beter zou accommoderen. Dit laatste stelsel wordt door de DPP-regering gepromoot als echt Taiwanees en niet van het communistische vasteland.

Tegenwoordig gebruiken sommige steden Tongyong Pinyin en andere Hanyu Pinyin (afhankelijk van de politieke afkomst van de burgemeester). Verder zijn op allerlei plaatsen nog oude transcripties in het Wade-Giles te vinden, en maar weinig mensen weten hoe beide systemen precies werken, met als gevolg een wirwar aan verschillende transcripties voor dezelfde plaats.

Taiwan heeft ook een eigen alfabet: Zhuyin Fuhao, ook wel bopomofo genoemd, naar de eerste vier letters van dit alfabet. Dit is het transcriptiesysteem dat kinderen op school leren, als hulp bij het leren lezen en schrijven.

Economie[bewerken]

De moderne economische geschiedenis van Taiwan start in 1895 toen het eiland onder Japanse controle kwam. De Japanners troffen een hoofdzakelijk agrarische samenleving aan met rijst en suikerriet als de belangrijkste landbouwgewassen.[12] Door de invoering van het kadaster werden de eigendomsverhoudingen van de grond vastgelegd. Verder werd geïnvesteerd in de opleiding van boeren en nieuwe landbouwtechnieken geïntroduceerd waardoor de productie en de inkomsten van de boeren sterk stegen. Tussen 1905 en 1909 was de productiviteit per hectare ongeveer de helft in vergelijking tot Japan, maar in 1935-1939 was dit gestegen naar 80%.[12] In de jaren dertig kwam de industrie in opkomst voor het leveren van grondstoffen en materialen voor de Japanse oorlogsindustrie. Verder werden fabrieken gebouwd om in de eigen Taiwanese behoefte te voorzien en het land ging de importsubstitutie fase in van economische ontwikkeling welke tot de zestiger jaren van de 20e eeuw duurde.[12]

Na de oorlog vluchtten veel chinezen van het vaste land naar Taiwan. Zij namen de regering over en het bestuur van de voormalige Japanse fabrieken. De regering initieerde succesvolle landbouwhervormingen om het agrarisch surplus te vergroten. [12] De aanwezige industriële basis, bescherming van binnenlandse producenten door importtarieven en Amerikaanse hulp leidde tot een sterke groei van de industriële productie.[12] In de zestiger jaren waren de binnenlandse groeimogelijkheden beperkt en het beleid richtte zich op exportgroei.[12] Tussen 1982 en 1987 groeide de economie van Taiwan zeer snel met 10,2% gemiddeld per jaar. Tussen 1952 en 1988 steeg het bruto nationaal product per hoofd van $ 48 naar $ 6000 en het aandeel van industriële goederen in de totale export van 8% naar 94%. Direct na de oorlog was Japan de belangrijkste handelspartner. Na 1967 was dit de Verenigde Staten, maar tegenwoordig is de handel met de Volksrepubliek China zeer groot.[12]

Transport[bewerken]

Op ongeveer een uur westelijk van Taipei bij Taoyuan ligt de internationale luchthaven Taiwan Taoyuan International Airport. Dit is de grootse luchthaven van het land. Voor het scheepvaartverkeer zijn de havens van Kaohsiung en Keelung van groot belang. De haven van Kaohsiung verwerkt de meeste lading en ligt aan de zuidwest kust van het eiland. Het behoort tot de top tien van ’s werelds grootste containerhavens en rondom de haven ligt veel industrie. Keeling ligt in het noorden op zo’n 40 kilometer ten oosten van Taipei. Het is de op een na grootste haven van het land. Het spoornetwerk is vanaf 2007 uitgebreid met een hoge snelheidslijn. De lijn van Taiwan High Speed Rail is circa 335 kilometer lang en loopt langs de westkust van Taipei naar Kaohsiung. Na de opening is het binnenlands luchtverkeer gehalveerd omdat veel passagiers de voorkeur geven aan de trein.

Energie[bewerken]

Taiwan is arm aan natuurlijke grondstoffen. Van de energie die het land verbruikt wordt zo'n 97% ingevoerd.[13] Olie en olieproducten maken ongeveer 50% van de totale energie-import, gevolgd door steenkool met een aandeel van 30%.[14] In de laatste jaren heeft olie enigszins aan belang verloren door hogere lng importen. De Taiwan Power Company is verantwoordelijk voor de productie, transport en distributie van elektriciteit. Taipower werd direct na het einde van de Tweede Wereldoorlog op 1 mei 1946 opgericht. Het bedrijf had in 2013 ruim 30.000 MW aan capaciteit opgesteld waarvan zo'n 70% bestond uit olie-, gas- en steenkoolgestookte centrales.[15] Kernenergiecentrales vertegenwoordigden ongeveer een-zesde van de capaciteit en het aandeel van hernieuwbare energie was circa 6%. De rest is waterkracht. Er zijn onafhankelijke producenten met eigen elektriciteitscentrales, maar deze leveren hun stroom aan Taipower die het naar een van zijn 13 miljoen klanten brengt.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Naslagwerk[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. In 1928 werd Nanking de hoofdstad van de Republiek China. Nadat de nationalisten als gevolg van de Chinese Burgeroorlog naar Taiwan vluchtten verklaarde Chiang Kai-shek Taipei als "tijdelijke hoofdstad". De jure is Nanking dus nog steeds de hoofdstad van de Republiek China al is dat de facto Taipei aangezien de Republiek China geen gezag over het vasteland van China (en dus ook Nanking) meer heeft.
  2. (en) CIA The World Factbook 2012
  3. (en) Laatste census 16 december 2000 ((en) table 16)
  4. (en) Niet officiële schatting CIA Factbook juli 2013 (berekend door US Bureau of the Census)
  5. Statistical yearbook 2012, p. 3
  6. Statistical yearbook 2012, p. 5
  7. a b c Statistical yearbook 2012, p. 11
  8. a b Statistical yearbook 2012, p. 13
  9. Statistical yearbook 2012, p. 30
  10. Statistical yearbook 2012, p. 22
  11. (fr) Taiwan aujourd'hui
  12. a b c d e f g (en) Univerisity of Colorado Taiwan in the Global Economy, auteurs: Frank Hsiao en Mei-Chu Hsiao, geraadpleegd op 15 oktober 2014
  13. Statistical yearbook 2012, p. 122-123
  14. Statistical yearbook 2012, p. 122-123
  15. (en) Taipower Corporate Highlights: installed capacity, geraadpleegd op 13 oktober 2014