Marshalleilanden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Republic of the Marshall Islands
Aolepān Aorōkin Majeļ
Vlag van Marshalleilanden Wapen
(Details) (Details)
Marshalleilanden
Basisgegevens
Officiële landstaal Engels, Marshallees
Hoofdstad Majuro
Regeringsvorm Republiek
Religie Christelijk
Oppervlakte 181 km² [1] (-% water)
Inwoners 50.848 (1999)[2]
69.747 (2013)[3] (385,3/km² (2013))
Overige
Volkslied Forever Marshall Islands
Munteenheid Amerikaanse dollar (USD)
UTC +12
Nationale feestdag 1 mei
Web | Code | Tel. .mh | MHL | 692
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken
Kaart van de Marshalleilanden

De Marshalleilanden (Marshallees: Aolepān Aorōkin M̧ajeļ, Engels: Republic of the Marshall Islands), officieel de Republiek der Marshalleilanden, zijn een eilandengroep en sinds 1986 een onafhankelijke staat in de Stille Oceaan ten noorden van Nauru en Kiribati, ten oosten van Micronesia en ten zuiden van het eiland Wake.

De eilanden zijn vernoemd naar de Britse kapitein John Marshall, die er in 1788 voet aan wal zette.

Geschiedenis[bewerken]

De Marshalleilanden waren ongeveer 1000 voor Christus zeker al bewoond. Spanjaarden ontdekten de eilanden in 1529. In 1885 werd de archipel een Duits protectoraat, als deel van Duits-Nieuw-Guinea. Tijdens de Eerste Wereldoorlog veroverde Japan de eilanden; in 1920 werd die overname goedgekeurd in het Verdrag van Versailles en later door de Volkerenbond gesanctioneerd. Op 31 januari 1944 veroverden de Verenigde Staten de eilandengroep. Na de Tweede Wereldoorlog werd het een mandaatgebied van de Verenigde Naties.

Tussen 1946 en 1958 beproefden de Verenigde Staten talloze kernproeven boven het atol Bikini, met gevolgen voor de bewoners en die van het nabijgelegen atol Rongelap[bron?]. Het Amerikaanse Ministerie van Binnenlandse Zaken sloot later ter compensatie een miljoenenovereenkomst voor de bewoners van Rongelap[bron?]. Namens het Amerikaanse Ministerie van Landbouw vaart er jaarlijks een Amerikaans militair schip, uitgerust met een stralingslaboratorium en de benodigde apparatuur, langs de eilanden om de gezondheid van de bewoners te onderzoeken en te testen op de gevolgen van ioniserende straling.[bron?]

In 1980 werden de eilanden onafhankelijk, waarbij de Verenigde Staten de veiligheid van de eilandengroep bleven garanderen. Hoewel de eilandengroep onafhankelijk is en de Verenigde Staten formeel slechts de Ronald Reagan Ballistic Missile Defense Test Site op het atol Kwajalein huren, is de invloed van de Verenigde Staten er groot. Zo is de officiële taal Engels en de Amerikaanse dollar de officiële munt.

Geografie[bewerken]

Het bestaat uit 30 atollen en 1100 eilanden. Het op één na meest bevolkte atol van het land, Kwajalein, is het grootste atol ter wereld.

Staatsinrichting[bewerken]

De Marshalleilanden worden bestuurlijk verdeeld in:

Ailinginae - Ailinglaplap - Ailuk - Arno - Aur - Bikar - Bikini - Bokak - Ebon - Enewetak - Erikub - Jabat - Jaluit - Jemo - Kili - Kwajalein - Lae - Lib - Likiep - Majuro (hoofdplaats Majuro) - Maloelap - Mejit - Mili (atol) - Namorik - Namu - Rongelap - Rongrik - Toke - Ujae -Ujelang - Utirik - Wotho - Wotje

Verkeer en vervoer[bewerken]

Vliegverkeer[bewerken]

De Marshalleilanden tellen 26 luchthavens met regelmatige commerciële verbindingen, twee daarvan zijn internationaal: die in de hoofdstad Majuro en in Kwajalein. Beide luchthavens zijn internationaal verbonden met Guam, Micronesia en de Verenigde Staten, routes die alle worden verzorgd door het Guamese Continental Micronesia, een dochter van het Amerikaanse Continental Airlines. De binnenlandse vluchten worden alle verzorgd door de nationale Marshalleilandse maatschappij Air Marshall Islands, alleen de verbinding tussen Majuro en Kwajalein wordt naast door deze maatschappij eveneens door Continental Micronesia verzorgd.

Bronnen, noten en/of referenties