Papoea-Nieuw-Guinea

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Independent State of
Papua New Guinea
Vlag van Papoea-Nieuw-Guinea Embleem van Papoea-Nieuw-Guinea
(Details) (Details)
Papoea-Nieuw-Guinea
Basisgegevens
Officiële landstaal Engels, Hiri Motu, Tok Pisin
Hoofdstad Port Moresby
Regeringsvorm Parlementaire monarchie
Staatshoofd Koningin Elizabeth II
Regeringsleider Michael Ogio en Jeffrey Nape (gouverneur-generaal; betwist), Peter 0'Neill of Michael Somare (premier; betwist)
Democratie-index 6,32 (onvolledige democratie)
Religie Christelijk 96%, inheemse geloven 3%[1]
Oppervlakte 462.840 km² [2] (2,1% water)
Inwoners 7.059.653 (2011)[3]
6.431.902 (2013)[4] (13,9/km² (2013))
Overige
Volkslied O arise all you sons of this land
Munteenheid Kina (PGK)
UTC +10
Nationale feestdag 16 september
Web | Code | Tel. .pg | PNG | 675
Voorgaande staten
Territorium Papoea-Nieuw-Guinea Territorium Papoea-Nieuw-Guinea
Topografie
Papoea-Nieuw-Guinea
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken

Papoea-Nieuw-Guinea, officieel de Onafhankelijke Staat Papoea-Nieuw-Guinea, is een land in Oceanië dat het oostelijk deel van het eiland Nieuw-Guinea beslaat. Het grenst aan Indonesië en ligt ten noorden van Australië. De hoofdstad is Port Moresby. In het land worden 823 (Papoea)talen gesproken (van de 6800 talen in de wereld). Het eiland Nieuw-Guinea is uniek in de wereld wat betreft flora en fauna.

Geschiedenis[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Geschiedenis van Papoea-Nieuw-Guinea voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In de 16e eeuw verkenden Spaanse en Portugese ontdekkingsreizigers het oostelijk deel van het eiland Nieuw-Guinea. Het eiland werd gekoloniseerd door de Nederlanders, maar door de komst van de Duitsers en Britten stelden zij een grens vast in het midden van het eiland. In 1884 kwam de noordelijke helft van het oostelijke deel in Duitse handen en de zuidelijke helft onder Brits bestuur. In 1906 werd Brits Nieuw-Guinea overgedragen aan Australië; het veranderde hierbij van naam en werd het Territorium Papoea. Tijdens de Eerste Wereldoorlog bezette Australië het noordelijke Keizer Wilhelmsland. Vanaf dan werd dit deel als Territorium Nieuw-Guinea een door Australië bestuurd mandaatgebied. In 1949 werden beide gebieden verenigd onder de naam Territorium van Papoea en Nieuw-Guinea. In 1975 werd het land onafhankelijk onder de naam Papoea-Nieuw-Guinea.

Geografie[bewerken]

Dorpsbewoners in Papoea-Nieuw-Guinea

Papoea-Nieuw-Guinea is grotendeels bergachtig, en bedekt met regenwoud. Er zijn enkele kleine vlaktes langs de kust. Het land ligt langs een tektonische breuklijn, aardbevingen en tsunami's komen dan ook relatief frequent voor. Papoea-Nieuw-Guinea is een van de weinige landen dicht bij de evenaar waar geregeld sneeuw valt, vooral op de bergtoppen. Het land wordt doorsneden door de rivier de Sepik.

Het grootste gedeelte van het land, inclusief de hoofdstad Port Moresby, ligt op het eiland Nieuw-Guinea. Verder zijn er nog enkele eilanden, waarvan Nieuw-Ierland, Nieuw-Brittannië en Bougainville de belangrijkste zijn.

Bestuurlijke indeling[bewerken]

Papoea-Nieuw-Guinea bestaat uit twintig provincies, een autonome provincie (Bougainville) en het hoofdstedelijk district (National Capital District).

Nuvola single chevron right.svg Zie Provincies van Papoea-Nieuw-Guinea voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Bevolking[bewerken]

Demografie[bewerken]

Papoea-Nieuw-Guinea heeft 6.431.902 (2013) inwoners, een alfabetisering van 64,6% en een levensverwachting van 64,56 jaar.

Etnische groepen en talen[bewerken]

De bevolking bestaat vooral uit Papoea's en Melanesiërs. Belangrijke talen zijn het Hiri Motu, Tok Pisin en het Engels.

Religie[bewerken]

Een man van de Huli-stam (Tari Hooglanden)

In Papoea-Nieuw-Guinea geldt vrijheid van geloof. Volgens de laatste census van 2000 bleek dat 96% van de bevolking christelijk is, veel mensen vermengen dit geloof met oudere en traditionele elementen. De katholieke kerk is de grootste groep (27% van de bevolking), de Lutheranen omvatten 19,5%, de "United Church" 11,5%, 10% is adventist, 8,6% behoort tot de pinkstergemeente, 5,2% tot de evangelische alliantie, 3,2% is anglicaans , 2% baptist en 8,9% behoort tot een andere protestantse groepering. [1]

De grootste niet-christelijke godsdienst is het Bahá'í (3,3%).[1] Verder over het land verspreid zijn er traditionelere godsdiensten, meestal animistische religies, die onder andere aan voorouderverering doen. Er zijn veel missionarissen actief, zowel moslims als confucianisten.

Staatsinrichting[bewerken]

Papoea Nieuw-Guinea is een constitutioneel koninkrijk en een parlementaire democratie. Het staatshoofd is momenteel Koningin Elizabeth II van Papoea-Nieuw-Guinea en zij wordt vertegenwoordigd door gouverneur-generaal Michael Ogio.

Cultuur[bewerken]

De cultuur in Papoea-Nieuw-Guinea is erg divers en veelzijdig. Geschat wordt dat er ongeveer duizend verschillende etnische groepen zijn. Iedere groep heeft zijn eigen stijl en klederdracht. Een belangrijk bevorderaar is hoogleraar en kunstenaar Michael Mel. Bekende musici uit Papoea-Nieuw-Guinea zijn George Telek en O-Shen.

Sport neemt een belangrijke plaats in, Papoea-Nieuw-Guinea is erg sterk in Australisch voetbal en rugby. Spelers van dit land spelen dan ook in verschillende buitenlandse competities.

Economie[bewerken]

Papoea-Nieuw-Guinea is rijk aan natuurlijke grondstoffen, zoals ertsen, vis en hout. De export van deze producten, veelal door buitenlandse investeerders, zorgt voor 72% van de inkomsten van land. De exploitatie hiervan wordt bemoeilijkt door het bergachtig reliëf, de hoge kosten voor de bouw van infrastructuur, en de betwistbare stabiliteit van het land. Bestaande koper- en goudmijnen zijn er in Progera, Ok Tedi, Misima, en Lihir. Uitbreiding hiervan is mogelijk. De gasvoorraad die geschat wordt op 640 km³, wordt sinds 2001 ontgonnen door een bedrijf onder leiding van Chevron, dit via een gaspijplijn van het land naar Queensland in Australië.

In 2010 werd een start gemaakt met de bouw van een LNG terminal. Na een investering van $19 miljard werd in mei 2014 de eerste lading vloeibaar aardgas van de PNG LNG terminal verscheept.[5] Het aardgas wordt in het binnenland gewonnen en door een 300 kilometer lange pijplijn vervoerd naar de kust.[5] Hier wordt het vloeibaar gemaakt en naar gastankers verpompt die het verder vervoeren naar klanten in het Verre Oosten. Er is voldoende gas gevonden om de terminal 30 jaar te gebruiken. ExxonMobil, met een belang van 33% in het project, bestudeert nog plannen om de capaciteit van 6,9 miljoen op jaarbasis verder te verhogen.[5]

Papoea-Nieuw-Guinea voert verder ook vis, hout en gewassen (onder andere koffie, cacao, copra, thee, rubber en suiker) uit. Het merendeel van de bevolking (85%) leeft van de landbouw. Hoewel 40% van het land uit exploiteerbare houtsoorten bestaat, is de houtexport, deels door de lage prijs op de wereldmarkt, nog niet ontwikkeld. De uitvoer van vis beperkt zich tot garnalen. Licenties om op tonijn te vissen in de territoriale wateren worden verkocht aan visbedrijven uit andere landen.

De economie wordt bijzonder gesteund door financiële bijdragen van landen als Australië (de grootste donateur, ieder jaar 200 miljoen dollar), Japan, de EU, China, de Verenigde Staten, en organisaties als de Wereldbank en het IMF. Zo werd in 1995 met deze laatste een programma voorgesteld. De economie van het land is erg afhankelijk van deze steun. In 1997 vernielden door El Niño veroorzaakte stormen koffie-, cacao-, en ananasplantages. De economie van Papoea-Nieuw-Guinea is erg afhankelijk van de import uit het buitenland. Er vindt weinig export plaats van in het land industrieel vervaardigde producten. Een mogelijke industriële ontwikkeling wordt gefnuikt door hoge transportkosten, hoge lonen, en de beperkte nationale markt.

Armoede[bewerken]

Volgens het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties leeft in Papoea-Nieuw-Guinea 37,5% van de bevolking onder de armoedegrens. [6]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties