Papoea-Nieuw-Guinea

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Independent State of
Papua New Guinea

(Details)

Basisgegevens

Officiële landstaal: Engels, Hiri Motu, Tok Pisin

Hoofdstad: Port Moresby

Regeringsvorm: Parlementaire monarchie

Staatshoofd: Koningin Elizabeth II

Regeringsleider: Sir Paulias Matane (Governor General), Sir Michael Somare (Minister-president)

Religie: Christelijk 96%, inheemse geloven 3%^[1]

Oppervlakte: 462.840 km² ^[2] (2,1% water)

Inwoners: 5.190.786 (2000)^[3]
5.931.769 (2008)^[4] (12,8/km² (2008))

Overige

Volkslied: O arise all you sons of this land

Munteenheid: kina (PGK)

UTC: +10

Nationale feestdag: 16 september

Web | Code | Tel. .pg | PNG | 675

Topografie

Kaart van Papoea-Nieuw-Guinea (VN) [klik voor vergroting]

Zie ook

Portaal Landen & Volken

Papoea-Nieuw-Guinea is een land in Oceanië dat het oostelijk deel van het eiland Nieuw-Guinea beslaat. Het grenst aan Indonesië en ligt ten noorden van Australië. De hoofdstad is Port Moresby. In het land worden 823 (Papoea)talen gesproken (van de 6800 talen in de wereld). Papoea-Nieuw-Guinea is ook uniek in de wereld wat betreft fauna en flora.

[bewerken] Geschiedenis

In de 16e eeuw verkenden Spaanse en Portugese ontdekkingsreizigers het oostelijk deel van het eiland Nieuw-Guinea. Het eiland werd gekoloniseerd door de Nederlanders, maar door de komst van de Duitsers en Britten stelden zij een grens vast in het midden van het eiland. In 1884 kwam de noordelijke helft van dit deel in Duitse handen en de zuidelijke helft onder Brits bestuur. In 1906 werd Brits Nieuw-Guinea overgedragen aan Australië; het veranderde hierbij van naam en werd het Territorium van Papoea. Tijdens de Eerste Wereldoorlog bezette Australië het noordelijke Keizer Wilhelmsland. Vanaf dan werd dit deel Nieuw-Guinea genoemd. In 1949 werden beide gebieden verenigd onder de naam Territorium van Papoea en Nieuw-Guinea. In 1975 werd het land onafhankelijk onder de naam Papoea-Nieuw-Guinea.

[bewerken] Geografie

Dorpsbewoners in Papoea-Nieuw-Guinea

Papoea-Nieuw-Guinea is grotendeels bergachtig, en bedekt met regenwoud. Er zijn enkele kleine vlaktes langs de kust. Het land ligt langs een tektonische breuklijn, aardbevingen en tsunami's zijn dan ook relatief frequent. Papoea-Nieuw-Guinea is een van de weinige landen dicht bij de evenaar waar geregeld sneeuw valt, vooral op de bergtoppen. Het land wordt doorsneden door de rivier de Sepik.

Het grootste gedeelte van het land bevindt zich op Nieuw-Guinea, alsook de hoofdstad Port-Moresby. Verder zijn er nog enkele eilanden, waarvan Nieuw-Ierland, Nieuw-Brittannië en Bougainville de belangrijkste zijn.

oppervlakte: 462.840 km², waarvan 9,980 km² water.
lengte landgrenzen: 820 km (met Indonesië).
kustlijn: 5152 km.
hoogste punt: Mount Wilhem 4509 m.
laagste punt: Grote Oceaan 0 m.
delfstoffen: aardolie en -gas, koper, goud, zilver.
klimaat: tropisch, slechts kleine temperatuursverschillen met de seizoenen, twee moessonseizoenen.
landgebruik: 92,9% bossen, 1% landbouw (cijfers: 1993).
BNP/inw.: $ 2.200.
munt: kina (PGK).

[bewerken] Bestuurlijke indeling

Papoea-Nieuw-Guinea bestaat uit achttien provincies, een autonome provincie (Bougainville) en het hoofdstedelijk district (National Capital District).

Zie Provincies van Papoea-Nieuw-Guinea voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

[bewerken] Bevolking

[bewerken] Demografie

Papoea-Nieuw-Guinea heeft 5.931.769 (2008) inwoners. Een alfabetisering van 64.6% en een levensverwachting van 64,56 jaar.

[bewerken] Etnische groepen en talen

De bevolking bestaat vooral uit Papoea's en Melanesiërs. Belangrijke talen zijn het Hiri Motu, Tok Pisin en het Engels.

[bewerken] Religie

Een man van de Huli-stam (Tari Hooglanden)

In Papoea-Nieuw-Guinea geldt vrijheid van geloof. Volgens de laatste census van 2000 bleek dat 96% van de bevolking christelijk is, veel mensen vermengen dit geloof met oudere en traditionele elementen. De katholieke kerk is de grootste groep (27% van de bevolking), de Lutheranen omvatten 19,5%, de "United Church" 11,5%, 10% is adventist, 8,6% behoort tot de pinkstergemeenten, 5,2% tot de evangelische alliantie, 3,2% is anglicaans , 2% baptist en 8,9% behoort tot een andere protestantse groepering. ^[1]

De grootste niet-christelijke godsdienst is het Bahá'í (3,3%)^[1]. Verder over het land verspreid zijn er traditionelere godsdiensten, meestal animistische religies, die onder andere aan voorouderverering doen. Er zijn veel missionarissen actief, zowel moslim als confucianisten.

[bewerken] Staatsinrichting

Papoea Nieuw-Guinea is een constitutionele koninkrijk en een parlementaire democratie. Het staatshoofd is momenteel Koningin Elizabeth II van Papoea-Nieuw-Guinea en zij word vertegenwoordigd door gouverneur Albert Kipalan.

regeringsleider: Michael Somare (sinds 2 augustus 2002);
parlement: 1 kamer parlement 109 zetels met termijn van 5 jaar;

[bewerken] Cultuur

De cultuur in Papoea-Nieuw-Guinea is erg divers en veelzijdig. Geschat wordt dat er ongeveer duizend verschillende etnische groepen zijn. Iedere groep heeft zijn eigen stijl en klederdracht.

Sport neemt een belangrijke plaats in, Papoea-Nieuw-Guinea is erg sterk in football en rugby. Spelers van dit land spelen dan ook in verschillende buitenlandse competities.

[bewerken] Economie

Papoea-Nieuw-Guinea is rijk aan natuurlijke grondstoffen, zoals ertsen, vis en hout. De export van deze producten, veelal door buitenlandse investeerders, zorgt voor 72% van de inkomsten van land. De exploitatie hiervan wordt bemoeilijkt door het bergachtig reliëf, de hoge kosten voor de bouw van infrastructuur, en de betwistbare stabiliteit van het land. Bestaande koper- en goudmijnen zijn er in Progera, Ok Tedi, Misima, en Lihir. Uitbreiding hiervan is mogelijk. De gasvoorraad die geschat wordt op 640 km³, wordt sinds 2001 ontgonnen door een bedrijf onder leiding van Chevron, dit via een gaspijplijn van het land naar Queensland in Australië.

Papoea-Nieuw-Guinea voert verder ook vis, hout en gewassen (onder andere koffie, cacao, copra, thee, rubber en suiker) uit. Het merendeel van de bevolking (85%) leeft van de landbouw. Hoewel 40% van het land uit exploiteerbare houtsoorten bestaat, is de houtexport, deels door de lage prijs op de wereldmarkt, nog niet ontwikkeld. De uitvoer van vis beperkt zich tot garnalen. Licenties om te op tonijn te vissen in de Territoriale wateren worden verkocht aan visbedrijven uit andere landen.

De economie wordt bijzonder gesteund door financiële bijdragen van landen als Australië (de grootste donateur, ieder jaar 200 miljoen dollar), Japan, de EU, China, de Verenigde Staten, en organisaties als de Wereldbank en het IMF. Zo werd in 1995 met deze laatste een programma voorgesteld. In 1997 vernielden door El Niño veroorzaakte stormen koffie-, cacao-, en ananas plantages. De economie van het land is erg afhankelijk van deze steun.

De economie van Papoea-Nieuw-Guinea is erg afhankelijk van de import uit het buitenland. Er gebeurt weinig export van in het land industrieel vervaardigde producten. Een mogelijke industriële ontwikkeling wordt gefnuikt door hoge transportkosten, hoge lonen, en de beperkte nationale markt.