Methodisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Methodistenkerk te Gilberdyke, Yorkshire

Het methodisme is een stroming in het protestantisme en vindt zijn oorsprong in de 18e eeuw. Het is de resultante van een toenmalige opwekkingsbeweging met piëtistische trekken die zijn start had in het jaar 1738 in de Kerk van Engeland, de Anglicaanse Kerk.

Een Bijbelstudiegroepje van drie mannen die tevens de leidinggevende figuren van deze beweging zouden worden, te weten John en Charles Wesley en George Whitefield, stond aan de bakermat van het ontstaan van het methodisme. Na in het Verenigd Koninkrijk met succes diverse opwekkingsbijeenkomsten te hebben georganiseerd verspreidden de methodisten zich onder aanvoering van Thomas Coke al snel naar de Verenigde Staten. In de loop der jaren deden zich diverse splitsingen voor die zich echter rond 1930 weer aaneengesloten hebben in de Methodistische kerk.

Belangrijke kenmerken zijn:

  • De methodistische kerken erkennen alleen de Bijbel als norm voor het geloof; daarbij wordt de apostolische geloofsbelijdenis aanvaard.
  • Er ligt veel nadruk op de persoonlijke beleving en het streven naar morele en geestelijke volmaaktheid.
  • Sociale bewogenheid (men streefde indertijd naar de afschaffing van de slavernij).

Het methodisme heeft circa 25 miljoen leden (2004), waarvan de meerderheid in de Angelsaksische wereld woont.

Een stroming die verwant is aan het methodisme en daarin ook haar wortels heeft, is die van de Noorse broeders. Ook het Leger des Heils is ontstaan vanuit het methodisme.

Bekende methodisten[bewerken]


Zoek dit woord op in WikiWoordenboek