Nieuw-Guinea
|
|
|
 |
|
|
|
|
| Land | Indonesië en Papoea-Nieuw-Guinea |
| Eilandengroep | Melanesië |
| Locatie | Arafurazee, Koraalzee, Bismarckzee, Stille Oceaan |
| Coördinaten | 5° 20′ 0″ Zb, 141° 36′ 0″ Ol |
|
|
|
| Oppervlakte | 786.000 km² |
| Inwoners | 10.000.000 |
| Hoofdplaats | Jayapura en Port Moresby |
Nieuw-Guinea (Indonesisch: Pulau Irian) is een eiland dat bestaat uit een westelijk Indonesisch deel (Papoea, voorheen Irian Jaya, en West-Papoea), en een oostelijk deel gevormd door de constitutionele monarchie Papoea-Nieuw-Guinea, die ook nog allerlei eilanden verder naar het oosten omvat. Het eiland is met een oppervlakte van 786.000 vierkante kilometer na Groenland het grootste eiland ter wereld.
[bewerken] Nederlands Nieuw-Guinea
 Zie Nederlands-Nieuw-Guinea voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
Na de onafhankelijkheidsoorlog van Indonesië tussen 1945 en 1949 maakte het westelijk deel van Nieuw-Guinea tot 1962 als Nederlands Nieuw-Guinea deel uit van het Koninkrijk der Nederlanden en was het het laatste restje Nederlandse kolonie in deze regio. In 1956 liet het Nederlands koloniaal gezag de Obano-opstand in het Wisselmerengebied neerslaan door het Korps Mariniers. Hierbij vielen meer dan 100 doden.
Tijdens de regeerperiode van de Amerikaanse president John F. Kennedy (1961-1963) intensiveerde Indonesië zijn campagne om Nieuw-Guinea in te lijven. De Verenigde Staten en de Verenigde Naties oefenden toenemende druk uit op Nederland om hieraan toe te geven.
Als antwoord op de activiteit van gewapende Indonesische infiltranten en de dreiging van een Indonesische invasie stuurde Nederland in 1962 bijna 10.000 militairen naar Nederlands Nieuw-Guinea. Uiteindelijk werd de kwestie door diplomatiek overleg opgelost. De Amerikaanse diplomaat Ellsworth Bunker ontwierp een vredesakkoord, dat op 15 augustus 1962 in New York werd ondertekend door Nederland, Indonesië en de Verenigde Naties (Verdrag van New York).
