Filipijnen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Dit artikel is in bewerking voor de Schrijfwedstrijd.
Wil je een grotere wijziging in dit artikel doorvoeren, dan is het misschien beter deze eerst op de overlegpagina voor te stellen. Voor uitleg hierover zie hier.

Republika ng Pilipinas Republic of the Philippines
(Details) (Details)
Basisgegevens
Officiële landstaal:	Filipijns, Engels
Hoofdstad:	Manilla
Regeringsvorm:	republiek
Religie:	rooms-katholiek
Oppervlakte:	300.000 km² [1] (0,6% water)
Inwoners:	87.574.614 (2007)[2] (291,9/km²)
Overige
Volkslied:	Lupang Hinirang (Uitverkoren land)
Munteenheid:	Filipijnse peso (PHP)
UTC:	+8
Nationale feestdag:	12 juni, Onafhankelijkheidsdag
Web | Code | Tel.	.ph | PHI | 63
Voorgaande staten
←	1946
Topografie
Zie ook
Portaal Filipijnen
Filipijnen van A tot Z
Portaal Landen & Volken

De Filipijnen (of Filippijnen)^[3] zijn een republiek in Zuidoost-Azië. De archipel bestaat uit 7107 eilanden, waarvan de grootste twee Luzon en Mindanao zijn. Deze beide eilanden beslaan samen zo'n twee derde van de oppervlakte van het land, dat met ongeveer 300.000 km² ruim 7 maal zo groot is als Nederland en ruim 9 maal zo groot als België. De Filipijnen hebben 87.574.614 (2007) inwoners.

De Filipijnen waren ruim 300 jaar lang een Spaanse kolonie tot het de archipel in 1898 aan het eind van de Spaans-Amerikaanse Oorlog in Amerikaanse handen kwam. Hoewel de Filipijnse revolutionaire beweging onder leiding van Emilio Aguinaldo al op 12 juni 1898 de onafhankelijk uitriep zou het nog tot 4 juli 1946 duren voor het daadwerkelijk zover was. De Filipijnen hebben door de langdurige westerse overheersing veel westerse kenmerken. Het is bijvoorbeeld het enige overwegend katholieke land in Zuidoost-Azië en is het op de Verenigde Staten na het land met het grootste aantal inwoners met Engels als officiële taal.

De Filipijnen kennen een scherpe tegenstelling tussen arm en rijk. Er is sprake van een kleine, rijke elite en een grote arm deel van de bevolking dat veelal onder het bestaansminimum leeft. De elite heeft zowel op economisch als op politiek gebied de touwtjes in handen. In de jaren 70 werd het land op dictatoriale wijze geregeerd door president Ferdinand Marcos. Diens opvolger Corazon Aquino, de eerste vrouwelijke president van het land, bracht de democratie weer terug, maar economisch herstel bleef uit. Ook werden belangrijke problemen, zoals de corruptie, de ongelijke verdeling van rijkdom en het grondbezit tijdens haar regeerperiode en die van haar opvolgers niet aangepakt. De huidige president is Gloria Macapagal-Arroyo.

Het land dankt zijn naam aan Ruy López de Villalobos, die tijdens zijn mislukte expeditie in 1543 de eilandengroep naar de toenmalige kroonprins van Spanje Filips II noemde.

Inhoud 1 Geschiedenis 1.1 De Spaanse Overheersing 1.2 De Amerikaanse overheersing 1.3 De onafhankelijkheid 2 Politiek en staatsinrichting 2.1 Staatsinrichting 2.1.1 Uitvoerende macht 2.1.2 Wetgevende macht 2.1.3 Rechterlijke macht 2.2 Internationale relaties 3 Geografie 3.1 Topografie 3.2 Bestuurlijke indeling 3.3 Klimaat 4 Economie 5 Verkeer en vervoer 6 Samenleving 6.1 Bevolking 6.2 Religie 6.3 Talen 6.4 Media 7 Onderwijs, cultuur en sport 7.1 Onderwijs 7.2 Cultuur 7.3 Sport 8 Zie ook 9 Externe link 10 Bronnen, noten en/of referenties

[bewerken] Geschiedenis

Zie Geschiedenis van de Filipijnen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

[bewerken] De Spaanse Overheersing

De geschiedenis van de Filipijnen wordt gekenmerkt door jarenlange overheersing door andere volkeren. In 1521 kwam Magellaan tijdens zijn expeditie naar de Molukken aan op de archipel. Hij probeerde de lokale bevolking tot het christendom te bekeren, wat hem uiteindelijk tijdens een veldslag met Lapu-Lapu op het eiland Mactan vlak bij Cebu fataal werd. De Spaanse interesse in het gebied bleef echter aanhouden en enkele tientallen jaren later, in 1565, werd een begin gemaakt met de kolonisatie van de Filipijnen door een expeditie onder leiding van Miguel Lopez de Legazpi. In 1571 werd Maynilad (het tegenwoordige Manilla) veroverd. Na het aanvoeren van nieuwe troepen uit Nieuw-Spanje werd het land stap voor stap verder onder controle van de Spanjaarden gebracht. De Filipijnen zouden echter voor de Spanjaarden bij lange na niet zo lucratief blijken te zijn als de Spaanse kolonies in Amerika. De handel met de Manillagaljoenen, waarbij twee maal per jaar handelswaar vanuit China en India naar Nieuw-Spanje werd vervoerd, domineerde het beleid van de Spanjaarden. De economie van het land werd tot aan het begin van de 19e eeuw nauwelijks ontwikkeld. Een belangrijk ander doel van de Spanjaarden was de bekering van de Filipino's tot het katholicisme. Hierbij was een belangrijke rol weggelegd voor de missionarissen van de grote katholieke kloosterordes, de Franciscanen, de Augustijnen, de Dominicanen en de Jezuïeten. Pas na ruim driehonderd jaar zou aan de Spaanse overheersing van het land een eind komen. Na een jarenlange verzetsstrijd werden de Spanjaarden in 1898 met hulp van de Amerikanen uit Manilla verdreven en werd op 12 juni 1898 door Emilio Aguinaldo de Filipijnse onafhankelijkheid uitgeroepen.

[bewerken] De Amerikaanse overheersing

Na de Spaans-Amerikaanse Oorlog in 1898 deed Spanje afstand van de Filipijnen, Cuba, Guam en Puerto Rico ten gunste van de Verenigde Staten voor 20 miljoen dollar. Dit werd vastgelegd in het Verdrag van Parijs uit 1898. Na de onafhankelijkheidsverklaring vielen de Verenigde Staten het land binnen. Officieel eindigde de Filipijns-Amerikaanse Oorlog in 1901, maar sporadisch werd nog tot 1913 gevochten. Tot 1935 waren de Filipijnen een territorium van de VS zonder al te veel zelfbestuur. Nadien werd de status gewijzigd in een Commonwealth. Hierdoor kon het land een lid zonder stemrecht naar het Amerikaanse Congres sturen, zoals dat nu nog gebeurt door Washington D.C., Guam, Puerto Rico en de Amerikaanse Maagdeneilanden.

[bewerken] De onafhankelijkheid

Sinds de formele onafhankelijkheid in 1946 heeft het land met economische en politieke instabiliteit te maken. Daarnaast zijn er diverse rebellengroeperingen en afscheidingsbewegingen actief. Van 1972 tot 1986 werd het land als een dictatuur geleid door president Ferdinand Marcos met steun van de Amerikaanse regering. Na het gedwongen aftreden van Marcos keerde de democratie terug in de Filipijnen. Het land had in die tijd echter te maken met een enorme nationale schuld, grootschalige corruptie bij de overheid en communistische en islamitische afscheidingsbewegingen. Pas onder president Fidel Ramos kwam de economie van de Filipijnen in de lift. De financiële crisis in Azië bracht dit proces echter weer tot stilstand. De regeringen van de opvolgers van Ramos, Joseph Estrada en de huidige president Gloria Macapagal-Arroyo, werden geteisterd door schandalen en beschuldigingen van corruptie.

[bewerken] Politiek en staatsinrichting

Zie Politiek en staatsinrichting van de Filipijnen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

[bewerken] Staatsinrichting

[bewerken] Uitvoerende macht

De Filipijnen zijn een presidentiële republiek. De president van de Filipijnen is zowel staatshoofd als hoofd van de regering. Daarnaast is de president opperbevelhebber van alle legeronderdelen van de Filipijnen. De president benoemd bovendien de leden van het Filipijnse kabinet en stuurt deze aan. Sinds de vaststelling van de huidige Filipijnse Grondwet in 1987 mag de president na afloop van zijn of haar termijn van 6 jaar niet worden herkozen. De huidige Filipijnse president Gloria Macapagal-Arroyo werd bij de landelijke verkiezingen van 2004 gekozen. Tegelijk met de presidentsverkiezingen wordt er ook gekozen voor de vicepresident van de Filipijnen. Hoewel de meeste vicepresidentskandidaten als running-mate aan een presidentskandidaat gelieerd zijn, zijn de verkiezingen onafhankelijk van elkaar. De vicepresident is de eerste in de lijn van opvolging wanneer een president tussentijds dient te worden opgevolgd. Het is gebruikelijk dat de vicepresident door de president wordt benoemd in het kabinet. De huidige vicepresident van de Filipijnen is Noli de Castro.

[bewerken] Wetgevende macht

De wetgevende macht in de Filipijnen ligt bij het Congres. Het Congres is georganiseerd volgens het tweekamerstelsel en bestaat uit de Senaat en het Huis van Afgevaardigden. Bij veel parlementen die zijn georganiseerd volgens het tweekamerstelsel, heeft de Eerste Kamer (of de Senaat) een controlerende functie over het werk van de Tweede Kamer en is derhalve de minst machtige van de twee. Dit is in de Filipijnen niet het geval. De 24 senatoren worden door middel van landelijke verkiezingen voor een termijn van zes jaar gekozen. Elke drie jaar is daarbij de helft van de senaatszetels verkiesbaar. De senatoren kiezen onderling de Voorzitter van de Filipijnse Senaat. Deze functie is na die van president en vicepresident de machtigste van het land en wordt sinds 2009 bekleed door Juan Ponce Enrile.

Elke drie jaar worden ook alle leden van het Huis van Afgevaardigden opnieuw gekozen. Het leden van het Huis, dat volgens de Filipijnse Grondwet maximaal 250 leden mag hebben, worden in tegenstelling tot de senatoren voor het grootste deel gekozen middels lokale verkiezingen. Hierbij wordt per kiesdistrict gekozen uit de kandidaten die zich voor dat district verkiesbaar hebben gesteld. Daarnaast worden echter ook nog een aantal afgevaardigden op indirecte wijze via landelijke verkiezingen gekozen. Kiezers kunnen namelijk ook nog een stem uitbrengen op een van de partijen op de zogenaamde partij-lijst. Deze partijen vertegenwoordigen diverse maatschappelijke groeperingen. Het aantal uitgebrachtte stemmen bepaald hoeveel afgevaardigden een partij op deze partij-lijst in het Huis toebedeeld krijgt.

[bewerken] Rechterlijke macht

De rechterlijke macht in de Filipijnen bestaat uit vier niveau’s. De top van de rechterlijke macht wordt gevormd door het Filipijnse hooggerechtshof, dat is samengesteld uit veertien rechters en een opperrechter. De rechters worden benoemd door de Filipijns president en blijven normaalgesproken in functie tot hun verplichte pensioenering op hun 70e verjaardag. Een niveau lager staat het Hof van beroep, dat is ingedeeld in 15 divisies over het hele land. Daaronder staan de regionale en lokale rechtbanken. Voor corruptiezaken is een speciale rechtbank ingesteld, het Sandiganbayan. Deze rechtbank staat op gelijk niveau met het Hof van beroep. In sommige provincies in het zuiden van de Filipijnen met veel islamitische inwoners is een sharia-rechtbanksysteem ingevoerd.

[bewerken] Internationale relaties

De Filipijnen zijn sinds de oprichting lid van de Verenigde Naties, zijn sindsdien diverse malen gekozen als lid van de Veiligheidsraad en nemen participeren in VN organisaties als FAO, ILO, UNESCO en WHO. Daarnaast is het land momenteel lid van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties en neemt het deel aan vredesmissies. Naast de Verenigde Naties zijn de Filipijnen ook lid van de Latijnse Unie en de Organisatie van Niet-gebonden Landen en waren ze lid van het inmiddels opgeheven Zuidoost Aziatische Verdragsorganisatie (SEATO).

In regionaal verband zijn de Filipijnen medeoprichters van ASEAN (Association of Southeast Asian Nations). Dit samenwerkingsverband tussen Zuidoost-Aziatische landen heeft tot doel de onderlinge relaties te versterken en de economische en culturele groei van de lidstaten te bervorderen. De relatie tussen de Filipijnen en enkele buurnaties is sterk verbeterd vergeleken met de jaren 70 toen het land in oorlog was met Vietnam en er bovendien sprake was van ernstig dispuut met Maleisië over het noordoostelijke deel van Borneo, dat door de Filipijnen werd geclaimd op basis van de historie. Tegenwoordig zorgen de Spratly-eilanden, die behalve door de Filipijnen ook door China, Maleisië en Vietnam worden geclaimd, nog zo nu en dan voor onderlinge frictie.

[bewerken] Geografie

Zie Geografie van de Filipijnen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

[bewerken] Topografie

De Filipijnse archipel, bestaande uit 7107 eilanden, heeft geen enkele landgrens met buurlanden. De dichtstbijzijnde buurlanden zijn Vietnam in het westen, China in het noordwesten, Taiwan in het noorden, en Indonesië en Maleisië in het zuiden en zuidwesten. Ten oosten van de Filipijnen ligt de Filipijnenzee en ten westen de Zuid-Chinese Zee.

De totale oppervlakte van de Filipijnen is 300.000 km². Hiervan is 298.200 km² land en 1800 km² water. Dit betekent dat de Filipijnen ruim 7 keer zo groot zijn als Nederland en ruim 9 maal zo groot als België. De hoofdstad Manilla ligt op het grootste eiland Luzon en beslaat inclusief de omringende steden en gemeenten een oppervlakte van 636 km².

Van de 7107 eilanden hebben er 3144 een naam en zijn er ongeveer 1000 bewoond. De twee grootste eilanden Luzon (104.688 km²) en Mindanao (94.630 km²) beslaan samen ongeveer twee derde van de totale oppervlakte. De grootste eilanden hierna zijn: Samar (13.080 km²), Negros (12.710 km²), Palawan (11.785 km²), Panay (11.515 km²), Mindoro (9735 km²), Leyte (7214 km²), Cebu (4422 km²) en Bohol (3269 km²).

Veel van de eilanden zijn bergachtig met een smalle strook laagvlakte aan de kust. Het hoogste punt is de vulkaan Mount Apo (2954 meter). De langste rivier van het land is de Río Grande de Cagayan (ongeveer 350 kilometer).

[bewerken] Bestuurlijke indeling

De provincies zijn in de Filipijnen de belangrijkste lokale overheid. Het land is onderverdeeld in 80 provincies die voor bestuurlijk gemak in 17 regio's zijn gegroepeerd. Provincies zijn weer onderverdeeld in steden en gemeenten, waarvan er respectievelijk 120 en 1511 zijn. Deze steden en gemeenten bestaan op hun beurt weer uit barangays. In de Filipijnen zijn 42.008 barangays. (Alle gegevens per 30 juni 2009)

[bewerken] Klimaat

Zie Klimaat van de Filipijnen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Filipijnen hebben een tropisch klimaat, dat wordt gekarakteriseerd door hoge temperaturen, een hoge luchtvochtigheid en overvloedige regenval. Van maart tot en met mei is het in veel delen van de Filipijnen erg warm. Daarna valt van mei tot oktober in grote delen van het land veel regen als gevolg van de moesson. Van december tot en met februari is het op veel plekken juist droger en koeler. De gemiddelde temperatuur in de Filipijnen op zeeniveau is zo'n 27°C. Op grotere hoogtes is de gemiddelde temperatuur echter lager. De gemiddelde hoeveelheid neerslag is erg afhankelijk van de locatie en varieert van 1000 tot 5000 millimeter per jaar. Per jaar worden de Filipijnen door gemiddeld zo'n negen tyfoons getroffen. De gevolgen van dergelijke tyfoons zijn vaak groot, als gevolg van de enorme windsnelheden en regenval in korte tijd.

[bewerken] Economie

Zie Economie van de Filipijnen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Direct na de Tweede Wereldoorlog waren de Filipijnen een van de rijkste landen van de regio. In de loop der jaren is het land echter afgezakt naar de categorie arme landen. De economische groei direct na de Tweede Wereldoorlog was snel, mede als gevolg van de Amerikaanse investeringen in het land. Deze groei daalde echter in de loop der tijd. Tijdens een ernstige recessie in 1984 en 1985 kromp de economie meer dan 10%. De politieke instabiliteit tijdens de regering-Aquino en de focus op de terugbetaling van de opgebouwde schulden in rgeerperiode van Ferdinand Marcos leidden ertoe dat het economisch herstel uitbleef en de economische situatie zelfs verslechterde. President Ramos nam diverse maatregelen om de economie weer op gang te brengen, waardoor deze negatieve trend tijdens de jaren negentig in positieve zin werd omgebogen. De economische crisis in Zuidoost-Azië in 1997 sloeg echter ook de Filipijnen niet over en de groei sloeg om van 5% in 1997 in een krimp van 0,5% in 1998. President Estrada heeft na Ramos geprobeerd diens hervormingsbeleid door te zetten, hetgeen gefrustreerd werd door zijn afzetting. Ook de huidige regering onder leiding van president Gloria Macapagal-Arroyo doet er alles aan om de economie snel te laten groeien. Dit resulteerde in 2004 in een groei van 6%.

Ondanks deze groeicijfers leven veel inwoners van het land nog onder de armoedegrens. Volgens cijfers van het National Statistical Coordination Board (NSCB) leefde in 2006 27% van de Filipijnse gezinnen (hetgeen overeenkwam met 33% van de inwoners) onder de officieel vastgestelde armoedegrens. Drie jaar daarvoor waren deze percentages respectievelijk 24,4% en 30%. De armste regio is het zuiden van het land. Bij de armste tien provincies waren in 2003 zes provincies op Mindanao, drie op Luzon en een op de Visayas. De tien minst arme provincies in 2006 liggen allemaal op Luzon.^[4][5]

De Filipijnse economie is van oudsher een agrarische economie, maar tegenwoordig zijn er andere belangrijke economische pijlers, namelijk de mijnbouw, de industrie en de dienstensector. De voornaamste handelspartners van de Filipijnen zijn de Verenigde Staten, Japan, Nederland, China, Hongkong, Singapore, Maleisië, Taiwan, Zuid-Korea, Thailand en Saoedi-Arabië.

[bewerken] Verkeer en vervoer

Zie Vervoer in de Filipijnen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De infrastructuur van de Filipijnen is gebrekkig en er wordt onvoldoende geïnvesteerd om deze situatie significant te verbeteren. Zo zijn veel wegen in het land nog onverhard. Van de 29.650 km hoofdwegen in de Filipijnen was 13.584 km (45,8%) in 2008 verhard. In 1986 was dit percentage nog maar 23,5%. Van het totale wegennet met een geschatte lengte van 158.810 km is slechts 14% verhard.^[6]. Het vervoer over deze wegen vindt plaats middels een grote variëteit aan voertuigen. Meest opvallend daarbij is het relatief grote aantal motorfietsen en tricycle’s (een taximotorfiets met overdekte zijspan). Van de 5,9 miljoen geregistreerde voertuigen in 2008 was 48% een motofiets of tricycle. Een uniek vervoersmiddel in het Filipijnse straatbeeld is de zogenaamde jeepney. Deze felgekleurde verlengde jeeps zijn een overblijfsel van de Tweede Wereldoorlog en doen dienst als openbaar vervoersmiddel in en tussen steden.

Het aantal kilometer spoorlijn in de Filipijnen is erg beperkt. Er zijn alleen op het grootste eiland Luzon enkele treinverbindingen. Dit Strong Republic Transit System omvat drie netwerken: het Manila Light Rail Transit System (LRT), het Manila Metro Rail Transit System (MRT) en de Philippine National Railways (PNR).

Een belangrijk vorm van vervoer tussen de ruim 7100 eiland van de Filipijnen is het vervoer over water. Het land heeft de beschikking over vele zeehavens. De drukste daarvan zijn die van Manilla, Cebu City, Iloilo, Cagayan de Oro City en Zamboanga City.^[6] Ruim 90 procent van de geïmporteerde goederen en 20 procent van de geëxporteerde goederen wordt via de havens van Manilla vervoerd. Tussen de eilanden varen allerlei soorten veerboten en andere schepen om passagiers en goederen over te zetten. Deze veerboten variëren van kleine outriggers voor enkele tientallen passagiers tot grote veerboten, van maatschappijnen zoals Superferry, Negros Navigation en Sulpicio Lines, die vaak meer dan 1000 passagiers per keer kunnen vervoeren. De veerboten zijn vaak slecht onderhouden, overvol en zijn berucht vanwege de grote scheepsrampen die zich hebben voorgedaan. In 2008 bijvoorbeeld kwamen ruim 800 mensen om het leven toen de MV Princess of the Stars van Sulpicio Lines zonk bij het eiland Sibuyan tijdens het hoogtepunt van tyfoon Fengshen. De grootste scheepsramp in de Filipijnen betrof het zinken van de Doña Paz op 20 december 1987 na een aanvaring met een olietanker. Hierbij kwamen volgens officiële cijfers 1856 mensen om het leven.

Een andere belangrijk vervoersector in de Filipijnen is de luchtvaart. Er zijn 86 luchthavens in het land^[7]. Verreweg de belangrijkste luchthaven is Ninoy Aquino International Airport (NAIA) in Manilla. Andere grote luchthavens zijn Diosdado Macapagal International Airport, Mactan-Cebu International Airport bij Cebu en Francisco Bangoy International Airport bij Davao City.^[8] Het binnenlands luchtvervoer wordt voornamelijk uitgevoerd door de vijf lokale luchtvaartmaatschappijen. De grootste twee maatschappijnen zijn Philippine Airlines, de nationale luchtvaartmaatschappij, en Cebu Pacific. Daarnaast worden de grote internationale luchthavens vanuit honderden buitenlandse luchthavens bediend door tientallen buitenlandse luchtvaarmaatschappijen.

[bewerken] Samenleving

[bewerken] Bevolking

Aan het begin van de 20e eeuw telden de Filipijnen iets meer dan 7 miljoen inwoners. Bij de laatste census van 1 augustus 2007 was dit opgelopen tot ruim 87,5 miljoen. Daarmee staat het land op de twaalfde plek op de lijst van landen met meeste inwoners. Ongeveer twee derde van de totale bevolking woont op de twee grootste eilanden Luzon en Mindanao. De metropool Manilla op het grootste eiland Luzon is de op 10 na dichtstbevolkte metropool van de wereld. De bevolkingsgroei van de Filipijnen was in de jaren 80 en in de jaren 90 respectievelijk 2,35% en 2,34%.^[9] De geschatte bevolkingsgroei in 2007 was 1,8% per jaar met 24,5 geboorten per duizend mensen.^[10] De levensverwachting bij de geboorte in de Filipijnen was in 2009 naar schatting gemiddeld 71,09 jaar.^[10] Een vrouw wordt gemiddeld 74,15 jaar, terwijl een man een levensverwachting van 68,17 jaar heeft.^[10]

[bewerken] Religie

Een duidelijke teken van de langdurige Spaanse aanwezigheid is het grote percentage katholieken in de Filipijnen. Zo'n 83 procent van de bevolking is rooms-katholiek. Nog eens 3 procent maakt deel uit van een afsplitsing van de rooms-katholieke Kerk, de onafhankelijke oudkatholieke Independent Church of the Philippines. Moslims vormen zo'n 5 procent van de bevolking. Zij wonen voornamelijk op het zuidelijke eiland Mindanao en de Sulu-eilanden. Protestanten vormen tenslotte zo'n 6 procent van de bevolking. De protestantse gemeenschappen zijn ontstaan door het werk van Amerikaanse zendelingen in het begin van deze eeuw. De overige 3 procent van de bevolking is boeddhistisch (met name de Chinese minderheid) of niet-gelovig.

Op Mindanao en de Sulu-eilanden wordt regelmatig strijd geleverd tussen het Filipijnse leger en moslimseparatisten.

Vanwege de sterke katholieke aanwezigheid is de Filipijnse politiek sterk pro-life; dit komt tot uitdrukking in verboden op abortusklinieken. In de meeste klinieken, scholen en ziekenhuizen geldt bovendien een verbod op condooms.

[bewerken] Talen

In totaal worden er op de Filipijnen 172 inheemse talen en dialecten gesproken, die alle behoren tot de Austronesische taalfamilie. Andere talen die er gesproken worden, zijn onder andere Engels, Chinees (Mandarijn en Hokkien) en Spaans, de laatste met de lokale creolentaal Chavacano.

Sinds 1939 bevordert de overheid om nationale eenheid te bevorderen het gebruik van de officiële nationale taal, het Filipijns, dat gebaseerd is op het Tagalog. De poëet Francisco "Balagatas" Baltazar (1788-1862) wordt dikwijls beschouwd als het Tagalog-equivalent van William Shakespeare. Zijn beroemdste werk is het vroeg 19e-eeuwse Florante at Laura. Het Filipijns wordt op alle scholen onderwezen en wordt steeds algemener geaccepteerd, vooral als tweede taal en eenheidstaal voor een zeer gemengde bevolking. Het Engels wordt als tweede officiële taal beschouwd, en wordt zeer veel gebruikt door de overheid, in het onderwijs en binnen de handel.

[bewerken] Media

De grootste dagbladen van de Filipijnen zijn de Manila Bulletin, de Philippine Star, de Philippine Daily Inquirer, de Manila Times en Business World.^[11] De meest bekeken televisiezenders van het land zijn de zenders ABS-CBN en GMA. Deze zenders kunnen behalve via de kabel ook via de ether ontvangen worden. In totaal waren er in 2004 225 televisiezenders, 369 AM-radiozenders, 583 FM-radiozenders en vijf kortegolfzenders. Hoewel sommige media zoals IBC (televisie) en de Philippine Broadcasting Service (radio) in handen zijn van de overheid, zijn de meeste mediabedrijven commerciële bedrijven. Verreweg de meeste daarvan zijn weer in handen van de een van de machtige families van de Filipijnse elite of hun bedrijven. Als gevolg hiervan is de berichtgeving met betrekking tot bepaalde onderwerpen niet altijd neutraal. In 2007 hadden naar schatting 14 miljoen Filipino's toegang tot internet^[12][13]

[bewerken] Onderwijs, cultuur en sport

[bewerken] Onderwijs

Onderwijs in de Filipijnen is verplicht en gratis voor kinderen van zeven tot twaalf jaar. De meeste Filipijnse kinderen gaan naar openbare scholen. Kinderen uit welgestelde families worden ook wel naar privescholen gestuurd. Het onderwijssysteem lijkt veel op het Amerikaanse systeem. Kinderen beginnen op hun zevende met het primair onderwijs dat normaalgesproken op hun twaalfde wordt afgerond. Daarna volgt een vier jaar durende secondaire schoolopleiding (High School). Daarna kan nog op tertiair niveau verder worden gestudeerd aan een van de vele universiteiten die de Filipijnen kennen voor een Bachelor- of Masters-diploma.

Gemiddeld gaan Filipijnse kinderen 12 jaar naar school. Volgens cijfers uit 2000 kan 92,6% van de bevolking lezen en schrijven. Dit percentage is voor mannen en vrouwen ongeveer gelijk. De Filipijnen besteden een relatief laag percentage van het Bruto Nationaal Product (BNP) aan het onderwijs. In 2005 was dit 2,5% van het BNP.^[10]

De oudste universiteit van het land is University of San Carlos in Cebu City dat in 1595 werd opgericht. De University of Santo Tomas gevestigd in Manilla betwist deze claim, omdat zij eerder de status van universiteit kregen toebedeeld, namelijk in 1645 . De in 1908 door de Amerikanen opgerichtte University of the Philippines met vestigingen door het hele land is een staatsuniversiteit en is een van de betere en grootste universiteiten van het land. In de stad Dumaguete City op Negros bevindt zich de enige protestante universiteit van het land, de Suliman University. In het overwegend islamitische zuiden van het land bevindt zich in de stad Marawi City, de islamitische universiteit Mindanao State University

[bewerken] Cultuur

De Filipijnse cultuur is in hoge mate beïnvloed door de Spanjaarden, Mexicanen, Chinezen, Amerikanen, Arabieren en Maleisiërs.

Meer dan 300 jaar Spaanse overheersing heeft voor veel blijvende invloeden gezorgd vanuit de Mexicaanse en Spaanse cultuur. Deze invloeden zijn het meest zichtbaar in gebruiken en rituelen gerelateerd aan de Katholieke kerk en dan met name de religieuze festivals. Elk jaar worden in de Filipijnen omvangrijke festiviteiten georganiseerd, die bekend staan als Barrio Fiestas en waarmee de beschermheilige van de plaats, het dorp of de regio wordt geëerd. Een festival wordt gevierd met kerkelijke ceremonies, straatparades, vuurwerk, schoonheids- en danswedstrijden en hanengevechten. Voorbeelden van grote festivals zijn het Ati-Atihan festival in Kalibo en het Sinulog in Cebu.

De Chinese invloeden in de Filipijnse cultuur uiten zich voornamelijk op het gebied van de Filipijnse keuken, die in grote mate door de Chinese keuken beïnvloed is. Voorbeelden zijn de noodles (die lokaal bekend staan als mami) en diverse vleesgerechten. Daarnaast uit de Chinese invloed zich in taal. Reeds in de vroege tiende eeuw circuleerden in China boeken die de levensstijl en handelspraktijken van de vroege Filipino's beschreven. Een van deze boeken was de Tai Pin Hwan Yu Gi (Het vredevolle universum) ca. 984. Een belangrijke bijdrage van de Chinese immigranten in de Filipijnen was de publicatie van de Doctrina Chistiana in 1593.

De Amerikaanse culturele invloed in de Filipijnen is erg opvallend. Een goed voorbeeld is het wijdverspreide gebruik en de beheersing van de Engelse taal. Een ander voorbeeld is het enthousiasme voor sport in de Filipijnen. De populairste sport van de Filipijnen is een typisch Amerikaanse sport: basketbal. Andere populaire sporten zijn onder andere pool, boksen, zwemmen en Oosterse vechtsporten. Net als de Amerikanen hebben Filipino's bovendien een voorkeur voor fastfood, wat zich uit in de aanwezigheid van vele Amerikaanse ketens zoals McDonald's, Pizza Hut, Burger King en KFC. Daarnaast bestaan er ook nog diverse lokale fastfoodketens zoals Jollibee, Greenwich Pizza, Chowking en Max's Fried Chicken. Filipino's luisteren graag naar de laatste Amerikaanse en Britse muziek, kijken Amerikaanse films en aanbidden Amerikaanse acteurs en actrices uit Hollywood. Een ander goed voorbeeld zijn de Shopping Malls in de grote steden van de Filipijnen, die naar Amerikaans voorbeeld zijn gebouwd en behoren tot de grootste ter wereld.

Ondanks al deze buitenlandse invloeden, blijft de Filipijnse cultuur uniek. Een goed voorbeeld hiervan is de jeepney, een opgepoetst relikwie uit de Tweede Wereldoorlog dat tot in de verste uithoeken van het land dienst doet als openbaar vervoersmiddel. Filipino's houden hun nationale helden in ere. José Rizal is de meeste geëerde onder hen. Hij was een visionair, wiens geschriften zorgden een gevoel van nationale eenheid en bewustzijn. Andere nationale helden zijn Andrés Bonifacio, oprichter van de vrijheidsbeweging Katipunan en Ninoy Aquino, de oppositieleider tegen het bewind van Ferdinand Marcos, die een soort martelaar werd nadat hij door de laatste vermoord werd.

[bewerken] Sport

De populairste (kijk)sporten in de Filipijnen zijn basketbal, boksen en pool. Bij het basketballen werd in het verleden behoorlijk wat succes geboekt op internationaal niveau. De laatste tientallen jaren is dat echter wat minder geworden. In het boksen en poolen behalen Filipino’s nog wel regelmatig successen op mondiaal niveau. De meeste medailles die de Filipijnen op de Olympische Spelen behaalden werden veroverd bij het boksen. Profbokser Manny Pacquiao is een van de succesvolste Filipijnse sporters aller tijden. In het poolen zijn de Filipijnen een van de toonaangevende landen. De succesvolste Filipijnse pooler is Efren Reyes. Basketballen en poolen zijn niet alleen populaire kijksporten, maar worden ook door het hele land veelvuldig recreatief beoefend. In elk dorp, hoe klein ook, zijn wel een basketbalveldje en pooltafels te vinden. een iets minder bekende sport is eskrima (kali arnis). dit is een vecht/verdedigings sport met vooral stokken en messen.

[bewerken] Zie ook

• Monumenten op de Werelderfgoedlijst
• Filipijnen van A tot Z.

[bewerken] Externe link

• (de) Het grootste discussieforum over de Filipijnen

Landen in Azië

Afghanistan · Armenië · Azerbeidzjan · Bahrein · Bangladesh · Bhutan · Brunei · Cambodja · China · Cyprus · Egypte · Filipijnen · Georgië · India · Indonesië · Irak · Iran · Israël · Japan · Jemen · Jordanië · Kazachstan · Kirgizië · Koeweit · Laos · Libanon · Maldiven · Maleisië · Mongolië · Myanmar · Nepal · Noord-Korea · Oezbekistan · Oman · Oost-Timor · Pakistan · Qatar · Rusland · Saoedi-Arabië · Singapore · Sri Lanka · Syrië · Tadzjikistan · Taiwan · Thailand · Turkmenistan · Verenigde Arabische Emiraten · Vietnam · Zuid-Korea