Koreaanse Oorlog

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Koreaanse Oorlog
Onderdeel van de Koude Oorlog
Mariniers van de V.S. stormen aan land bij Incheon
Mariniers van de V.S. stormen aan land bij Incheon
Datum 25 juni 1950 tot staakt-het-vuren akkoord bereikt werd op 27 juli 1953. Er is nooit een officieel vredesverdrag ondertekend. Het conflict houdt formeel aan tot op vandaag.
Locatie Koreaans schiereiland
Resultaat Staakt-het-vuren; afgesloten in de gedemilitariseerde zone; Overigens vooral een Status quo ante bellum
Casus belli Noord-Koreaanse invasie van Zuid-Korea.
Territoriale
veranderingen
controle van Noord- en Zuid-Korea
Strijdende partijen
Verenigde Naties:

Vlag van Australië Australië
Vlag van België België
Vlag van Canada 1921-1957 Canada
Vlag van Colombia Colombia
Vlag van Ethiopië Ethiopië
Vlag van Filipijnen Filipijnen
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Griekenland Griekenland
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea
Vlag van Luxemburg Luxemburg
Vlag van Nederland Nederland
Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland
Vlag van Thailand Thailand
Vlag van Turkije Turkije
Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Vlag van Verenigde Staten 1912-1959 Verenigde Staten
Vlag van Zuid-Afrika 31 mei 1928-27 april 1994 Zuid-Afrika


Medische staf:
Vlag van Denemarken Denemarken
Vlag van India India
Vlag van Italië Italië
Vlag van Noorwegen Noorwegen
Vlag van Zweden Zweden

Communistische staten:

Vlag van Noord-Korea Noord-Korea
Vlag van China China
Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie

Commandanten
Vlag van Zuid-Korea Syngman Rhee

Vlag van Zuid-Korea Chung Il Kwon
Vlag van Verenigde Staten 1912-1959 Douglas MacArthur
Vlag van Verenigde Staten 1912-1959 Mark W. Clark
Vlag van Verenigde Staten 1912-1959 Matthew Ridgway

Vlag van Noord-Korea Kim Il-sung

Vlag van Noord-Korea Choi Jong Kun
Vlag van Noord-Korea Van Len
Vlag van Noord-Korea Kim Chaek
Vlag van China Peng Dehuai

Troepensterkte
Noot: Alle cijfers kunnen variëren volgens de gebruikte bron. Deze cijfers geven de grootste ontplooiing weer. De groottes van de legers wijzigden gedurende de oorlog.

Zuid-Korea 590.911
Verenigde Staten 480.000
Verenigd Koninkrijk 63.000 [1]
Canada 26.791[2]
Australië 17.000
De Filipijnen 7000
Turkije 5455[3]
Nederland 3972[4]
Frankrijk 3421
Nieuw-Zeeland 1389
Thailand 1294
Ethiopië 1271
Griekenland 1263
Colombia 1068
België 3171
Zuid-Afrika 826
Luxemburg 78
Totaal: 941.356 – 1.139.518

260.000 Noord-Korea,

780.000 Volksrepubliek China,
26.000 Sovjet-Unie troepen,
totaal: 1.066.000

Verliezen
Totaal 78.426 doden, 32.925 vermisten en 566.434 gewonden[5] Totaal 367.283–750.282 doden en 686.500–789.000 gewonden
Burgers gedood of gewond (totaal Koreanen) = 2 miljoen (geschat)[11]

De Koreaanse Oorlog of Koreaoorlog was een oorlog tussen het door China en de Sovjet-Unie gesteunde communistische Noord-Korea en het door de Verenigde Naties, onder leiding van de Verenigde Staten, gesteunde Zuid-Korea. De directe oorzaak van het conflict lag in de na de Tweede Wereldoorlog doorgevoerde deling van het in 1910 door Japan geannexeerde Keizerrijk Korea. De oorlog begon in 1950 met een aanval van Noord-Korea op het zuiden en eindigde in 1953 met een wapenstilstand. Er is nooit een vredesverdrag gesloten, waardoor het conflict formeel nog steeds voortduurt.

De Koreaanse Oorlog was als gewapend conflict onderdeel van de Koude Oorlog. Betrokken waren de Verenigde Staten met een aantal bondgenoten onder vlag van de Verenigde Naties aan de ene kant en China en de Sovjet-Unie aan de andere kant.

Op 8 maart 2013 zei Noord-Korea het niet-aanvalsverdrag met Zuid-Korea op.[12]

Aanloop[bewerken]

Korea was sinds 1910 bezet door Japan. Na de Tweede Wereldoorlog was het noorden bezet door de Sovjet-Unie en het zuiden door de Verenigde Staten. De 38e breedtegraad vormde de grens tussen de twee Korea's. Men was overeengekomen de beide landen te herenigen tot één Korea. Na het einde van de bezetting door de twee grote mogendheden kreeg Noord-Korea echter een communistische regering en werd in Zuid-Korea een pro-westers bestuur gevestigd. Noord-Korea werd gesteund door de Sovjet-Unie. Zuid-Korea kreeg bijstand van de Verenigde Staten voor haar anti-communistische opstelling. De Noord-Koreaanse regeringsleider Kim Il-sung besloot daarop om Zuid-Korea te veroveren.

Amerikaanse soldaten

Verloop van de oorlog[bewerken]

Op 25 juni 1950 vielen Noord-Koreaanse troepen Zuid-Korea binnen. Daarop besloot de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties tot militaire steun aan Zuid-Korea. Uiteindelijk bestond die militaire steun uit een troepenmacht waaraan naast troepen van de Verenigde Staten nog vijftien landen deelnamen: Australië, België, Canada, Colombia, Filipijnen, Ethiopië, Frankrijk, Griekenland, Verenigd Koninkrijk, Luxemburg, Nederland, Nieuw-Zeeland, Thailand, Turkije en Zuid-Afrika. De Amerikaanse generaal Douglas MacArthur werd benoemd tot bevelhebber.

Na enkele dagen werd de Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoel bezet en begin september 1950 was 90% van Zuid-Korea in handen van Noordelijke troepen. Alleen een klein gebied rondom Pusan hield nog stand. Bijna waren de Zuid-Koreanen op de knieën gedwongen o.a. omdat de geallieerden in het begin over veel te weinig middelzware tanks beschikten (ze hadden vrijwel alleen lichte tanks). Dankzij de aankomst van zwaarder materieel (o.a. M4 Shermans en M26 Pershings) en een tactisch hoogstandje (de amfibische landing bij Incheon, ver achter de Noord-Koreaanse linies) en het nodige geluk slaagde bevelhebber MacArthur erin de Noord-Koreanen terug te dringen tot ver over de 38e breedtegraad. De Chinezen, beducht voor een uitbreiding van de oorlog tot hun eigen grondgebied, intervenieerden en drongen de westerse coalitie terug. Opnieuw viel Seoel in communistische handen. MacArthur stelde voor de atoombom in te zetten tegen Volksrepubliek China, maar dat werd verworpen. Dit zou de wereld volgens president Truman in een nucleaire oorlog duwen, wat rampzalige gevolgen zou hebben. Douglas MacArthur werd 11 april 1951 ontheven uit zijn functie als bevelhebber over de VN-troepen in Korea.

Koreaanse burgers

In de periode die volgde sleepte de oorlog zich voort waarin successen en tegenslagen elkaar afwisselden. Medio 1951 werden er pogingen gedaan vredesonderhandelingen te beginnen. Daarmee kon op 10 juli 1951 in Kaesŏng worden begonnen. De onderhandelingen sukkelden maandenlang voort en werden herhaalde malen gestaakt. Groot struikelblok was de uitwisseling van krijgsgevangenen. Pas na de dood van Sovjetleider Stalin in maart 1953 werd er weer voortgang geboekt en op 27 juli 1953 kon er te Panmunjeom een staakt-het-vuren worden afgekondigd.

Om de Noord-Koreaanse leiders onder druk te zetten, hebben de Amerikanen in de laatste twee jaar van de oorlog Noord-Korea aan een genadeloos bombardement met napalm onderworpen. Daarbij zijn waarschijnlijk wel 500.000 mensen om het leven gekomen.

Nasleep[bewerken]

De onderhandelingen hadden dan wel tot een staakt-het-vuren geleid, maar de vrede tussen Noord-Korea en Zuid-Korea is nooit gesloten, zodat beide landen officieel nog steeds in staat van oorlog verkeren. Regelmatig vallen er nog slachtoffers tijdens grensschendingen. Dieptepunt was het jaar 1961, waarbij totaal 122 mensen van het VN-leger sneuvelden. De Koreaanse Oorlog kostte tenslotte aan twee miljoen burgers en militairen het leven. Noord- en Zuid-Korea bleven als puinhopen achter.

Sinds de oorlog staan de legers van de twee landen onafgebroken oog in oog tegenover elkaar bij de gedemilitariseerde zone, een soort IJzeren Gordijn dat de twee landen van elkaar scheidt.

Er zijn wel voorzichtige pogingen om meer toenaderingen tussen beide staten tot stand te brengen. Onder andere is er een regeling dat over en weer familie elkaar weer kan bezoeken. Door politieke fricties wordt die regeling echter nogal eens buiten werking gesteld.

De Koreaanse Oorlog wordt ook wel eens de vergeten oorlog genoemd, omdat hij in de schaduw loopt van zowel de Tweede Wereldoorlog als de Vietnamoorlog. Deze oorlog was echter bloedig genoeg om hem zijn plaats in de geschiedenis te geven.

Sinds 2006 doet de Zuid-Koreaanse Waarheids- en Verzoeningscommissie onderzoek naar oorlogsmisdaden die in 1950-1953 zijn begaan. Ze bracht in juli 2008 onder meer naar buiten dat in 1950 duizenden Koreanen die van linkse sympathieën werden beschuldigd, door Zuid-Koreaanse strijdkrachten werden geëxecuteerd onder toeziend oog van Amerikaanse soldaten, die bewust niet ingrepen.

In 2010 laaiden de vijandelijkheden tussen Noord- en Zuid-Korea weer op toen het Zuid-Koreaanse korvet Cheonan tot zinken werd gebracht, volgens Zuid-Korea en de VS door Noord-Korea. Later dat jaar hield Zuid-Korea enkele militaire oefeningen vlak bij de grenzen van de buur. Noord-Korea reageerde op de oefeningen met een granaataanval op de Zuid-Koreaanse eilandengroep Yeonpyeong, waarbij vier Zuid-Koreaanse doden vielen.

Nederlandse bijdrage aan de Koreaanse Oorlog[bewerken]

De Nederlandse regering was niet direct gemotiveerd gevolg te geven aan de oproep van de VN-Veiligheidsraad om een bijdrage te leveren aan de strijd in Korea. Minister-president Willem Drees was bang dat een agressieve Amerikaanse reactie zou leiden tot een wereldwijd conflict. Ook was de regering bevreesd dat de oplopende defensie-inspanningen erg zwaar op de Nederlandse begroting zouden drukken waardoor de naoorlogse wederopbouw in eigen land in gevaar zou komen. Een probleem was dat men ook niet de eigen internationale positie al te zeer wilde belasten. Een oplossing vond men in een bijdrage van de Koninklijke Marine en op 4 juli 1950 werd de torpedobootjager Hr.Ms Evertsen naar de Koreaanse wateren gestuurd. De Evertsen was het eerste van in totaal zes Nederlandse marineschepen die aan het Koreaanse conflict zouden deelnemen in de periode 1950-1955. Onder bevel van de commandant van de Amerikaanse zeestrijdkrachten in het Verre Oosten voerde de Nederlandse marine verschillende taken uit. Zij escorteerden vliegkampschepen, voerden patrouilles uit en ondersteunden grondtroepen met artillerievuur.

Na zware Amerikaanse druk besloot de Nederlandse regering tot het uitzenden van grondtroepen en in augustus 1950 werden in Nederland vrijwilligers opgeroepen voor de strijd tegen de Noord-Koreaanse agressie. Er meldden zich meer dan 16.000 vrijwilligers[bron?] en in oktober werd het Nederlands Detachement Verenigde Naties opgericht. Het eerste detachement van 636 man onder bevel van luitenant-kolonel M.P.A. den Ouden vertrok op 26 oktober 1950 met het transportschip Zuiderkruis. Het laatste detachement vertrok in juli 1954. Eind 1954 waren alle manschappen van het Nederlandse detachement huiswaarts gekeerd. Het Nederlandse leger werd uitgerust met Amerikaanse kleding en viel onder het 38th Regiment van de 2nd 'Indianhead' Infantry Division (8th Army) van de Amerikanen. In de periode 1950-1954 waren 4.748 Nederlandse militairen afkomstig van de Koninklijke Landmacht, Koninklijke Marine en Korps Mariniers ingezet bij de strijd in Korea, van wie er 122 het leven lieten. Drie zijn er vermist. De zwaarste gevechten waarbij zij waren betrokken waren die te Hoengseong, Wonju en Inje. Bij Hoengseong (februari 1951) sneuvelden 15 Nederlanders, onder wie de commandant, overste Den Ouden. Bij Inje (juni 1951) kwamen 20 Nederlandse militairen om.[13].

Het NDVN in Korea was ingedeeld bij het 38th U.S. Infantry Regiment "Rock of the Marne". Dit was een van de regimenten van de 2nd (Indianhead) US Infantry Division. De meest belangrijke acties van het NDVN waren:

  • 1951 Hoengseong, Wonju, Hill 325, Hwachon reservoir, Inje, Taeusan, Mundung-ni, Iron Triangle
  • 1952 Silver Star Hill, Star Hill, Sagimak, Chungmoksil. Koje-do, Old Baldy, Arsenal, Iron Triangle
  • 1953 Samichon valley, Nudea, Iron Triangle(3rd time), Chunmoksil, Hill 340.

De militairen kregen allen de Koreaanse Oorlogsmedaille, de VN verleende alle Nederlandse militairen die langer dan dertig dagen in Korea waren geweest de Korea Medaille van de Verenigde Naties. Tevens werd door de Nederlandse regering het Kruis voor Recht en Vrijheid verleend.

Van de 4.748 Nederlandse militairen die in Korea dienden, ontvingen er drie, van wie twee postuum (commandant overste Den Ouden en soldaat J.F. Ketting Olivier), de hoogste Nederlandse militaire onderscheiding, de Militaire Willems-Orde.[7] Koningin Juliana verleende aan Kapitein J. Anemaet het ridderkruis en hij was onder de veteranen de enige levende drager van een wegens Korea toegekende Willems-Orde. Verder werd de Bronzen Leeuw vijf maal toegekend, het Bronzen Kruis 21 keer en het Kruis van Verdienste vier maal.

Het detachement kreeg van de Amerikanen het Combat Infantrymen Badge en werd tweemaal het Presidential Unit Citation toegekend. Andere Amerikaanse onderscheidingen waren;

Belgische bijdrage aan de Koreaanse Oorlog[bewerken]

Op vraag van de Verenigde Naties besloot de Belgische regering om een bataljon soldaten samen te stellen om naar Korea te zenden. Op 18 september 1950 ontving het trainingscentrum voor commando's te Marche-les-Dames 3000 kandidaten voor een intense opleiding die zou voorafgaan aan hun operationele inzet. Ongeveer 700 onder hen beëindigden deze 3 weken durende opleiding met succes. Het tweetalige bataljon kreeg de naam vrijwilligerskorps voor Korea en werd ter plaatse onder Amerikaans bevel geplaatst. Het bataljon ging er door het leven als het Belgian United Nations Command oftewel BUNC. Eén van de pelotons van dit bataljon was daarenboven volledig samengesteld uit militairen van het Groothertogdom Luxemburg. Op 18 december 1950 scheept de BUNC in aan boord van het schip de Kamina in de haven van Antwerpen met als eindbestemming Pusan, waar het op 31 januari 1951 aanlegde.

Gedurende het Koreaanse conflict was het Belgisch-Luxemburgs Bataljon onderdeel van het I Corps - 3rd US Infantry Division "Rock of the Marne" en hierbij afwisselend ingedeeld bij de 29th British Brigad (bestaande uit de Gloucestershire (Glosters), de Northumberland Fuseliers (N. F.), de Royal Ulsters Rifles (Ulsters), het 15th US Infantry Regiment, het 7th US Infantry Regiment en het 65th US Infantry Regiment, bijgenaamd "The Borinqueneers" (van februari 1955 tot juni 1955, om dan terug te keren naar België).

Tijdens haar inzet in het conflict, nam het bataljon deel aan verschillende militaire operaties waarbij het ontzag en respect afdwong bij de geallieerde troepen. Voor zijn dapperheid en zijn voorbeeldig gedrag werd het Bataljon met maar liefst 6 eervolle vermeldingen beloond, waaronder één Amerikaanse en één Koreaanse. De gevechtsplaatsen waar deze vermeldingen verdiend werden, versieren in gouden letters het vaandel. Het bataljon ontving de nestel verbonden aan de Leopoldsorde en het Erekruis van Militaire Verdiensten in goud van het groothertogdom Luxemburg.

De volgende vier Belgische vermeldingen verleenden de nestel van de Leopoldsorde aan het vaandel:

  • IMJIN: slag aan Imjin van 22 tot 26 april 1951. Verleend op 4 januari 1952.
  • HAKTANG-NI: gevechten van 9 tot 13 oktober 1951. Verleend op 25 Juni 1953.
  • CHATKOL: gevechten van maart tot april 1953. Verleend op 22 juli 1953
  • COREE-KOREA: 31 januari 1951 tot 27 juli 1953. Verleend op 14 Januari 1954.

Voor de slag bij Imjin werden ook volgende eervolle vermelding verleend:

Het goudkleurige Erekruis van Militaire Verdiensten werd toegevoegd aan het vaandel door de regering van het Groothertogdom Luxemburg op 27 mei 1994.

Op het einde van het conflict werd de balans opgemaakt: 101 Belgische en 2 Luxemburgse militairen sneuvelden, 478 raakten er gewond. 5 Belgische militairen gelden noch altijd als vermist en 2 stierven in Noord-Koreaanse krijgsgevangenkampen.

In totaal vetrokken 3171 Belgische en 78 Luxemburgse vrijwilligers naar Korea. In totaal namen 2636 onder hen deel aan de gevechten. 2801 vrijwilligers vertrokken eenmaal, 352 tweemaal en 18 driemaal naar Korea.

De laatste 200 vrijwilligers verlieten de Koreaanse bodem in Juni 1955 en keerden naar België terug.

Het derde bataljon parachutisten van de Belgische landcomponent heeft de eer toebedeeld gekregen de tradities van het Belgisch- Luxemburgs Korea bataljon te mogen overnemen. Het vaandel van de eenheid werd toevertrouwd aan de korpscommandant van het 3e Para in 1955. De militairen van dit bataljon dragen de nestel van de Leopoldsorde. Het thuiskwartier van deze eenheid te Tielen draagt de naam van kapitein Pierre Gailly, een officier van de BUNC die sneuvelde te Chatkol op 20 maart 1953. Ook het mutskenteken van 3 Para en het schild “Korea” op hun uniform zijn overgenomen van de BUNC. Enkel de kleur van de muts werd niet overgenomen. De bruine mutsen van de BUNC worden in België gedragen door de eenheden van de infanterie. Het 3 Para draagt, zoals bijna alle parachutisteneenheden ter wereld, een wijnrode muts.

De Korea Medaille van de Verenigde Naties[bewerken]

Korea Medaille van de Verenigde Naties.jpg

De Korea Medaille is een ronde bronzen penning met op de voorzijde het VN-symbool, een wereldbol met daarop de zeven continenten en een lauwerkrans, in bas-reliëf, en op de vlakke keerzijde, de opdracht "voor dienst in de verdediging van de beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties", ook in bas-reliëf. De medaille wordt op de linkerborst gedragen en is aan het lint bevestigd door middel van een bronzen gesp en een mechanisme dat zowel draait om een knop als scharniert dankzij de bevestiging aan het lint.

Op de gesp is het woord "Korea" in bas-reliëf aangebracht. De aanduiding van het operatiegebied kan op de medailles, afhankelijk van de nationaliteit van de decorandus, worden weergegeven in het Engels, Frans, Spaans, Deens, Grieks, Italiaans, Nederlands, Zweeds, Sanskriet of Turks.

Alle medailles zijn van brons, er zijn geen zilveren of gouden medailles geslagen.

Het lint kreeg de kleur van de vlag van de Verenigde Naties, hemelsblauw, met dunne witte verticale strepen. Wit is de voornaamste kleur van de vlag van Zuid-Korea.

Alle militairen in Korea en op de vloot in de Koreaanse wateren kwamen voor deze eerste Medaille voor Vredesmissies van de Verenigde Naties in aanmerking.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. On This Day 29 August 1950 from The BBC
  2. The Korean War at Veterans Affairs Canada
  3. [1] at Korean-War.com
  4. III. THE NETHERLANDS DETACHMENT UNITED NATIONS (NDVN), korean-war.com
  5. Het aantal doden, vermisten en gewonden varieert van bron tot bron. Zie deze website voor een spreiding van de getallen.
  6. a b c d e f g h i j k l m n o p (ko) Casualties of Korean War, Koreaans ministerie van Defensie. Gearchiveerde versie van 20 januari 2013.
  7. a b Korea-oorlog, Nederlands Instituut voor Militaire Historie.
  8. a b Michael Hickey, The Korean War: An Overview. BBC, 21 maart 2007. Bezocht op 17 mei 2014.
  9. Xiaobing Li, A History of the Modern Chinese Army. Lexington: University Press of Kentucky, 2007, pagina 111.
  10. Ceasefire at Panmunjom, 27 July 1953: Casualties, Australian Department of Veterans' Affairs. Bezocht op 17 mei 2014.
  11. US cuts Korean war deaths, BBC News, 5 juni 2000.
  12. NOS. Noord-Korea zegt verdrag op (08-03-2012) Geraadpleegd op 12 maart 2013
  13. Klep, Christ en Gils, Richard van (2005) Van Korea tot Kabul. De Nederlandse militaire deelname aan vredesoperaties sinds 1945 Den Haag, SDU Uitgevers.