Tristan Fry

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Tristan Frederick Allan Fry (Londen, 26 oktober 1941) is een Brits bespeler van allerlei slagwerkinstrumenten. Het genre is voor hem van geen belang.

Hij kreeg de muziek met de paplepel ingegoten; vader was percussionist, moeder was pianiste. Fry kreeg zijn muzikale opleiding aan het Royal College of Music in Londen. Op 17-jarige leeftijd trad hij toe tot één van de symfonieorkesten uit Londen, waarschijnlijk het London Symphony Orchestra en speelde daar vijf jaar. Hij speelde voorts in Nash Ensemble (kamermuziek), Fires of London (idem) en het City of London Sinfonia. Hij speelde daarbij muziek van Igor Strawinski, Béla Bartók en Karlheinz Stockhausen. In aanvulling op het werk binnen de klassieke muziek speelde hij mee op soundtracks van onder meer James Bondfilms, de televisieserie Doctor Who en shows van Rolf Harris. Ook op het gebied van popmuziek liet Fry zich ook niet ongemoeid. Hij speelde mee op Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles, albums van Danny Kaye, concerten van Duke Ellington (in samenwerking met het LSO), speelde mee in de semiklassieke muziekgroep Sky en heeft zich laten oproepen voor allerlei muziekalbums, waaronder Camel. Frank Sinatra, David Essex en Olivia Newton-John maakten eveneens gebruik van zijn diensten. Hij was tussendoor ook nog paukenist bij het orkest Academy of St. Martin in the Fields.

Als lid van Sky probeerde Tristan Fry ook trompet te spelen, maar dat mislukte jammerlijk. Hij was daarin de tegenpool van Herbie Flowers, van oorsprong bassist maar ook tubaist.