The Beatles
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| The Beatles | ||
|---|---|---|
 |
||
| Achtergrondinformatie | ||
| Jaren actief | 1962 - 1970 | |
| Oorsprong | Liverpool, Engeland | |
| Genre(s) | Pop; Rock; Psychedelische rock; British Invasion; Classic rock |
|
| Bezetting | ||
| Leden | ||
| Slaggitarist; Zang | John Lennon † | |
| Bassist; Zang | Paul McCartney | |
| Leadgitarist; Zang | George Harrison † | |
| Drummer; Zang | Ringo Starr | |
| Ex-leden | ||
| Bassist; Zang | Stuart Sutcliffe † (1960-1961) |
|
| Drummer | Pete Best (1960-1962) | |
 http://www.beatles.com |
||
|
|
||
The Beatles was een popgroep uit Liverpool bestaande uit Paul McCartney, John Lennon, George Harrison en Ringo Starr. De groep was actief van 1962 tot 1970 en wordt nu nog steeds beschouwd als de invloedrijkste band uit de geschiedenis van de popmuziek.[1] Al vrij snel na hun doorbraak kregen de leden van The Beatles te maken met hysterische reacties van voornamelijk jonge tienermeisjes, die tijdens concerten de muziek met hun gegil overstemden. Voor dit gedrag raakte de term "Beatlemania" in zwang. Tijdens hun carrière verrichtten ze pionierswerk in de geluidsstudio, waarvoor ze in brede kring lof oogstten. Onder hun invloed groeide de popmuziek uit van een op Amerikaanse rhythm and blues gebaseerd genre tot een veel breder georiënteerde muzieksoort.
De Beatles-leden Paul McCartney en John Lennon waren de belangrijkste liedjesschrijvers van het viertal. Tot de bekendste hits van The Beatles behoren: I Want To Hold Your Hand, She Loves You, Yesterday, Michelle, Yellow Submarine, Lucy in the Sky with Diamonds, All You Need Is Love, Hey Jude, Let It Be, Help!, Penny Lane en Strawberry Fields Forever
Hun album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band uit 1967 geldt als een mijlpaal in de popgeschiedenis.[1][2]
Inhoud |
[bewerken] Geschiedenis
[bewerken] Opkomst: 1957-1963
De ontwikkeling van de Beatles begon op 6 juli 1957 toen John Lennon tussen de optredens van zijn groep The Quarrymen door op een festival in Woolton, Liverpool, Paul McCartney ontmoette. Die bracht op zijn beurt weer schoolvriendje George Harrison mee. Na diverse personeelswisselingen in de groep (belangrijke ex-leden zijn Stuart Sutcliffe en Pete Best) die ook nog eens onder een keur van namen optrad, werden de uiteindelijke Beatles gevormd in 1962 toen drummer Pete Best werd vervangen door Ringo Starr. Starr, wiens echte naam Richard Starkey is, speelde daarvoor bij Rory Storm and the Hurricanes, ook uit Liverpool.
De muziek van de Beatles maakte oorspronkelijk deel uit van de Merseybeat en ontwikkelde zich vanaf 1961 explosief. Waren de eerste singles gebaseerd op een drietal akkoorden en inhoud à la Love Me Do (de eerste single), al snel werden nieuwe instrumenten en akkoorden ingebracht en werd de muziek complexer. Op She Loves You sloegen de Beatles, verrassend, een nieuwe weg in. Later brachten ze o.a. de sitar in (1965, Norwegian Wood) en gebruikten ze voor het eerst een strijkorkest voor McCartney's Yesterday (1965). Opmerkelijk is dat de B-kant van hun singles niet zelden evenveel 'hitpotentie' hadden als de A-kant. Soms werden singles zelfs uitgebracht met een dubbele A-kant (zoals We can work it out/Day tripper en Penny Lane/Strawberry Fields Forever).
[bewerken] Doorbraak: 1963-1967
De eerste succesjaren kenmerkten zich door een ongekende massahysterie, door de Britse pers in 1963 heel treffend Beatlemania genoemd. Hadden de Beatles in dat jaar alleen nog maar succes in eigen land en (in het najaar) in Zweden, vanaf januari 1964 veroverde de groep ook de rest van de wereld. In Australië, de Verenigde Staten, Europa en Azië werden de Beatles immens populair.
Ook begonnen de Beatles films te maken, zoals de zwart-wit-komedie A Hard Day's Night (1964). Verder verschenen Help! (1965), Magical Mystery Tour (1967), Yellow Submarine (1968) en Let It Be (1970).
De Amerikaanse media kregen in 1963 lucht van wat er in Engeland gebeurde en stuurden schampere verhalen naar huis over die Britse ragebollen met hun schreeuwmuziek. Het wordt zeker niets met deze muziek in Amerika, vonden ze eensgezind, het is allemaal al eens gedaan. In februari 1964 traden de Beatles op in de Ed Sullivan Show, waar 73 miljoen mensen naar keken. Naar verluidt zou er tijdens die uitzending in heel Amerika geen criminele activiteit hebben plaatsgevonden. In april 1964 bezetten de Beatles de eerste vijf plaatsen van de Billboard Top 100.
De eerste drie LP's van de groep vertonen een duidelijke progressie. Please Please Me (1963) is een verzameling van covers, maar ook van eigen werk, waaronder klassiekers als I Saw Her Standing There. Het tweede album, With the Beatles kan opgevat worden als een productioneel beter verzorgde kopie van de debuut-LP, maar was anderzijds ook een grote stap voorwaarts. EMI (de platenmaatschappij) had onderhand al meer vertrouwen in de groep, er moesten geen geheide hits meer op en zelfs de hoesfoto mocht al wat onconventioneler. A Hard Day's Night wordt beschouwd als de beste vroege plaat van de groep. Het geluid erop wordt sterk gedomineerd door de twaalfsnarige Rickenbacker-gitaar (een revolutionair instrument in die dagen). Hoewel deze eerste platen al veel bekende songs bevatten, ontbeerden de Beatles vooralsnog studio-ervaring. Een song als If I Fell stond eigenlijk nog in de steigers.
Gedurende 1964 en 1965 hebben de Beatles het zeer druk met reizen en optreden. Tournees in Azië, Europa, Australië en de Verenigde Staten werden afgewisseld met studiowerk in Londen en met filmopnames voor A Hard Day's Night en Help!. Op het gelijknamige album, maar vooral op Beatles for Sale vertoont de groep tekenen van vermoeidheid. Deze tijdelijke artistieke stilstand werd, zoals gezegd, wel gecompenseerd door enorme commerciële successen.
Vanaf eind 1965 waren de artistieke krachten helemaal terug, mede onder de invloed van marihuana. En waar A Hard Day's Night een hoogtepunt vormde voor wat de ontwikkeling in de hoogte betrof, begon nu een andere ontwikkeling: die in diepte. Het klassieke album Rubber Soul, eind 1965 afgeraffeld om de deadline voor de kerstmarkt te halen, was hier het resultaat van. Menige andere groep zou onder de druk van de Beatlemania zijn bezweken, de Beatles leverden nu pas hun beste werk af.
Mede omwille van de tijdsdruk, het feit dat de steeds geraffineerder geworden LP's niet live konden gereproduceerd worden en omdat de fans er toch maar over heen schreeuwden, stopten de Beatles in 1966 met toeren. Op 29 augustus 1966 was het laatste concert (Candlestick Park, San Francisco). Ook de druk van het reizen viel de leden uiteindelijk te zwaar. Zo waren er problemen in Amerika na de uitspraak van Lennon dat de Beatles populairder zijn dan Jezus, werden de Beatles in de Filipijnen vrijwel gemolesteerd en afgeperst nadat ze hadden geweigerd om presidentsvrouw Imelda Marcos te ontmoeten en werden ze in Japan behandeld alsof ze gevangenen waren. Bovendien hadden de Beatles inmiddels muzikale ideeën ontwikkeld die niet op het podium konden worden uitgevoerd. Zo zijn de songs van het monumentale album Revolver, dat in de zomer van 1966 uitkwam, behoudens het nummer 'Taxman', nooit live uitgevoerd, hoewel ze tussen de tournees door wel werden opgenomen. De studiojaren braken dan aan. In een volumineus boekwerk Recording The Beatles verklaren twee geluidstechnici omstandig hoe het kwam dat The Beatles in de studio klonken zoals zij klonken. [3] [4]
[bewerken] Studiojaren: 1966-1969
De studiojaren waren in feite al aangevat bij het meesterwerk Rubber Soul (1965). Vanaf eind 1965 ging de artistieke ontwikkeling van The Beatles steeds sneller. Vele fans konden de evolutie van de groep niet bijhouden, zo deed de single Paperback Writer/Rain er langer over dan normaal om de eerste plaats van de hitparade te bereiken. Het intensief gebruik van studio-effecten (strijkers, tape-loops, gitaren waarvan het geluid achterwaarts opgenomen werd, versnelde of vertraagde nummers enz.) had al aanvang genomen op Revolver, maar het was pas met het volgende album dat deze technieken letterlijk de wereld in vervoering zouden brengen.
[bewerken] Sergeant Pepper's
Op 1 juni 1967 verscheen het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, het album dat algemeen beschouwd wordt als het hoogtepunt uit hun artistieke loopbaan. De elpee stelt de Beatles voor als een andere groep, Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band. De extravagante cover (met songteksten op de achterste hoes, een noviteit in de popmuziek) is beroemd om zijn collage aan beroemdheden, waaronder de Beatles zelf (in de vorm van wassen beelden in keurig maatpak die hun 'oude' alter-ego voorstellen), die de fictieve groep Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band bewonderen. Door deze statement en natuurlijk door de muziek die op de plaat vervat was, verhieven de Beatles Rock 'n Roll, dat tot dan toe nog steeds als iets voor de jongere generaties beschouwd werd, tot een kunstvorm die voor iedereen toegankelijk kon zijn. Eén van de directe gevolgen was dat vanaf dan het album dominant werd in de popmuziek, daar waar vroeger het succes en de populariteit van artiesten werd afgemeten aan de singles.
In de gerespecteerde London Times beschreef muziekcriticus Kennet Tynan de plaat als een "beslissend moment in de geschiedenis van de Westerse beschaving"[5] en in de editie van het bekende weekblad Time van 22 september 1967 vergeleken eminente musicologen en 'klassieke componisten' waaronder Leonard Bernstein de composities van de groep met muzikale grootheden uit het verleden als Schumann of Schubert.
Kosten noch moeite werden gespaard om van dit album iets speciaal te maken, en dat ging dan van het aanschrijven van tientallen beroemdheden om op de hoes te poseren tot het gebruiken van een heel strijkorkest (uiterst ongewoon in die dagen). De plaat begint eenvoudigweg waar Revolver stopte, bij Tomorrow Never knows. Het is een aaneenschakeling van muziek, hallucinerende bellen, sociale kritiek, droomvisioenen, cryptische boodschappen, Indiaanse invloeden, studio-gepraat en geluidscollages. Hoewel er geen sprake is van een thematisch concept is de sfeer zo eenduidig dat deze plaat als de eerste conceptelpee uit de geschiedenis kan beschouwd worden. Groot is de invloed van chemische substanties (LSD), groot is ook de invloed van producer George Martin die de complexe geluidscollages maandenlang met de meesterhand aaneensmeedt. Hoogtepunt is A Day In The Life, volgens sommigen een visie op de dag des oordeels. Hoewel van het album geen singles werden uitgebracht, werd het album een doorslaand succes. De opnames van de nummers Strawberry Fields Forever en Penny Lane werden gebruikt om deze vroeg in 1967 op single met dubbele A-kant uit te brengen en kwamen niet op de elpee. George Martin verklaarde later dat het ontbreken van deze nummers op de elpee de grootste blunder uit zijn artistieke loopbaan was.
Toen in de zomer van 1967 manager Brian Epstein overleed, betekende dat langzaam het begin van het einde voor de Beatles. Ze wilden voortaan zelf hun zaken regelen. Met Kerstmis 1967 brachten ze Magical Mystery Tour uit, als een televisiefilm en een bijbehorende EP, waar de psychedelische klanken van Sgt. Pepper's een magere nagalm beleefden. De film flopte wegens slechte ideeën, slechte filmopnames en een rammelend script. Bovendien zond de BBC de film in zwart-wit uit, een blunder in een tijd waarin alles om kleur draaide. Ook gingen de Beatles in zaken. Apple Corps werd opgericht, met onder meer een kleding- en een filmafdeling en een muzieklabel. Apple Corps was matig succesvol. De Beatles verloren al snel de interesse in het zakendoen, ze maakten liever muziek. De kledingafdeling werd wegens enorme verliezen opgeheven door de complete inventaris weg te geven. Op het Apple-label verscheen Hey Jude als eerste single en werden namen als James Taylor, Badfinger, Mary Hopkin en Jacky Lomax binnengehaald. De filmafdeling maakte zowaar nog wat winst. Yellow Submarine (1968), een film gebaseerd op de gelijknamige hit uit 1966, was een redelijk succes, ondanks dat de Beatles zich er amper mee bemoeiden. De soundtrack, Yellow Submarine is, zo mogelijk, nog slechter dan die op de EP van Magical Mystery Tour (ze werd ook in dezelfde periode opgenomen). Net als voornoemde LP werden de songs nog wel gered door studio-ervaring, maar waren de composities matig tot slecht. Toch maakte de groep ook in deze periode nog prima muziek. Hello, Goodbye (enkel op de Amerikaanse LP Magical Mystery Tour verschenen, waarbij de EP aangevuld werd met singles, later werd dit de standaard-cd editie), Hey Bulldog, Lady Madonna (enkel op single uitgebracht), The Fool On The Hill zijn eerste-klasnummers, terwijl All You Need Is Love en I Am The Walrus tot het beste behoren wat de groep ooit uitbracht.
[bewerken] Het witte album
In 1968 gingen de Beatles echter weer de andere kant op en brengen de dubbel-lp The Beatles uit, beter bekend als The White Album, vanwege de minimalistische witte hoes. Pas hier wordt opnieuw het niveau van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band benaderd. De groep heeft minder overdadig gebruik gemaakt van de mogelijkheden die de studio biedt. Op dit voor veel muzikanten belangrijke dubbel-album (de trendsetter voor alle rock-dubbelaars tot vandaag toe) staan prachtige songs als Back in the U.S.S.R., Revolution, Julia, I'm So Tired, Blackbird of Dear Prudence.
Maar er staan ook nummers op die, hoewel ze niet het gebruikelijke, hoge niveau van de Beatles haalden, op zichzelf interessant zijn (Glass Onion, waarop Lennon kritiek geeft op mensen die te véél boodschappen zoeken in de teksten van de groep of de anti-establishment satire van Harrison dat de titel Piggies meekrijgt). De meest grootse compositie op het dubbelalbum is wellicht Harrisons While My Guitar Gently Weeps, met Eric Clapton op de gitaar (de eerste maal dat iemand die geen deel uitmaakte van de Beatles op een album meespeelde - op George Martin na dan). Dit nummer had wel tientallen takes nodig om tot het eindresultaat te komen. Gegeven de omstandigheden zou het heel wat zelfdiscipline van de groep vereist hebben - waarover ze toen niet beschikten - om, zoals George Martin voorgesteld had de plaat te beperken tot de beste 14 of 16 nummers, om zo een "superelpee" te maken. Verbazend genoeg hebben sommige uitstekende composities van de groep het album niet eens gehaald: zo was er geen Child Of Nature (later door Lennon in zijn solocarrière als Jealous Guy uitgebracht), noch All Things Must Pass of Not Guilty van Harrison (ook solo uitgebracht; de masters hiervan zijn te horen op Anthology 3). Wel op het album was de avant-gardistische muzikale collage Revolution 9 van Lennon, een minutenlang durende bevreemdende chaos van geluiden. Ondanks de enorme vooruitgang die de groep in 1967 gemaakt had, was er nog steeds artistieke progressie. De stijlen op het album (van rock, country, over ska tot hardrock en musical) zijn even duizelingwekkend als verbluffend. Bovendien speelde de groep met een spontaneïteit die sedert de begindagen niet meer voorgekomen was. Het resultaat is een album dat zeer bevreemdend aandoet, mede door het 'ieder-voor-zich'-gevoel, op Savoy Truffle valt Harrison zelfs McCartney aan (we all know obladiblada but can you show me where you are?).
Terwijl de Beatles bezig waren met de opnames voor het 'witte' dubbelalbum 'The Beatles' viel de groep verder uit elkaar. Paul McCartney had zich officieus opgeworpen als de leider van de groep nu Brian Epstein overleden was en streek daarmee John Lennon tegen de haren in, die de groep had opgericht. Lennon op zijn beurt sleepte zijn nieuwe liefde Yoko Ono overal mee en dus ook de studio in, waar haar aanwezigheid niet werd gewaardeerd door de overige Beatles. Verder werd Lennons muziek door Ono's invloed extravaganter en had hij songs en singlevoorstellen die voor de overige Beatles te apart waren (What's The New Mary Jane werd door hen voor release tegengehouden, Give Peace A Chance en Cold Turkey zal Lennon later met zijn eigen Plastic Ono band buiten de Beatles om uitbrengen). Ringo Starr kon niet tegen de ruzies, stopte ermee en kwam pas na twee weken en na aandringen van de overige leden weer terug.
Januari 1969 bracht de opnames van het Get Back-project, een project om weer terug te keren naar de eenvoud van vroeger. De bedoeling was om weer lekker op te nemen en weer te toeren zonder allerlei toestanden eromheen en dat alles zou dan worden gefilmd, er zou een tournee komen, een single en een album. Dat project faalde eveneens. Er werd niet getoerd, in de plaats deden ze onaangekondigd op 30 januari 1969 een optreden op het dak van hun studio in Londen. De lp kwam er ook niet, alleen een single (Get Back) en de film laat zien hoe de groep uit elkaar valt, geïllustreerd door de ruzie tussen George Harrison en Paul McCartney. George Harrison gooide ook tijdelijk het bijltje erbij neer en ging naar zijn ouders om alles eens flink te overdenken.
[bewerken] Het laatste album
Met Abbey Road brachten ze hun laatste succesvolle klassieke elpee uit in september 1969. Stuk voor stuk klassieke opnames, waarbij de ruzies even opzij werden gezet. Een deel van kant 2 bevat een medley van onvoltooide songs die aan elkaar zijn geregen. De plaat eindigt heel veelzeggend met The End. (Latere uitgaven vermelden Her Majesty als laatste nummer; dat korte liedje kwam door een fout van een geluidstechnicus op de plaat terecht, waarmee de eerste hidden track uit de rockgeschiedenis een feit was. Deze persing is gehandhaafd en de hoes aangepast.) John Lennon kondigde vervolgens aan eruit te willen stappen, maar het nieuws werd stilgehouden. Na een promotionele photoshoot in september 1969 werden de leden echter niet meer samen gezien.
In april 1970 verscheen nog Let It Be, een door producer Phil Spector opgepoetst en opgeleukt album met opnames van de Get Back-sessies waar de Beatles geen interesse meer voor hadden, tegelijk met de film. Het voor dit album op 3 januari 1970 opgenomen I me mine was de laatste opname-sessie van The Beatles. Lennon was echter niet bij deze sessie aanwezig. Geen van de Beatles kwam opdagen bij de première. Op hetzelfde moment bracht Paul McCartney zijn eerste solo-elpee uit (McCartney), met een zelf afgenomen interview in de hoes gestoken waarin hij verklaarde dat de Beatles voorbij zijn. "I didn't leave the Beatles. The Beatles have left The Beatles, but no one wants to be the one to say the party's over", zou Paul McCartney later verklaren.
[bewerken] Na de Beatles
Er werd in de jaren '70 nog meermalen gepoogd om de groep weer bij elkaar te krijgen. McCartney en Lennon waren in 1974 zelfs nog bij elkaar om wat te jammen, maar van blijvende samenwerking was geen sprake. Toen John Lennon op 8 december 1980 voor zijn huis (Dakota Building aan 72nd street, New York) door Mark David Chapman werd vermoord, was de tijd van de Beatles echt voorbij. Er zijn echter geruchten dat een echte reünie voor 1984 gepland was.
Hoewel de groep feitelijk maar acht jaar platensucces heeft gekend, is het oeuvre indrukwekkend te noemen. Hoogtepunten in het repertoire zijn de albums A Hard Day's Night (1964, soundtrack van de klassieke film), Rubber Soul (1965), Revolver (1966), The Beatles (1968), Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) en Abbey Road (1969).
[bewerken] "Nieuw" materiaal
In 1995 en 1996 brachten George Harrison, Paul McCartney, Ringo Starr en Yoko Ono drie dubbel-cd's uit, Anthology getiteld, die speciale versies en outtakes bevatten van Beatlesnummers. De nieuwe singles Free As A Bird en Real Love, waarvoor audiocassettes van John Lennon als basis dienden, brachten The Beatles opnieuw onder de aandacht van het grote publiek. De Anthology-cd's werden in 1996 gevolgd door een documentaire (waarvan een deel als televisiedocumentaire wordt uitgebracht) en in 2000 door een boek waarin "het verhaal van The Beatles wordt verteld door The Beatles zelf". In 2003 werd de documentaire op een dvd box uitgebracht die bestaat uit 5 dvd's. De documentaire is verspreid over vier dvd's. Op de vijfde dvd staan extra's, waaronder een jamsessie van Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr in 1994, en extra interviews in de Abbey Road Studio's.
Een tragisch moment was het overlijden van George Harrison op 29 november 2001 in Los Angeles.
In november 2003 werd Let it Be opnieuw uitgebracht onder de titel Let it Be.... naked, dit aan de hand van de opnames van het oude album Let it Be, geremasterd maar dit keer zonder Phil Spectors inbreng.
Een samenwerking met Cirque du Soleil leidde er toe dat George Martin samen met zijn zoon Giles het gehele archief aan mastertapes afkomstig van de Abbey Road Studios doorwerkte om een experimentele pro-tools mix van Beatles geluiden te creëren. Tegen de bedoelingen in (de geluiden zouden gebruikt worden in een Las Vegas show) werd dit werk november 2006 uitgebracht op CD en dvd-audio onder de naam Love. Het album bevat songs met daaronder diverse partijen die in andere songs gebruikt werden.
Anno 2008 is er sprake van het verschijnen van een nieuwe single. Uit het archief wordt er materiaal van een oude Lennon-track gebruikt voor een nieuwe Beatles-track, die Sir Paul McCartney van Lennon's weduwe Yoko Ono heeft gekregen. Het nummer heet "Now And Then"[6]. Hoewel deze release uitblijft, was er op 16 november van dat jaar sprake van een release van een experimentele Beatles-track. McCartney vertelde tijdens een radio-interview met de BBC dat hij het veertien minuten durende "Carnival Of Light" uit 1967 uit wil brengen[7].
Op 17 januari 2008 maakt Amerikaanse label Fuego Records bekend te beschikken over live-opnames uit 1962 die niet eerder zijn uitgebracht. De DJ heeft destijds de gespeelde nummers van de beatgroep opgenomen op tapes en deze verstuurd aan het label dat het nu graag wil uitbrengen op cd. De nummers waar het om gaat zijn onder meer "Twist and Shout", "I Saw Her Standing There" en "Money"[8].
[bewerken] Remastering originele albums & iTunes
Alle albums van The Beatles, inclusief Past Masters, Volume One en Past Masters, Volume Two zullen op 9/9/2009 opnieuw geremasterd uitgebracht worden op cd. Mat Snow, journalist bij Mojo Magazine, was uitgenodigd om tien geremasterde tracks van The White Album te komen beluisteren en kwam tot de conclusie dat het beter klonk dan hij ooit had kunnen hopen.
The Beatles zijn momenteel één van de weinige artiesten waarvan de songs niet via iTunes digitaal als download beschikbaar zijn. Dit is mede veroorzaakt door het conflict tussen Apple Inc. en Apple Records, het label van The Beatles. Volgens beide partijen wordt er gewerkt aan een deal om de nummers van The Beatles beschikbaar te stellen voor iTunes. Sinds 2007 zijn wel de soloalbums van John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr beschikbaar via iTunes.
In oktober 2008 werd bekend dat er een deal was gesloten met Viacom, waaraan de licentie van de songs van The Beatles zijn verkocht. Hierdoor zullen de songs van The Beatles gebruikt mogen worden in de videogame Rock Band. Op 9 september 2009, op dezelfde dag waarop ook de remasters uit worden gebracht, verschijnt er een speciale editie van Rockband waarin de muziek van The Beatles centraal staat. De geremasterde cd's bevatten videomateriaal, met daarin onder andere op elke cd een korte documentaire over het tot stand komen van het album. Ook bevat de box replica's van de originele platenhoezen. In het toegevoegde videospel van de "Fab Four" kunnen fans zich als lid van de popgroep voordoen.
[bewerken] Trivia
- In 2007 is in de stad Hamburg, waar de internationale carrière van de Beatles begon, op de hoek van de Reeperbahn en de Große Freiheit in de uitgaanswijk St. Pauli een stalen sculptuur gepland die zal herinneren aan de Fab Four uit Liverpool. De initiatiefnemer, het radiostation Oldie 95, hoopt de voor het gedenkteken benodigde 460.000 euro door schenkingen bij elkaar te krijgen en nog in 2007 met de bouw te kunnen starten.
- In 2009 is er in Hamburg ook een museum geopend, getiteld 'Beatlemania'. Het museum telt 5 verdiepingen en bevat onder andere een grote Yellow Submarine.
[bewerken] Discografie
[bewerken] Albums
| Albums met hitnoteringen in de Nederlandse Album Top 20/50/75/100 | |||||
| Titel | Datum van release |
Datum van binnenkomst |
Hoogste positie |
Aantal weken |
Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| Please Please Me | 1963 | ||||
| With the Beatles | 1963 | ||||
| The Beatles' First featuring Tony Sheridan (opgenomen in 1961, als begeleidingsband) | 1964 | ||||
| A Hard Day's Night | 1964 | ||||
| Beatles for Sale | 1964 | ||||
| Help! | 1965 | ||||
| Rubber Soul | 1965 | ||||
| Revolver | 1966 | ||||
| A collection of Beatles oldies (compilatie) | 1966 | ||||
| Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band | 1967 | 20-6-1967 | 15 | 17 | |
| Magical Mystery Tour | 1967 | ||||
| The Beatles (bekend als The White Album) | 1968 | ||||
| Yellow Submarine | 1969 | ||||
| Abbey Road | 1969 | 6-12-1969 | 1 | 16 | |
| Let It Be | 1970 | 6-7-1970 | 3 | 12 | |
| The Beatles 1962-1966 (compilatie) | 1973 | 19-5-1973 | 2 | 76 | |
| The Beatles 1967-1970 (compilatie) | 1973 | 19-5-1973 | 3 | 79 | |
| Rock and roll music | 26-6-1976 | 8 | 14 | ||
| Live! At the Star Club in Hamburg, Germany 1962 (concertregistratie) | 1977 | ||||
| The Beatles at The Hollywood Bowl (concertregistratie) | 1977 | ||||
| Hey Jude (compilatie) | 1979 | ||||
| Reel music | 24-4-1982 | 37 | 5 | ||
| The Complete Silver Beatles (Decca auditie) | 1982 | ||||
| Past masters (compilatie) | 1988 | 26-3-1988 | 29 | 5 | |
| Live at the BBC (radioregistratie) | 1994 | 10-12-1994 | 3 | 16 | |
| Anthology 1 | 1995 | 2-12-1995 | 2 | 14 | |
| Anthology 2 | 1996 | 30-3-1996 | 5 | 10 | |
| Anthology 3 | 1996 | 9-11-1996 | 9 | 9 | |
| Yellow Submarine Songtrack | 1999 | 25-9-1999 | 45 | 3 | |
| 1 (compilatie) | 2000 | 25-11-2000 | 1 | 53 | |
| Let It Be...Naked | 2003 | 29-11-2003 | 8 | 10 | |
| Love | 2006 | 25-11-2006 | 4 | 18 | |
[bewerken] Singles
| Singles met hitnoteringen in de Nederlandse Top 40 | |||||
| Titel | Datum van release |
Datum van binnenkomst |
Hoogste positie |
Aantal weken |
Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| Pré-Top 40 | |||||
| She Loves You | 14-12-1963 | 7 | 10 | ||
| I Want To Hold Your Hand | 4-1-1964 | 1 | 28 | ||
| From Me To You | 1-2-1964 | 28 | 8 | ||
| Please please me/Love Me Do | 1-2-1964 | 27 | 4 | ||
| Twist and shout | 1-2-1964 | 9 | 15 | ||
| She loves you | 8-2-1964 | 9 | 1 | ||
| Money | 4-4-1964 | 29 | 4 | ||
| Can't buy me love | 11-4-1964 | 1 | 23 | ||
| All my loving | 30-5-1964 | 2 | 20 | ||
| Twist and shout | 4-7-1964 | 9 | 1 | ||
| A Hard Day's Night | 11-7-1964 | 1 | 20 | ||
| Long Tall Sally | 11-7-1964 | 1 | 16 | ||
| Roll over Beethoven | 25-4-1964 | 38 | 10 | ||
| I should have known better | 5-9-1964 | 1 | 17 | ||
| And I love her / If I fell | 10-10-1964 | 3 | 12 | ||
| I saw her standing there / Matchbox | 28-11-1964 | 35 | 2 | ||
| I feel fine | 5-12-1964 | 1 | 4 | ||
| Top 40 | |||||
| I should have known better | 2-1-1965 | 40 | 1 | ||
| If I fell | 2-1-1965 | 21 | 3 | ||
| I Feel Fine | 2-1-1965 | 1(5wk) | 16 | ||
| Eight days a week / Baby's in black | 20-2-1965 | 2 | 17 | ||
| Rock and roll music / No Reply | 27-3-1965 | 1(3wk) | 21 | ||
| Ticket to Ride | 24-4-1965 | 1(9wk) | 18 | ||
| Help! | 31-7-1965 | 1(6wk) | 24 | ||
| Yesterday | 30-10-1965 | 1(6wk) | 19 | ||
| We Can Work It Out / Day Tripper | 25-12-1965 | 1(7wk) | 14 | ||
| Michelle | 22-1-1966 | 1(5wk) | 16 | Met Overlanders | |
| Bad boy (EP) | 21-5-1966 | 32 | 5 | ||
| Paperback Writer | 25-6-1966 | 1(2wk) | 9 | ||
| Yellow Submarine / Eleanor Rigby | 20-8-1966 | 1(6wk) | 14 | ||
| Penny Lane / Strawberry Fields Forever | 25-2-1967 | 1(4wk) | 13 | ||
| All You Need Is Love | 15-7-1967 | 1(3wk) | 13 | ||
| Hello, Goodbye | 2-12-1967 | 1(4wk) | 13 | ||
| Magical mystery tour (EP) | 16-12-1967 | 3 | 11 | ||
| Lady Madonna | 23-3-1968 | 3 | 9 | ||
| Hey Jude | 14-9-1968 | 1(7wk) | 14 | ||
| Ob la di ob la da | 25-1-1969 | 5 | 9 | ||
| Get Back | 26-4-1969 | 1(2wk) | 10 | ||
| The Ballad of John and Yoko | 14-6-1969 | 1(4wk) | 10 | ||
| Come Together | 25-10-1969 | 4 | 7 | ||
| Let it be | 14-3-1970 | 1(1wk) | 9 | ||
| The long and winding road | 4-7-1970 | 9 | 5 | ||
| All together now | 12-2-1972 | 19 | 6 | ||
| Hey Jude | 10-6-1972 | tip13 | - | ||
| A hard day's night | 16-3-1974 | tip14 | - | ||
| Hey Jude | 15-5-1976 | 20 | 7 | ||
| Yesterday | 19-6-1976 | 25 | 4 | ||
| The Beatles movie medley | 24-7-1982 | 35 | 3 | ||
| Love me do | 23-10-1982 | tip13 | - | ||
| Baby it's you / I'll follow the sun | 8-4-1995 | tip17 | - | ||
| Free as a bird | 16-12-1995 | 10 | 5 | ||
| Real love | 23-3-1996 | 20 | 3 | ||
[bewerken] Films
- A Hard Day's Night (1964)
- Help (1965)
- Magical Mystery Tour (1967)
- Yellow Submarine (1968)
- Let it Be (1970)
- The Beatles Anthology (1996)
[bewerken] Boeken
- John Lennon, In his Own Write (1964),
- John Lennon, A Spaniard in the Works (1965)
- George Harrison, I Me Mine (1980)
- The Beatles, Anthology (2000)
- Ringo Starr, Postcards from the boys (2004)
[bewerken] Grammy Awards
- 1964 Best New Artist Of 1964
- 1964 Best Performance By A Vocal Group (A Hard Day's Night)
- 1967 Best Contemporary Album (Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band)
- 1967 Album Of The Year (Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band)
- 1996 Best Music Video, Long Form (The Beatles Anthology)
- 1996 Best Music Video, Short Form (Free As A Bird)
- 1996 Best Pop Performance By A Duo Or Group With Vocal (Free As A Bird)
[bewerken] Zie ook
[bewerken] Referenties
- ↑ a b The Beatles bij Allmusic
- ↑ Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band bij Rolling Stone
- ↑ Brian Kehew en Kevin Ryan, Recording The Beatles, The Studio Equipment and Techniques Used To Create Their Classic Albums,Curvebender Publishing, 2006.
- ↑ Hester Carvalho, De melkfles van een technicus. De technische trucs die het geluid van The Beatles bepaalden, in NRC Handelsblad, Cultureel Supplement, 2 maart 2007.
- ↑ "A Day in the Life: 'Sgt. Pepper' Turns 40", The Nation
- ↑ "Top 2000, editie 2007 (biografie)
- ↑ "Mogelijke release experimentele Beatles-track" NU.nl, 16 november 2008
- ↑ "Nieuw materiaal van The Beatles" NU.nl, 17 januari 2008
[bewerken] Externe links
- (en) Officiële website
- (nl) Beatlesfanclub.nl
- (en) Songteksten van The Beatles
- (en) Beatles Unlimited Magazine
- (en)
The Beatles in de database van allmusic
 |
Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina The Beatles op Wikimedia Commons. |
