The Beatles

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Voor het gelijknamige album, zie The Beatles (album).
The Beatles
The Beatles bij hun aankomst in Amerika in 1964
The Beatles bij hun aankomst in Amerika in 1964
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1960 - 1970
Oorsprong Liverpool, Verenigd Koninkrijk
Genre(s) Pop;
Rock;
Psychedelische rock;
British Invasion;
Classic rock;
Folkrock;
Rock-'n-roll;
Soul;
Countryrock;
Skiffle;
Hardrock;
Indiase muziek
Leden
Slaggitarist; Zang John Lennon
Bassist; Zang Paul McCartney
Leadgitarist; Zang George Harrison
Drummer; Zang Ringo Starr
Ex-leden
Bassist; Zang Stuart Sutcliffe
(1960-1961)
Drummer Pete Best (1960-1962)
Website
Portaal  Portaalicoon   Muziek

The Beatles is een voormalige popgroep uit de Engelse stad Liverpool. De bezetting bestond uit John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr; andere vroege leden waren Stuart Sutcliffe en Pete Best. De groep was actief van 1960 tot 1970 en wordt nu nog steeds beschouwd als een van de meest invloedrijke bands uit de geschiedenis van de popmuziek.[1] Al vrij snel na hun doorbraak kregen de leden van The Beatles te maken met hysterische reacties van voornamelijk jonge tienermeisjes, die tijdens concerten de muziek met hun gegil overstemden. Voor dit gedrag raakte de term "Beatlemania" in zwang. Tijdens hun carrière verrichtten ze pionierswerk in de geluidsstudio, waarvoor ze in brede kring lof oogstten. Onder hun invloed groeide de popmuziek uit van een op Amerikaanse rhythm and blues gebaseerd genre tot een veel breder georiënteerde muzieksoort.

The Beatles-leden John Lennon en Paul McCartney waren de belangrijkste liedjesschrijvers van het viertal. De Amerikaanse artiesten die ze bewonderden en die ze als inspiratiebronnen beschouwden waren Chuck Berry, Little Richard, Fats Domino, Elvis Presley, The Everly Brothers, Buddy Holly, de songwriter Smokey Robinson en, na 1964, de folksinger-songwriter Bob Dylan. Tot de bekendste hits van The Beatles behoren: I Want to Hold Your Hand, She Loves You, Yesterday, Michelle, Yellow Submarine, Lucy in the Sky with Diamonds, All You Need Is Love, Hey Jude, Let It Be, Help!, Penny Lane, Come Together en Strawberry Fields Forever.

Hun album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band uit 1967 geldt als een mijlpaal in de popgeschiedenis.[1][2]

Geschiedenis[bewerken]

Opkomst: 1957-1963[bewerken]

De basis voor The Beatles werd op 6 juli 1957 gelegd, toen John Lennon op een festival in Woolton, Liverpool, tussen de optredens van zijn groep The Quarrymen door Paul McCartney ontmoette.[3] Die bracht op zijn beurt enige maanden later weer schoolvriend George Harrison mee[4] die in eerste instantie door John Lennon te jong werd bevonden. Harrison was toen 14, Lennon 17 en McCartney 16 jaar oud.

In de jaren 1960-1962 verbleven The Beatles regelmatig in Hamburg, waar ze optraden in clubs. Ze leerden daar de zanger Tony Sheridan kennen, die daar ook in het clubcircuit optrad. In juni 1961 maakten ze als zijn begeleidingsgroep hun eerste platenopnamen.[5][6] Die trokken nauwelijks aandacht. Op 1 januari 1962 deden ze auditie bij Decca Records. Ze werden afgewezen. Pas op 6 juni 1962 leverde een auditie bij producer George Martin van Parlophone een platencontract op.[7]

Tot aan de definitieve samenstelling vonden nog diverse personeelswisselingen plaats; bekende ex-leden zijn bassist Stuart Sutcliffe (kort na het verlaten van de groep overleden op 21-jarige leeftijd in het ziekenhuis van Hamburg) en drummer Pete Best, die ook nog eens onder een keur van namen optrad. Best werd bedankt voor zijn diensten op 16 augustus 1962 door Beatles-manager Brian Epstein.[8][9] Reden hiervoor was dat George Martin bij hun auditie niet tevreden was over Bests drumwerk op de eerste versie van Love Me Do, het liedje dat later de eerste single van The Beatles zou worden.[10] Toen de overige Beatles dit hoorden, drongen ze bij manager Epstein aan op het ontslag van Best.[11] Ten slotte werd Ringo Starr gevraagd om bij de band te komen.[8][11] Starr, wiens echte naam Richard Starkey is, speelde daarvoor bij Rory Storm and the Hurricanes, eveneens afkomstig uit Liverpool.

De muziek van The Beatles, die oorspronkelijk deel uitmaakte van de Merseybeat, ontwikkelde zich vanaf 1961 explosief. Waren de eerste singles gebaseerd op een drietal akkoorden en inhoudelijk nogal mager (Love Me Do), al snel werden nieuwe instrumenten en akkoorden ingebracht en werden de muziek en liedteksten complexer. Op She Loves You sloegen The Beatles een nieuwe weg in door zich niet meer in de eerste persoon direct tot de (vrouwelijke) luisteraar te richten, maar de derde persoon te gebruiken.[12] Muzikaal gezien was het einde van She Loves You, waarbij The Beatles gebruik maakten van een sextinterval, ook een progressie.[13][14] Later maakten The Beatles onder andere als eerste popgroep gebruik van de sitar in Norwegian Wood (This Bird Has Flown) (1965)[15][16] en gebruikten ze voor het eerst een strijkorkest voor McCartneys Yesterday (1965).

Opmerkelijk is dat de B-kanten van hun singles vaak dezelfde 'hitpotentie' kregen als de A-kant. Ook werden meerdere singles uitgebracht met een dubbele A-kant (zoals We Can Work It Out/Day Tripper en Penny Lane/Strawberry Fields Forever).

Doorbraak: 1963-1967[bewerken]

The Beatles voor de VARA-tv in Treslong, Hillegom op 5 juni 1964

De eerste succesjaren kenmerkten zich door een ongekende massahysterie, door de Britse pers in 1963 heel treffend Beatlemania genoemd. Hadden The Beatles in dat jaar alleen nog maar succes in eigen land en (in het najaar) in Zweden, vanaf januari 1964 veroverde de groep ook de rest van de wereld. In Australië, de Verenigde Staten, Europa en Azië werden The Beatles immens populair.

Ook begonnen The Beatles films te maken, zoals de zwart-wit-komedie A Hard Day's Night (1964). Verder verschenen Help! (1965), Magical Mystery Tour (1967), Yellow Submarine (1968) en Let It Be (1970).

De Amerikaanse media kregen in 1963 lucht van wat er in het Verenigd Koninkrijk gebeurde en stuurden schampere verhalen naar huis over die Britse ragebollen met hun schreeuwmuziek. Het wordt zeker niets met deze muziek in Amerika, vonden ze eensgezind, het is allemaal al eens gedaan. In februari 1964 traden The Beatles op in de Ed Sullivan Show, waar 73 miljoen mensen naar keken. Naar verluidt zou er tijdens die uitzending in heel Amerika geen criminele activiteit hebben plaatsgevonden.[bron?] In april 1964 bezetten The Beatles de eerste vijf plaatsen van de Billboard Top 100.

De eerste drie lp's van de groep vertonen een duidelijke progressie. Please Please Me (1963) is een verzameling van covers, maar ook van eigen werk, waaronder klassiekers als I Saw Her Standing There en Do You Want To Know A Secret. Het tweede album, With the Beatles kan opgevat worden als een productioneel beter verzorgde kopie van de debuut-lp, maar was anderzijds ook een grote stap voorwaarts. EMI (de platenmaatschappij) had onderhand al meer vertrouwen in de groep, er hoefden geen geheide hits meer op en de hoesfoto mocht al wat onconventioneler. A Hard Day's Night wordt beschouwd als de beste vroege plaat van de groep. Het geluid erop wordt sterk gedomineerd door de twaalfsnarige gitaar van Rickenbacker, een revolutionair instrument in die dagen. Hoewel deze eerste platen al veel bekende liedjes bevatten, ontbeerden The Beatles vooralsnog studio-ervaring. Een liedje als If I Fell staat eigenlijk nog in de steigers.

Gedurende 1964 en 1965 hadden The Beatles het zeer druk met reizen en optreden. Tournees in Azië, Europa, Australië en de Verenigde Staten werden afgewisseld met studiowerk in Londen en met filmopnames voor A Hard Day's Night en Help!. Op het gelijknamige album, maar vooral op Beatles for Sale vertoonde de groep tekenen van vermoeidheid. Deze tijdelijke artistieke stilstand werd, zoals gezegd, wel gecompenseerd door enorme commerciële successen.

Vanaf eind 1965 waren de artistieke krachten helemaal terug, mede onder de invloed van marihuana. En waar A Hard Day's Night een hoogtepunt vormde voor wat de ontwikkeling in de hoogte betrof, begon nu een andere ontwikkeling: die in diepte. Het klassieke album Rubber Soul, eind 1965 afgeraffeld om de deadline voor de kerstmarkt te halen[17], was hier het resultaat van.

Door de tijdsdruk, het feit dat de steeds geraffineerder geworden lp's niet live gereproduceerd konden worden en omdat de fans toch maar door hun muziek heen schreeuwden, stopten The Beatles in 1966 met toeren. Op 29 augustus 1966 was het laatste concert (Candlestick Park, San Francisco). Ook de druk van het reizen viel de leden uiteindelijk te zwaar. Zo waren er problemen in Amerika na de uitspraak van Lennon dat The Beatles populairder waren dan Jezus, werden The Beatles in de Filipijnen vrijwel gemolesteerd en afgeperst nadat ze hadden geweigerd om presidentsvrouw Imelda Marcos te ontmoeten en werden ze in Japan behandeld alsof ze gevangenen waren. Bovendien hadden The Beatles inmiddels muzikale ideeën ontwikkeld die niet op het podium konden worden uitgevoerd. Zo zijn de liedjes van het album Revolver, dat in de zomer van 1966 uitkwam nooit live uitgevoerd, hoewel ze tussen de tournees door wel werden opgenomen. 'Paperback Writer', opgenomen tijdens de Revolver-sessies is overigens wel een aantal keer live gespeeld. De studiojaren braken aan. In een volumineus boekwerk Recording The Beatles verklaren twee geluidstechnici omstandig hoe het kwam dat The Beatles in de studio klonken zoals zij klonken.[18][19]

Studiojaren: 1966-1969[bewerken]

De studiojaren waren in feite al aangevangen met het album Rubber Soul (1965). Vanaf eind 1965 ging de artistieke ontwikkeling van The Beatles steeds sneller. Vele fans konden de ontwikkeling van de groep niet bijhouden; zo duurde het langer dan normaal voor de single Paperback Writer/Rain de eerste plaats van de hitparade had bereikt. Het intensieve gebruik van studio-effecten (strijkers, tape-loops, gitaren waarvan het geluid achterwaarts weergegeven werd, versnelde of vertraagde nummers enz.) was al begonnen op Revolver, maar deze technieken kregen pas echt hun beslag op het volgende album.

Sergeant Pepper's[bewerken]

Op 1 juni 1967 verscheen het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, het album dat algemeen beschouwd wordt als het hoogtepunt uit hun artistieke loopbaan. De elpee stelt The Beatles voor als een andere groep, Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band. De extravagante hoes (met liedteksten op de achterste hoes, een noviteit in de popmuziek) is beroemd om zijn fotocollage van beroemdheden, waaronder The Beatles zelf (in de vorm van wassen beelden in keurig maatpak die hun 'oude' alter ego voorstellen), die de fictieve groep Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band bewonderen. Door dit statement en natuurlijk door de muziek op de plaat verhieven The Beatles rock 'n roll, dat tot dan toe nog steeds als iets voor de jongere generaties beschouwd was, tot een kunstvorm die voor iedereen toegankelijk kon zijn. Een van de directe gevolgen was dat vanaf dat moment het album dominant werd in de popmuziek, daar waar vroeger het succes en de populariteit van artiesten werden afgemeten aan de singles.

In de gerespecteerde Londense Times beschreef muziekcriticus Kennet Tynan de plaat als een "beslissend moment in de geschiedenis van de Westerse beschaving"[20] en in de editie van het bekende weekblad Time van 22 september 1967 vergeleken eminente musicologen en 'klassieke componisten' onder wie Leonard Bernstein de composities van de groep met muzikale grootheden uit het verleden als Schumann of Schubert.

Kosten noch moeite werden gespaard om van dit album iets speciaals te maken. Dat ging dan van het aanschrijven van tientallen beroemdheden om op de hoes te worden afgebeeld (door middel van sterk vergrote en uitgesneden afbeeldingen) tot het gebruiken van een heel strijkorkest (uiterst ongewoon in die dagen). De plaat begint eenvoudigweg waar Revolver stopte, bij Tomorrow Never knows. Het is een aaneenschakeling van muziek, hallucinerende bellen, sociale kritiek, droomvisioenen, cryptische boodschappen, Indiase invloeden, studio-gepraat en geluidscollages. Hoewel er geen sprake is van een thematisch concept, is de sfeer zo eenduidig dat deze plaat als het eerste conceptalbum uit de geschiedenis kan worden beschouwd. Groot is de invloed van chemische substanties (lsd), groot is ook de invloed van producer George Martin die de complexe geluidscollages maandenlang aaneensmeedde. Hoogtepunt is A Day in the Life, volgens sommigen een visie op de dag des oordeels. Hoewel van het album geen singles werden uitgebracht, werd het een doorslaand succes. De opnames van de nummers Strawberry Fields Forever en Penny Lane werden gebruikt om deze vroeg in 1967 op single met dubbele A-kant uit te brengen en kwamen niet op de elpee. George Martin verklaarde in de tv-documentaire The Making of Sgt. Pepper dat het ontbreken van deze nummers op de elpee de grootste blunder uit zijn artistieke loopbaan was.

Toen in de zomer van 1967 manager Brian Epstein overleed, luidde dat het begin van het einde voor The Beatles in. Ze wilden voortaan zelf hun zaken regelen. Met Kerstmis 1967 brachten ze Magical Mystery Tour uit, als een televisiefilm en een bijbehorende ep, waar de psychedelische klanken van Sgt. Pepper's een magere nagalm beleefden. De film flopte. Bovendien zond de BBC de film in zwart-wit uit, een blunder in een tijd waarin alles om kleur draaide. Ook gingen The Beatles in zaken. Apple Corps werd opgericht, met onder meer een kleding- en een filmafdeling en een muzieklabel. Apple Corps was matig succesvol. The Beatles verloren al snel de interesse in het zakendoen, ze maakten liever muziek. De kledingafdeling werd wegens enorme verliezen opgeheven door de complete inventaris weg te geven. Op het Apple-label verscheen Hey Jude als eerste single en werden namen als James Taylor, Badfinger, Mary Hopkin en Jacky Lomax binnengehaald.

De filmafdeling maakte nog wel enige winst. Yellow Submarine (1968), een film gebaseerd op de gelijknamige hit uit 1966, was een redelijk succes, hoewel The Beatles zich er amper mee bemoeiden. De nummers op de soundtrack van Yellow Submarine brachten weinig enthousiasme teweeg, al wist de groep in deze periode met ander werk — zoals Hello, Goodbye (alleen op de Amerikaanse lp Magical Mystery Tour verschenen, waarbij de ep aangevuld werd met singles, later werd dit de standaard cd-editie), Hey Bulldog, Lady Madonna (alleen op single uitgebracht), The Fool On The Hill, All You Need Is Love en I Am The Walrus — nog genoeg respect af te dwingen.

Het witte album[bewerken]

In 1968 gingen The Beatles echter weer de andere kant op en brachten ze het dubbelalbum The Beatles uit, beter bekend als The White Album, vanwege de minimalistische witte hoes. De groep heeft hierop minder overdadig gebruikgemaakt van de mogelijkheden die de studio bood. Op dit voor veel muzikanten belangrijke dubbelalbum (de trendsetter voor alle rock-dubbelalbums tot vandaag aan toe) staan liedjes als Back in the U.S.S.R., Revolution 1, Ob-La-Di, Ob-La-Da, Blackbird en Dear Prudence.

Een van de bekendste composities op het dubbelalbum is Harrisons While My Guitar Gently Weeps, met Eric Clapton op gitaar (de eerste maal dat een popmuzikant die geen deel uitmaakte van The Beatles op een album meespeelde). Er waren tientallen takes nodig om dit nummer op te nemen. Gegeven de omstandigheden zou het heel wat zelfdiscipline van de groep vereist hebben - waarover ze toen niet beschikten - om, zoals George Martin voorgesteld had, de plaat te beperken tot de beste 14 of 16 nummers, om zo een "superelpee" te maken.

Verder bevat het album de avantgardistische muzikale collage Revolution 9 van Lennon, een minutenlang durende chaos van geluiden. Het album kenmerkt zich door een breed scala aan verschillende stijlen, van rock, country en ska tot hardrock en musical.

John Lennon speelt Give Peace A Chance in 1969

Terwijl The Beatles bezig waren met de opnames voor het 'witte' dubbelalbum 'The Beatles', viel de groep verder uit elkaar. Paul McCartney had zich sinds het overlijden van Brian Epstein officieus opgeworpen als de leider van de groep en streek daarmee John Lennon tegen de haren in, die de groep had opgericht. Lennon op zijn beurt nam zijn nieuwe geliefde Yoko Ono mee de studio in, waar haar aanwezigheid niet werd gewaardeerd door de overige Beatles. Verder werd Lennons muziek door Ono's invloed extravaganter en had hij liedjes en singlevoorstellen die voor de overige Beatles te apart waren (What's The New Mary Jane werd door hen voor release tegengehouden, Give Peace A Chance en Cold Turkey zou Lennon later met zijn eigen Plastic Ono Band buiten The Beatles om uitbrengen). Ringo Starr kon niet tegen de ruzies, stopte ermee en kwam pas na twee weken en op aandringen van de overige leden weer terug.

Op initiatief van McCartney werd januari 1969 begonnen met de opnames van het Get Back-project, bedoeld om weer terug te keren naar de eenvoud van vroeger. Er zou een eenvoudige tournee komen, een film daarvan, een single en een album. Dat project faalde eveneens. Er werd niet getoerd; in plaats daarvan verzorgden ze op 30 januari 1969 een onaangekondigd optreden op het dak van het Apple-kantoor in Londen, waar na een paar nummers door de politie een einde aan werd gemaakt. Niet tevreden over het materiaal bleef de release van een lp voorlopig uit; alleen een single (Get Back) werd uitgebracht. De later uitgebrachte film laat zien hoe de groep uit elkaar valt, geïllustreerd door de ruzie tussen George Harrison en Paul McCartney. George Harrison gooide ook tijdelijk het bijltje erbij neer.

Het laatste album[bewerken]

Abbey Road

Met Abbey Road dat in september 1969 verscheen brachten The Beatles hun laatste succesvolle klassieke elpee uit. Stuk voor stuk klassieke opnames, waarvoor de ruzies even opzij werden gezet. Een deel van kant twee bevat een medley van onvoltooide liedjes die aan elkaar zijn geregen. De plaat eindigt heel veelzeggend met The End (latere uitgaven vermelden Her Majesty als laatste nummer; dat korte liedje kwam door een fout van een geluidstechnicus op de plaat terecht, waarmee de eerste hidden track uit de rockgeschiedenis een feit was. Deze persing werd gehandhaafd en de hoes werd aangepast).

John Lennon kondigde vervolgens aan uit de groep te willen stappen, maar het nieuws werd stilgehouden. Na een promotionele fotosessie in september 1969 werden de leden echter niet meer samen gezien.

In april 1970 verscheen nog Let It Be, een door producer Phil Spector opgepoetst en opgeleukt album met opnames van de Get Back-sessies waar The Beatles geen interesse meer voor hadden, tegelijk met de film. Het voor dit album op 3 januari 1970 opgenomen I me mine was de laatste opname-sessie van The Beatles. Lennon was echter niet bij deze sessie aanwezig. Geen van The Beatles kwam opdagen bij de première. Op hetzelfde moment bracht Paul McCartney zijn eerste solo-elpee uit (McCartney), met een zelf afgenomen interview in de hoes gestoken waarin hij verklaarde dat The Beatles voorbij zijn. "I didn't leave the Beatles. The Beatles have left The Beatles, but no one wants to be the one to say the party's over", zou Paul McCartney later verklaren.[21]

Na The Beatles[bewerken]

Paul McCartney tijdens zijn solocarrière (2004)

Er werd in de jaren zeventig nog meermalen gepoogd om de groep weer bij elkaar te krijgen. McCartney en Lennon waren in 1974 nog bij elkaar om (samen met onder anderen Harry Nilsson en Stevie Wonder) wat te jammen, maar van blijvende samenwerking was geen sprake meer. Toen John Lennon op 8 december 1980 voor zijn huis (Dakota Building aan 72nd street, New York) door Mark David Chapman werd vermoord, was de tijd van The Beatles echt voorbij.

Hoewel de groep feitelijk maar acht jaar platensucces heeft gekend, is het oeuvre indrukwekkend te noemen. Hoogtepunten in het repertoire zijn de albums A Hard Day's Night (1964, soundtrack van de klassieke film), Rubber Soul (1965), Revolver (1966), Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967), The Beatles (1968) en Abbey Road (1969).

"Nieuw" materiaal[bewerken]

In 1995 en 1996 brachten George Harrison, Paul McCartney, Ringo Starr en Yoko Ono drie albums uit, Anthology getiteld, die speciale versies en outtakes bevatten van Beatlesnummers. De nieuwe singles Free as a Bird en Real Love, waarvoor audiocassettes van John Lennon als basis dienden, brachten The Beatles opnieuw onder de aandacht van het grote publiek. De Anthology-albums werden in 1996 gevolgd door een documentaire (waarvan een deel als televisiedocumentaire werd uitgebracht) en in 2000 door een boek waarin "het verhaal van The Beatles wordt verteld door The Beatles zelf". In 2003 werd de documentaire op een dvd-box uitgebracht die bestaat uit vijf dvd's. De documentaire is verspreid over vier dvd's. Op de vijfde dvd staan extra's, waaronder een jamsessie van Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr in 1994, en extra interviews in de Abbey Road Studio's.

George Harrison overleed na lange strijd tegen kanker op 29 november 2001 in Los Angeles. Zowel McCartney als Starr werkten mee aan een benefietconcert ter nagedachtenis van de gitarist.

In november 2003 werd het album Let it Be opnieuw uitgebracht onder de titel Let it Be.... Naked, dit aan de hand van de opnames van het oude album Let it Be, een remix en dus dit keer zonder Phil Spectors inbreng (onder andere diverse orkestraties).

Een samenwerking met Cirque du Soleil leidde er toe dat George Martin samen met zijn zoon Giles Martin het gehele archief aan mastertapes afkomstig van de Abbey Road Studios doorwerkte om een experimentele pro-tools-mix van Beatles-geluiden te creëren. Tegen de bedoelingen in (de geluiden zouden gebruikt worden in de Las Vegas show Love, die wordt gespeeld in The Mirage) werd dit werk november 2006 uitgebracht op cd en dvd-audio onder de naam Love. Het album bevat liedjes met daaronder diverse partijen die in andere liedjes gebruikt werden.

In 2008 was er sprake van het verschijnen van een nieuwe single. Uit het archief wordt er materiaal van een oude Lennon-track gebruikt voor een nieuwe Beatles-track, die Sir Paul McCartney van Lennons weduwe Yoko Ono heeft gekregen. Het nummer heet "Now And Then".[22] Hoewel deze release uitbleef, was er op 16 november van dat jaar sprake van een release van een experimentele Beatles-track. McCartney vertelde tijdens een radio-interview met de BBC dat hij het veertien minuten durende "Carnival Of Light" uit 1967 uit wil brengen.[23]

Op 17 januari 2008 maakte het Amerikaanse label Fuego Records bekend te beschikken over live-opnames uit 1962 die niet eerder zijn uitgebracht. De dj had destijds de gespeelde nummers van de beatgroep opgenomen op tapes en deze verstuurd aan het label dat ze nu graag wilde uitbrengen op cd. De nummers waar het om ging waren onder meer "Twist and Shout", "I Saw Her Standing There" en "Money".[24]

Op 13 december 2013 werd bekend dat nooit eerder uitgebrachte 59 opnames uit opnamesessies en radio-uitzendingen zullen verschijnen op het album Bootleg Recordings 1963.

Remastering originele albums, videogame en iTunes[bewerken]

Alle albums van The Beatles, inclusief Past Masters, Volume One en Past Masters, Volume Two, werden op 9 september 2009 opnieuw geremasterd uitgebracht op cd. Op die dag werden de albums ook in twee verschillende cd-boxen uitgebracht. Zowel een cd-box met de stereoversies van de albums als een cd-box met de albums in mono. In de monobox ontbreken alleen de albums Yellow Submarine, Abbey Road en Let It Be, omdat van die albums toentertijd geen monomix van zijn gemaakt. De geremasterde cd's bevatten videomateriaal met daarin onder andere op elke cd een korte documentaire over het tot stand komen van het album. De stereobox bevat ook de extra dvd The Documentaries, waarop door The Beatles zelf wordt uitgelegd hoe hun albums tot stand zijn gekomen. Ook bevat de box replica's van de originele platenhoezen. Begin december 2009 werden de geremasterde albums ook in een beperkte oplage in MP3-formaat uitgebracht op een USB-stick in de vorm van een appel.[25]

Mat Snow, journalist bij Mojo Magazine, was voor het verschijnen van de geremasterde albums uitgenodigd om tien geremasterde tracks van The White Album te komen beluisteren en kwam toen tot de conclusie dat het beter klonk dan hij ooit had kunnen hopen.[26] Ook in Nederland waren de recensies van de nieuwe uitgave positief, waarbij werd genoemd dat de muziek "minder dof", "kraakhelder" en "krachtiger en voller" klonk dan op de oude uitgave.[27]

In oktober 2008 werd bekend dat er een overeenkomst was gesloten met Viacom, waaraan de licentie van de liedjes van The Beatles zijn verkocht. Hierdoor mochten de nummers van The Beatles gebruikt worden in de videogame The Beatles: Rock Band. Op 9 september 2009, dezelfde dag waarop ook de bovengenoemde remasters uit werden gebracht, verscheen er een speciale editie van Rockband waarin de muziek van The Beatles centraal staat. In het spel kunnen fans zich als lid van de popgroep voordoen. The Beatles behoorden tot de weinige artiesten van wie de liedjes niet via iTunes te downloaden waren. Dit kwam mede door het conflict tussen het computerbedrijf Apple Inc. en Apple Records, het label van The Beatles. Sinds dinsdag 16 november 2010 zijn alle albums van de band te downloaden via iTunes. Op 20 november 2010 zijn 7 singles binnengekomen in de Single Top 100.

Trivia[bewerken]

  • In de herfst van 1969 deden geruchten de ronde dat McCartney in 1966 bij een auto-ongeluk om het leven zou zijn gekomen en sindsdien een look-a-like zijn plaats binnen The Beatles zou hebben ingenomen.Diverse complottheorieën werden gesterkt door vele mogelijke aanwijzingen op hoezen, publicaties en in de muziek. Journalisten reisden zelfs af naar McCartneys boerderij in Schotland om te polsen wat er van waar was.
Nuvola single chevron right.svg Zie Paul Is Dead voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
  • In 2007 is in de stad Hamburg, waar de internationale carrière van The Beatles begon, op de hoek van de Reeperbahn en de Große Freiheit in de uitgaanswijk St. Pauli een stalen sculptuur geplaatst, ter herinnering aan de Fab Four. De initiatiefnemer, het radiostation Oldie 95, kreeg de voor het gedenkteken benodigde 460.000 euro door schenkingen bij elkaar en begon in 2007 met de bouw.[28]
  • In 2009 werd er in Hamburg ook een museum geopend, getiteld 'Beatlemania'. Het museum telt vijf verdiepingen en bevat onder andere een grote Yellow Submarine. Dit museum sloot eind juni 2012 haar deuren wegens te weinig belangstelling.[29]
  • In Alkmaar bevindt zich al jaren een Beatles-museum met artikelen die door een fan (Azing Moltmaker) zijn verzameld (onder andere de contracten en geboorteaktes van de leden).
  • The Beatles zijn recordhouder van het aantal nummers gepositioneerd in de Nederlandse Top 2000, het aantal nummers van het kwartet is namelijk 55. Het hoogst geklasseerde nummer is Hey Jude uit 1968, deze single staat namelijk op nummer 16.

Discografie[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Discografie van The Beatles voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Films[bewerken]

Boeken[bewerken]

  • John Lennon, In his Own Write (1964)
  • John Lennon, A Spaniard in the Works (1965)
  • George Harrison, I Me Mine (1980)
  • Barry Miles, Paul McCartney: Many Years from Now (1998)
  • The Beatles, Anthology (2000)
  • Ringo Starr, Postcards from the boys (2004)
  • Larry Kane, John Lennon, de man, de mythe en de waarheid (2005)
  • Howard Sounes, FAB - Het Leven van Paul McCartney (2010)

Grammy Awards[bewerken]

  • 1964 Best New Artist Of 1964
  • 1964 Best Performance By A Vocal Group (A Hard Day's Night)
  • 1967 Best Contemporary Album (Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band)
  • 1967 Album Of The Year (Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band)
  • 1996 Best Music Video, Long Form (The Beatles Anthology)
  • 1996 Best Music Video, Short Form (Free as a Bird)
  • 1996 Best Pop Performance By A Duo Or Group With Vocal (Free as a Bird)

Zie ook[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. a b The Beatles bij Allmusic
  2. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band bij Rolling Stone
  3. Lewisohn, M. (1992). The Complete Beatles Chronicle. New York: Harmony Books. p. 14.
  4. Lewisohn, M. (1992), p. 16.
  5. The Beatles Bible over de Hamburgse opnamen 1.
  6. The Beatles Bible over de Hamburgse opnamen 2.
  7. The Beatles Bible over de opnamesessie van 6-6-1962.
  8. a b Miles, B. (1997). Paul McCartney: Many Years From Now. London: Secker & Warburg. p. 57.
  9. Lewisohn, M. (1992), p. 75.
  10. Miles, B. (1997), p. 90.
  11. a b The Beatles (2000). The Beatles Anthology. London: Cassell & Co. p. 70.
  12. (en) Beatles Songwriting & Recording Database: Please Please Me, gevonden op 22 september 2009.
  13. The Beatles, (2000), p. 96.
  14. She Loves You | allmusic.com, gevonden op 22 september 2009.
  15. Norwegian Wood (This Bird Has Flown) | allmusic.com, gevonden op 22 september 2009.
  16. Lewisohn, M. (1992), p. 202.
  17. Lewisohn, M. (1992), p. 68.
  18. Brian Kehew en Kevin Ryan, Recording The Beatles, The Studio Equipment and Techniques Used To Create Their Classic Albums,Curvebender Publishing, 2006.
  19. Hester Carvalho, De melkfles van een technicus. De technische trucs die het geluid van The Beatles bepaalden, in NRC Handelsblad, Cultureel Supplement, 2 maart 2007.
  20. "A Day in the Life: 'Sgt. Pepper' Turns 40", The Nation
  21. The Beatles (2000). The Beatles Anthology. p. 351
  22. "Top 2000, editie 2007 (biografie)
  23. "Mogelijke release experimentele Beatles-track" NU.nl, 16 november 2008
  24. "Nieuw materiaal van The Beatles" NU.nl, 17 januari 2008
  25. Apple and EMI To Release Limited Edition Stereo USB, geraadpleegd op 9 november 2009.
  26. Will Apple confirm digital Beatles in 2009 at Tuesday event? - BeatlesNews.com
  27. The Beatles subliem geremasterd - Kunst - de Volkskrant
  28. Beatles Platz, Hamburg
  29. Beatles-museum dicht vanwege gebrek aan belangstelling op NU.nl, geraadpleegd op 7 juni 2012.

Externe links[bewerken]

The Beatles
Bandleden: John Lennon † · Paul McCartney · George Harrison † · Ringo Starr
Voormalige bandleden: Pete Best · Stuart Sutcliffe
Management: Brian Epstein † · Allen Klein † · Neil Aspinall † · Apple Records
Productie: George Martin · Geoff Emerick · Norman Smith † · Phil Spector · Giles Martin · Abbey Road Studios
Albums: Please Please Me (1963) · With the Beatles (1963) · A Hard Day's Night (1964) · Beatles for Sale (1964) · Help! (1965) · Rubber Soul (1965) · Revolver (1966) · Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967) · Magical Mystery Tour (1967) · The Beatles (White Album) (1968) · Yellow Submarine (1969) · Abbey Road (1969) · Let It Be (1970)
Albums uitgebracht na uiteenvallen: Live at the BBC (1994) · Anthology 1 (1995) · Anthology 2 (1996) · Anthology 3 (1996) · Yellow Submarine Songtrack (1999) · Let It Be... Naked (2003) · Love (2006)
Compilatiealbums: The Beatles' First (1964) · 1962-1966 (1973) · 1967-1970 (1973) · Past Masters, Volume One (1988) · Past Masters, Volume Two (1988) · 1 (2000) · The Beatles Stereo Box Set (2009) · The Beatles in Mono (2009) · Past Masters / Mono Masters (2009)
Films: A Hard Day's Night (1964) · Help! (1965) · Magical Mystery Tour (1967) · Yellow Submarine (1968) · Let it Be (1970)
Gerelateerde onderwerpen: Abbey Road · Lennon-McCartney · The Quarrymen · Tony Sheridan † · De vijfde Beatle · Auditie van The Beatles bij Decca · Paul is dead · Rock Band
Nummers van The Beatles
1961: Ain't She Sweet · Cry for a Shadow · My Bonnie · If You Love Me, Baby · When the Saints Go Marching In · Why · Nobody's Child
1962: Like Dreamers Do · Sheik of Araby · To know her is to love her · Take good care of my baby · Memphis, Tennessee · Sure to fall · Hello Little Girl · Three Cool Cats · Crying, Waiting, Hoping · Love of the Loved · September in the rain · Bésame mucho · Searchin' · Sweet Georgia Brown · How Do You Do It?
Please Please Me (1963): I Saw Her Standing There · Misery · Anna (Go to Him) · Chains · Boys · Ask Me Why · Please Please Me · Love Me Do · P.S. I Love You · Baby It's You · Do You Want to Know a Secret · A Taste of Honey · There's a Place · Twist and Shout
With the Beatles (1963): It Won't Be Long · All I've Got to Do · All My Loving · Don't Bother Me · Little Child · Till There Was You · Please Mr. Postman · Roll Over Beethoven · Hold Me Tight · You Really Got a Hold on Me · I Wanna Be Your Man · Devil in Her Heart · Not a Second Time · Money (That's What I Want)
1963: I Want to Hold Your Hand · This Boy · From Me to You · Thank You Girl · She Loves You · I'll Get You · I'll Be on My Way
A Hard Day's Night (1964): A Hard Day's Night · I Should Have Known Better · If I Fell · I'm Happy Just to Dance with You · And I Love Her · Tell Me Why · Can't Buy Me Love · Any Time at All · I'll Cry Instead · Things We Said Today · When I Get Home · You Can't Do That · I'll Be Back
Beatles for Sale (1964): No Reply · I'm a Loser · Baby's in Black · Rock and Roll Music · I'll Follow the Sun · Mr. Moonlight · Kansas City/Hey-Hey-Hey-Hey! · Eight Days a Week · Words of Love · Honey Don't · Every Little Thing · I Don't Want to Spoil the Party · What You're Doing · Everybody's Trying to Be My Baby
1964: Komm', gib mir deine Hand · Sie liebt dich · Slow down · Matchbox · Long Tall Sally · I Call Your Name · I Feel Fine · She's a Woman
Help! (1965): Help! · The Night Before · You've Got to Hide Your Love Away · I Need You · Another Girl · You're Going to Lose That Girl · Ticket to Ride · Act Naturally · It's Only Love · You Like Me Too Much · Tell Me What You See · I've Just Seen a Face · Yesterday · Dizzy Miss Lizzy
Rubber Soul (1965): Drive My Car · Norwegian Wood (This Bird Has Flown) · You Won't See Me · Nowhere Man · Think for Yourself · The Word · Michelle · What Goes On · Girl · I'm Looking Through You · In My Life · Wait · If I Needed Someone · Run for Your Life
1965: Bad boy · Day Tripper · We Can Work It Out · Yes It Is · I'm Down
Revolver (1966): Taxman · Eleanor Rigby · I'm Only Sleeping · Love You To · Here, There and Everywhere · Yellow Submarine · She Said She Said · Good Day Sunshine · And Your Bird Can Sing · For No One · Doctor Robert · I Want to Tell You · Got to Get You into My Life · Tomorrow Never Knows
1966: Paperback Writer · Rain
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967): Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band · With a Little Help from My Friends · Lucy in the Sky with Diamonds · Getting Better · Fixing a Hole · She's Leaving Home · Being for the Benefit of Mr. Kite! · Within You Without You · When I'm Sixty-Four · Lovely Rita · Good Morning Good Morning · Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise) · A Day in the Life
Magical Mystery Tour (1967): Magical Mystery Tour · The Fool on the Hill · Flying · Blue Jay Way · Your Mother Should Know · I Am the Walrus · Hello, Goodbye · Strawberry Fields Forever · Penny Lane · Baby, You're a Rich Man · All You Need Is Love
The Beatles (1968): Back in the U.S.S.R. · Dear Prudence · Glass Onion · Ob-La-Di, Ob-La-Da · Wild Honey Pie · The Continuing Story of Bungalow Bill · While My Guitar Gently Weeps · Happiness Is a Warm Gun · Martha My Dear · I'm So Tired · Blackbird · Piggies · Rocky Raccoon · Don't Pass Me By · Why Don't We Do It in the Road? · I Will · Julia · Birthday · Yer Blues · Mother Nature's Son · Everybody's Got Something to Hide Except Me and My Monkey · Sexy Sadie · Helter Skelter · Long, Long, Long · Revolution 1 · Honey Pie · Savoy Truffle · Cry Baby Cry · Revolution 9 · Good Night
1968: Lady Madonna · The Inner Light · Hey Jude · Revolution
Yellow Submarine (1969): Only a Northern Song · All Together Now · Hey Bulldog · It's All Too Much
Abbey Road (1969): Come Together · Something · Maxwell's Silver Hammer · Oh! Darling · Octopus's Garden · I Want You (She's So Heavy) · Here Comes the Sun · Because · You Never Give Me Your Money · Sun King · Mean Mr. Mustard · Polythene Pam · She Came In Through the Bathroom Window · Golden Slumbers · Carry That Weight · The End · Her Majesty
1969: Don't Let Me Down · The Ballad of John and Yoko · Old Brown Shoe
Let It Be (1970): Two of Us · Dig a Pony · Across the Universe · I Me Mine · Dig It · Let It Be · Maggie Mae · I've Got a Feeling · One After 909 · The Long and Winding Road · For You Blue · Get Back
1995: Free as a Bird
1996: Real Love