Von Neumann-architectuur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Von Neumann-architectuur betreft de computerarchitectuur zoals die door John von Neumann werd ontworpen nog voor de eerste moderne computers ten tonele verschenen.

In de door Von Neumann ontworpen computer staat de processor (cpu) centraal. De cpu communiceert met het werkgeheugen. Externe invoer en uitvoer stuurt de cpu naar de randapparatuur.

WERKGEHEUGEN ↔ CPU ↔ RANDAPPARATUUR

De cpu haalt stap voor stap zijn instructies uit het geheugen. Ook kan de cpu het geheugen benutten voor (tijdelijke) opslag van gegevens. Dit wordt wel de Von Neumann-cyclus genoemd.

Uitvoer gaat naar een van de randapparaten. De werking van de cpu is gebaseerd op het Turingprincipe, waarbij instructies een voor een opgehaald en uitgevoerd worden.

Randapparaten zijn bijvoorbeeld:

Alle moderne computers voor algemeen gebruik werken volgens de Von Neumann-architectuur. Embedded computers daarentegen zijn vaak opgezet met een Harvard-architectuur, waarin het programma en de gegevens van elkaar zijn gescheiden.

In 1944 realiseerde Von Neumann zijn ideeën door de bouw van de IAS-computer. Hoewel elektrische calculators voor die tijd bestonden, kan het Von Neumann model als revolutionair worden gezien. Von Neumann wordt dan ook beschouwd als de grondlegger van de huidige computerarchitectuur, maar de vraag is of dit terecht is. In 1936 deed Konrad Zuse namelijk al een patentaanvraag op het principe van het stap voor stap ophalen van de programma-instructies uit het werkgeheugen.[1] Duitsland verloor echter de Tweede Wereldoorlog, waardoor Zuse vluchtte en in vergetelheid raakte, zijn werk was in de Verenigde Staten niet bekend en dus ook niet bij John von Neumann.

Bronnen[bewerken]

  1. Vergelijking tussen Von Neumann-architectuur en de architectuur van Konrad Zuse door zijn zoon