Wachten op Godot

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Lucky en Pozzo

Wachten op Godot is een absurd toneelstuk van de Ierse schrijver Samuel Beckett, waarin twee personages - Vladimir en Estragon - tevergeefs wachten op een zekere Godot, een persoon die nooit zal komen.[1] Beckett schreef deze tweeakter oorspronkelijk in het Frans (En attendant Godot, 1952) en vertaalde het in 1954 in het Engels (Waiting for Godot).

Verhaal[bewerken]

Het vertelt het verhaal van twee vrienden, Vladimir en Estragon (van wie beweerd wordt dat hun dialogen gebaseerd zijn op die tussen Beckett en Suzanne, met wie hij een kameraadschappelijke verhouding had). Om hieruit te concluderen dat de twee hoofdpersonages van "Wachten op Godot" evenbeelden zijn op Beckett en Suzanne is foutief, omdat Beckett de aspecten van de twee personages in de tekst verspreidt over de twee personages en af en toe nemen deze twee elkaars eigenschappen over.

Vladimir en Estragon wachten op Godot, op een onbepaalde plek, met als enige herkenningspunt een boom (die het verstrijken van de tijd aangeeft). De tijd is ook onbepaald, de tweede akte wordt geïntroduceerd als "volgende dag", maar het is onduidelijk hoe lang Vladimir en Estragon al wachten op Godot. Dat kan twee dagen zijn, maar ook hun hele leven (meer dan 50 jaar).

Tijdens het wachten voeren zij bizarre conversaties. Zij maken in de eerste akte kennis met Lucky en Pozzo, die in de tweede akte opnieuw langskomen. Pozzo is welgesteld en Lucky is zijn lijfeigene. Pozzo vernedert Lucky tot afgrijzen van Vladimir en Estragon. Uiteindelijk vertrekken deze personages en komt een jongen melden dat Godot vandaag niet komt, maar morgen zeker wel.

De tweede dag herinneren de personages zich de eerste niet zo goed, maar er zijn wel kleine nuances: de boom schiet blad en Pozzo is blind.

Personages[bewerken]

We onderscheiden vijf actieve personages in dit verhaal: twee duo's en een enkeling.

Vladimir
De intellectueel en estheticus. Hij schijnt meer te weten dan Estragon, is lang en mager maar is enorm gehecht aan Estragon.
Estragon
Hij is zinnelijk, kort en dik, soms wat verwijfd en heeft soms last van capriolen. Dan wil hij Vladimir plots verlaten, maar uiteindelijk bedenkt hij zich altijd weer.
Lucky
Werkt voor Pozzo. Laat zich vernederen, en doet altijd wat hem gevraagd wordt. Hij valt voortdurend in slaap.
Pozzo
Eigenaar van Lucky. Vernedert Lucky constant, en heeft zijn hulp nodig voor de meest onbenullige dingen
Een jongen
Hij komt dagelijks melden dat mijnheer Godot vandaag niet komt, maar morgen zeker zal komen.

Godot[bewerken]

Het is onduidelijk wie Godot nu is. Er zijn theorieën dat Godot gebaseerd is op God (God-ot), maar hier wordt aan getwijfeld aangezien het stuk geschreven is in het Frans en Dieu (het Franse woord voor God) niet erg veel gelijkenissen toont met God.

Vladimir en Estragon wachten op Godot omdat hij hen zal verlossen, antwoorden zal geven, hen zal verlichten. Godot kan dus ook staan voor zingeving. Vladimir en Estragon wachten op Godot die zin zal komen geven aan hun leven (Wachten op Godot is, zolang ze op hem wachten, de enige zin in hun leven, zonder dat wachten zou het zinloos zijn, al is het nu ook zinloos). Misschien wilde Beckett gewoon duidelijk maken dat het leven zinloos is, en dat men er zelf zin aan dient te geven, hoe zinloos of absurd de hele zaak ook is.

Een andere opvatting zou dus kunnen zijn dat 'Godot' het object voorstelt dat, door de aandacht van de wachtenden op zich te vestigen, de handeling van het wachten zelf op afstand van het bewustzijn plaatst. De ondraaglijkheid van het wachten kan dankzij het veronderstelde bestaan van een 'Godot' geweten worden aan diens uitblijven, in plaats van aan de onverdraaglijkheid per se van een 'handeling' (het wachten) die deze benaming nauwelijks waardig is.

Schrijfstijl[bewerken]

Het is geschreven in dialoogvorm. Ook zijn er kleine aanwijzingen van wat de personages doen. Het is een toneelscript. Het is geschreven in de tegenwoordige tijd. De personages communiceren met korte simpele zinnetjes.

Waardering[bewerken]

Wachten op Godot wordt thans algemeen beschouwd als een der hoogtepunten uit de Franse literatuur. In 1999 werd het verkozen in Le Mondes verkiezing van de 100 beste boeken van de eeuw.

Externe link[bewerken]

Bronnen
  • Deirdre Bair, Samuel Beckett. A biography.Harcours Brace Jovanich, New York and London, 1978
  1. Itzkoff, Dave. "The Only Certainty Is That He Won't Show Up", The New York Times, 12 November 2013. Geraadpleegd op 12 November 2013.