Web Content Accessibility Guidelines

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Web Content Accessibility Guidelines (WCAG) is een document dat is opgesteld en gepubliceerd door het World Wide Web Consortium (W3C) als onderdeel van hun Web Accessibility Initiative (WAI). De leidraad bestaat uit een verzameling richtlijnen over het toegankelijk maken van content, gericht op mensen met een beperking. Het volgen van deze richtlijnen maakt content ook toegankelijker voor webbrowsers en apparaten met beperkte functionaliteit zoals mobiele telefoons. In Nederland zijn er diverse initiatieven ontstaan die min of meer de regels volgen die in de WCAG zijn opgesteld, de bekendste daarvan zijn de stichting Stichting Bartiméus Accessibility en de regels van Drempelvrij. Een gelijkaardig initiatief in België is AnySurfer. Sinds 2012 is WCAG ook een ISO-standaard.

WCAG 1.0[bewerken]

De WCAG 1.0 werd op 5 mei 1999 als W3C-aanbeveling (W3C recommendation) gepubliceerd. In die tijd waren technologieën zoals Flash en PDF nog niet zo populair en werd JavaScript niet algemeen ondersteund. WCAG 1.0 vraagt daarom dat alle inhoud en functionaliteit die door middel van scripts (voornamelijk JavaScript) of applets (niet alleen Flash maar ook Java) aangeboden wordt, ook zonder deze scripts en applets beschikbaar is.

WCAG 1.0 bestaat uit veertien richtlijnen die elk een of meer zogenaamde checkpoints of controlepunten bevatten. De controlepunten zijn bovendien ingedeeld in drie niveaus met een verschillende prioriteit:

  • Webontwikkelaars moeten voldoen aan alle controlepunten met prioriteit 1, anders zal het voor een of meer groepen onmogelijk zijn om de website te gebruiken.
  • Webontwikkelaars zouden moeten voldoen aan de controlepunten met prioriteit 2, anders zal het voor een of meer groepen moeilijk zijn om de website te gebruiken.
  • Het is wenselijk dat webontwikkelars voldoen aan de controlepunten met prioriteit 3, anders zal het het een of meer groepen enige moeite kosten om de website te gebruiken.

“Moeten” dient men in deze context te interpreteren als “nodig om te voldoen aan WCAG”, want het W3C kan deze verplichting niet opleggen.

De veertien richtlijnen van WCAG 1.0 zijn:

  1. Voorzie tekstuele equivalenten voor auditieve en visuele inhoud
  2. Vertrouw niet enkel op kleur
  3. Gebruik markup en stijlbladen en doe dit op een correct manier
  4. Verduidelijk het gebruik van natuurlijke taal
  5. Gebruik tabellen die fouten-tolerant zijn
  6. Zorg ervoor dat pagina’s met nieuwere technologieën fouten-tolerant zijn
  7. Zorg dat de gebruiker controle heeft over tijdafhankelijke veranderingen in de inhoud
  8. Zorg voor directe toegankelijkheid van ingebedde gebruikersinterfaces
  9. Zorg voor apparaatonafhankelijkheid
  10. Gebruik tussenoplossingen
  11. Gebruik W3C-technologieën en -richtlijnen
  12. Voorzie oriëntatiemogelijkheden en informatie over context
  13. Voorzie duidelijke navigatiemechanismen
  14. Zorg dat documenten helder en eenvoudig zijn

Om ontwikkelaars te helpen bij de implementatie van WCAG 1.0 is elke controlepunt ook voorzien van links naar zogenaamde technieken.[1] Deze verzameling technieken is noch bindend noch volledig. Experten in webtoegankelijkheid hebben sinds de publicatie van Techniques for Web Content Accessibility Guidelines 1.0 in 2000 heel wat nieuwe technieken bedacht, niet alleen voor W3C-technologieën als HTML/XHTML en CSS, maar ook voor andere technologieën, zoals JavaScript, Ajax en Flash.

WCAG 1.0 geldt als een de facto-standaard en heeft als basis gediend voor wetgeving, richtlijnen en evaluatiemethodes in verschillende landen, waaronder:

WCAG 2.0[bewerken]

Na de publicatie van WCAG 1.0 begon men al snel aan een nieuwere versie van de richtlijnen te werken. WCAG 1.0 richtte zich zeer sterk op HTML en CSS en raadde het gebruik van niet-W3C-technologieën af. JavaScript, Flash en PDF werden echter steeds populairder, en het W3C werkte ondertussen aan andere specificaties die zelf voorzieningen bevatten voor toegankelijkheid, zoals Scalable Vector Graphics (SVG), Synchronized Multimedia Integration Language (SMIL) en XForms. De nieuwere richtlijnen moesten daarom onafhankelijk van specifieke technologieën geformuleerd worden om veroudering te voorkomen. Bovendien werd WCAG 1.0 eerder als een verzameling criteria voor het evalueren van een website gebruikt in plaats van een verzameling richtlijnen voor ontwikkelaars. WCAG 1.0 vormde ook de basis van wetten in landen zoals de Verenigde Staten en Duitsland. De nieuwe richtlijnen moesten dus als criteria voor de inhoud van websites geformuleerd worden, en niet meer als richtlijnen.

Het eerste conceptvoorstel van WCAG 2.0 werd gepubliceerd op 25 januari 2001. In de daaropvolgende jaren werden regelmatig nieuwe versies gepubliceerd, met de bedoeling om reacties te ontvangen van toegankelijkheidsspecialisten en leden uit gemeenschappen voor gehandicapten en op basis daarvan de richtlijnen bij te stellen. Op 27 april 2006 werd een eerste “Last Call Working Draft” gepubliceerd [2]. Door de vele wijzigingen die hierna nodig waren, werd WCAG 2.0 op 17 mei 2007 opnieuw gepubliceerd als een gewoon conceptvoorstel,[3] gevolgd door een tweede “Last Call Working Draft” op 11 december 2007 [4]. In april 2008 werden de richtlijnen “Candidate Recommendation”, dat wil zeggen dat men op zoek ging naar websites die de richtlijnen implementeren.[5] Op 3 november 2008 werden de richtlijnen een “Proposed Recommendation”.[6] WCAG 2.0 werd als W3C Recommendation gepubliceerd op 11 december 2008.[7][8]

WCAG 2.0 is georganiseerd volgens vier principes, die elk enkele richtlijnen bevatten, die op hun beurt succescriteria bevatten. De succescriteria zijn ook verdeeld over drie “niveaus” van toegankelijkheid (A, AA en AAA) die een toenemende inspanning vragen bij de implementatie.

De vier principes van WCAG 2.0 zijn:

  • Waarneembaar (perceivable): alle informatie en alle componenten van de gebruikersinterface moeten waarneembaar zijn door de gebruiker.
  • Bedienbaar (operable): alle componenten van de gebruikersinterface en de navigatie moeten bedienbaar zijn door de gebruiker.
  • Begrijpelijk (understandable): alle informatie en het gebruik van de interface moet begrijpelijk zijn voor de gebruiker.
  • Robuust (robust): content moet voldoende robuust zijn om betrouwbaar geïnterpreteerd te kunnen worden door uiteenlopende soorten gebruikersagenten (user agents), met inbegrip van technische hulpmiddelen (assistive technologies).

WCAG 2.0 is een normatief document waarbij enkele andere niet-normatieve documenten horen:

  • Understanding WCAG 2.0: A guide to understanding and implementing WCAG 2.0 is een begeleidend document dat elk onderdeel van WCAG 2.0 verder verklaart en waar nodig verdere achtergrondinformatie geeft. Het bevat ook links naar technieken die men kan gebruiken om aan de richtlijnen kan voldoen.
  • Techniques for WCAG 2.0: Techniques and Failures for Web Content Accessibility Guidelines 2.0 bevat technieken om aan de richtlijnen van WCAG 2.0 te voldoen en een aantal veelvoorkomende fouten die deze richtlijnen overtreden. Het document bevat algemene technieken en technieken per “technologie”: HTML/XHTML, CSS, JavaScript, server-side script, Synchronized Multimedia Integration Language (SMIL) en gewone tekst.
  • How to Meet WCAG 2.0 is een webpagina waar men de technieken en fouten kan filteren op basis van het niveau waarop men aan WCAG 2.0 wil voldoen (A, AA of AAA) en op basis van de technologieën die men daarbij wil gebruiken.

Na de publicatie van de versie van 27 april 2006 was er ook kritiek op de WCAG 2.0[9]: er werd betoogd dat de WCAG 2.0 vaag waren en dat ze zelfs een stap terug in de tijd waren voor het internet, maar op deze kritiek werd ook fel gereageerd.[10] Door de vele wijzigingen die WCAG 2.0 sindsdien onderging is deze kritiek achterhaald.

In oktober 2012 erkenden ISO en IEC WCAG 2.0 als standaard ISO/IEC 40500:2012. De normatieve inhoud van beide documenten is identiek.[11] [12]

Referenties[bewerken]

  1. Techniques for Web Content Accessibility Guidelines 1.0 - W3C Note 6 November 2000
  2. Web Content Accessibility Guidelines 2.0 - W3C Working Draft 27 April 2006
  3. Web Content Accessibility Guidelines 2.0 - W3C Working Draft 17 May 2007
  4. Web Content Accessibility Guidelines 2.0 - W3C Working Draft 11 December 2007
  5. WCAG 2.0 Candidate Recommendation Implementation Information
  6. Web Content Accessibility Guidelines (WCAG) 2.0: W3C Proposed Recommendation 03 November 2008
  7. Web Content Accessibility Guidelines (WCAG) 2.0 - W3C Recommendation 11 December 2008
  8. W3C: W3C Web Standard Defines Accessibility for Next Generation Web (press release, 11 december 2008).
  9. "To Hell with WCAG 2", A List Apart, May 23, 2006.
  10. "To Hell with Joe Clark", Learning the World, August 31, 2006.
  11. Shawn Henry: "[WCAG 2.0 is now also ISO/IEC 40500!]", W3C blog, 15.10.2012.
  12. WCAG 2/0 FAQ: "Is ISO/IEC 40500 the same as WCAG 2.0?".

Externe links[bewerken]