Yungasweg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Yungas Road

De noordelijke Yungasweg (ook wel Grove's Road, Coroico Road, Camino de las Yungas, El Camino de la Muerte, Road of Death en Death Road) is een 61 tot 69 km lange weg (afhankelijk van de bron) die loopt van La Paz naar Coroico, 56 km ten noordoosten van La Paz in de Boliviaanse regio Yungas. De weg is legendarisch omdat deze levensgevaarlijk is. In 1995 is deze weg door de Inter-American Development Bank uitgeroepen tot "'s werelds meest gevaarlijke weg".[1] Een schatting gaat uit dat 200 tot 300 weggebruikers jaarlijks omkomen op deze weg.[2] Langs de weg staan verschillende herdenkingskruisen op de plekken waar mensen omgekomen zijn. Deze gedenken veelal de slachtoffers die zijn omgekomen na busongelukken of ongelukken met vrachtwagens. Daarnaast zijn er een aantal kruizen voor mensen die zijn komen te overlijden tijdens een van de vele mountainbiketochten die plaatsvinden op de weg.

De zuidelijke Yungasweg (ook wel Chulumani Road) die La Paz met Chulumani verbindt is 64 km lang, ligt ten oosten van La Paz en wordt als bijna net zo gevaarlijk als de noordelijke weg beschouwd.

Foto's van China's Guoliangtunnel worden vaak fout voorgesteld als de Yungasweg.

Etymologie[bewerken]

Zowel de Yungasweg als het Boliviaanse departement zijn genoemd naar yungas, subtropische bossen die voorkomen aan de oostranden van het Andesgebergte; van Argentinië, via Bolivia en Peru tot in Colombia en Venezuela. Deze naam is afgeleid van het quechua-woord yunka, dat "stille vallei" betekent.

Beschrijving[bewerken]

De weg is aangelegd in de jaren 30 tijdens de Chaco-oorlog door Paraguayaanse gevangenen. Het is een van de weinige routes die het Amazoneregenwoudgebied in Noord-Bolivia (Yungas) verbindt met de hoofdstad. Na La Paz gaat de weg eerst licht omhoog waarna hij over een lengte van ongeveer 60 tot 65 km. ( afhankelijk van de bron ) ongeveer 3300 m in hoogte daalt. Hierbij wordt vrij snel van de koele hoogvlakte van Bolivia naar het regenwoud gegaan waarbij de weg kronkelt langs steile hellingen en boven hoge afgronden.

Doordat de weg langs zeer diepe afgronden van ten minste 600 m gaat, de weg enkelbaans is (meestal niet breder dan 3,2 m) en door het ontbreken van een vangrail is het een extreem gevaarlijke weg. Ook kunnen regen en mist voor beperkte zichtbaarheid zorgen, de weg glibberig maken en er kunnen rotsen afbreken van de kliffen erboven.[3]

Een van de plaatselijke regels bepaalt dat de bestuurder die bergafwaarts gaat nooit de weg kan "opeisen" en moet zich naar de rand van de weg begeven. Dit dwingt snellere voertuigen te stoppen zodat er veilig gepasseerd kan worden. Ook rijdt men hier links, in tegenstelling tot de rest van Bolivia. Hierdoor heeft een bestuurder van een voertuig met het stuur aan de linkerkant een beter zicht op zijn linkerwiel waardoor er veiliger gepasseerd kan worden.

Op 24 juli 1983 is een bus vanaf de Yungasweg in een ravijn gestort waarbij meer dan 100 passagiers om het leven zijn gekomen. Dit ongeval staat bekend als Bolivia's ernstigste verkeersongeval.

Mountainbiking[bewerken]

Door het gevaar van de weg is het een toeristische trekpleister die sinds 1990 ongeveer 25000 "thrillseekers" per jaar trekt.[4] Voor mountainbikeliefhebbers in het bijzonder is het een favoriete bestemming voor afdalingen omdat de weg ongeveer 64 km bergafwaarts gaat. Er zijn verschillende touroperators die reizen organiseren naar deze weg.[3]

Desalniettemin blijft de Yungasweg ook voor mountainbikers extreem gevaarlijk. Ten minste dertien van hen zijn sinds 1998 om het leven gekomen.[4]

Vervanging van de route[bewerken]

Eind 2006, na 20 jaar bouwen, is een nieuwe weg (een by-pass) van La Paz naar Coroico geopend voor publiek. Deze nieuwe weg heeft moderne eigenschappen zoals bruggen, waterafvoer, meerdere rijstroken, verharding, vangrails en meer elementen die het een veel veiligere weg maakt dan de oude. De nieuwe weg eist 1 tot 2 doden per jaar. Hierdoor wordt de oorspronkelijke noordelijke Yungasweg veel minder gebruikt voor gewoon verkeer maar weer meer door mountainbikers vanwege de spanning.

Galerij[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Whitaker, Mark. "The world's most dangerous road" (Podcast), BBC, 2006-11-11. Geraadpleegd op 2007-05-10.
  2. http://news.bbc.co.uk/1/hi/programmes/from_our_own_correspondent/6136268.stm
  3. a b Jack Branswell, "Madness, but a thrill", The Ottawa Citizen, 2008-03-29
  4. a b Mostrous, Alexi. "British cyclist Tom Austin killed on Bolivian 'Highway of Death'", The Times, 2008-04-25. Geraadpleegd op 2008-04-25.