Naar inhoud springen

Édouard Daladier

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Édouard Daladier
Édouard Daladier
Algemene informatie
Geboortedatum 18 juni 1884Bewerken op Wikidata
Geboorteplaats Carpentras
Overlijdensdatum 10 oktober 1970Bewerken op Wikidata
Overlijdensplaats 16e arrondissement van Parijs
Begraafplaats Grave of Édouard DaladierBewerken op Wikidata
Werk
Beroep politicus[1]Bewerken op Wikidata
Politiek
Politieke partij Parti radical valoisien, Républicains Radicaux et Radicaux-Socialistes
Familie
Echtgenoot Madeleine Laffont
Partner(s) Marie-Louise de Crussol
Persoonlijk
Plaats van gevangenschap Dachau, Buchenwald
Diversen
Lid van Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa
Prijzen en onderscheidingen Ridder in het Legioen van Eer (28 december 1928),[2] Croix de guerre 1914–1918, Grand Cross of the Order of Saint-Charles (1939)[3]
Archieflocatie(s) Archives Nationales,[4] centre d'histoire de Sciences Po[5]Bewerken op Wikidata
graf
graf
handtekening
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata.
U kunt die informatie bewerken.

Édouard Daladier (Carpentras, 18 juni 1884 – Parijs, 10 oktober 1970) was een Frans politicus.

Biografie

[bewerken | brontekst bewerken]

Daladier werd geboren in Carpentras in Zuidoost-Frankrijk. Hij studeerde in Lyon waar Edouard Herriot, lid van de radicaal socialistische partij, burgemeester was. In 1911 werd hij burgemeester van zijn geboortestad. In datzelfde jaar werd hij lid van de volksvertegenwoordiging. Vanaf juni 1924 was hij negen jaar minister, eerst van Koloniën, en vervolgens onder meer van Oorlog. In 1927 werd hij leider van de radicaal socialistische partij, en in 1933 werd hij minister-president. Zijn regering sneuvelde na enkele maanden. In 1934 was Daladier opnieuw gedurende enkele weken minister-president.

In 1936 werd hij opnieuw minister van Oorlog, ditmaal in de Volksfront-regering, en in april 1938 werd hij opnieuw premier. In die hoedanigheid tekende hij het Verdrag van München van 30 september 1938. Het was ook onder zijn regering dat zijn land op 3 september 1939 samen met de Britten de oorlog verklaarde aan nazi-Duitsland als antwoord op de Duitse aanval op Polen twee dagen eerder. In maart 1940 werd hij weer minister van Oorlog onder de nieuwe premier Paul Reynaud. Toen de Duitsers in mei 1940 Frankrijk binnenvielen, vluchtte Daladier naar Marokko. Hij werd in opdracht van Pétain gearresteerd en in februari 1942 samen met Léon Blum en Paul Reynaud berecht wegens landverraad. Vervolgens werd hij overgedragen aan de Duitse bezetter die hem tot 1945 in kamp Buchenwald vasthield, waarna hij werd bevrijd door de geallieerden. Na de oorlog hervatte hij als tegenstander van Charles de Gaulle zijn politieke carrière, tot 1958.

Daladier overleed op 86-jarige leeftijd te Parijs.

Voorpagina Vlaams dagblad Het Nieuws Van Den Dag, 1 oktober 1938.


Voorganger:
Paul Painlevé		 Minister van Oorlog
1925		 Opvolger:
Paul Painlevé
Voorganger:
Joseph Paul-Boncour		 Minister van Oorlog
1932-1934		 Opvolger:
Jean Fabry
Voorganger:
Joseph Paul-Boncour		 Minister van Buitenlandse Zaken
1934		 Opvolger:
Louis Barthou
Voorganger:
Louis Maurin		 Minister van Oorlog
1936-1940		 Opvolger:
Paul Reynaud
Voorganger:
Georges Bonnet		 Minister van Buitenlandse Zaken
1939-1940		 Opvolger:
Paul Reynaud
Voorganger:
Paul Reynaud		 Minister van Buitenlandse Zaken
1940		 Opvolger:
Paul Reynaud
Zie de categorie Édouard Daladier van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Édouard_Daladier&oldid=70206236"