Édouard Louis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Édouard Louis
Édouard Louis
Algemene informatie
Geboren 30 oktober 1992
Geboorteplaats Hallencourt
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Beroep Auteur
Werk
Jaren actief 2013-heden
Onderscheidingen Pierre Guénin Prijs
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Édouard Louis, Hallencourt, Somme, Frankrijk (geboren als Eddy Bellegueule;[1] 30 oktober 1992)[2] is een Frans schrijver.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Édouard Louis - oorspronkelijke naam Eddy Bellegueule[1] - is geboren en opgegroeid in het noorden van Frankrijk, wat tevens de achtergrond is van zijn eerste roman En finir avec Eddy Bellegueule. Louis groeide op in een arme familie: zijn vader, een fabrieksarbeider, werd wegens zijn langdurige zware lichamelijke werk invalide, arbeidsongeschikt en werkeloos; zijn moeder had af en toe werk in de ouderenzorg.[3] De familie moest leven van de bijstand. De armoede, het racisme, het alcoholisme en de afschuw van zijn homoseksualiteit waarmee Louis tijdens zijn jeugd werd geconfronteerd, zijn de voornaamste onderwerpen van zijn literaire werk.[4] Intellectueel is hij sterk geïnspireerd door de Franse socioloog Pierre Bourdieu.

Hij was de eerste van zijn familie die naar de universiteit ging en in 2011 werd hij toegelaten op de École Normale Supérieure in Parijs.[5] In 2013 veranderde hij zijn naam officieel naar Édouard Louis.[6]

In januari 2014 publiceerde hij En finir avec Eddy Bellegueule, een autobiografische roman. Dit boek kreeg veel media-aandacht en werd geprezen om zijn literaire verdiensten en het meeslepende verhaal.[7][8][9] Bovendien gaf het boek aanleiding tot discussie en controverse over de perceptie van de arbeidersklasse.[10]

In 2016 verscheen zijn tweede roman, Histoire de la violence, eveneens autobiografisch. Het boek begint met de beschrijving van een maniakale schoonmaakactie in de vroege ochtend na kerstavond 2012. De schoonmaakwoede wordt veroorzaakt doordat hij 's nachts bijna is vermoord, bestolen en verkracht door Reda, een jongen met wie hij vlak daarvoor nog een leuke avond heeft doorgebracht. Édouard Louis probeert de oorzaken van het geweld te begrijpen en keert daarvoor terug naar het verleden van zijn aanvaller Reda, zijn jeugd en de armoede waarin hij leefde, en ook op het koloniale verleden van Frankrijk.[11][12]

In 2018 publiceerde hij zijn derde autobiografische roman, Qui a tué mon père. Het is een hommage aan zijn vader en een aanklacht tegen het kapitalisme en de politieke elite die de lagere klassen de rekening laat betalen van hun beleid.[13] In 2020 presenteerde toneelregisseur Ivo van Hove een toneeladaptatie van het werk in de vorm van een monoloog door acteur Hans Kesting.[14][15]

In 2021 verscheen Combats et métamorphoses d'une femme, een roman over het leven van zijn moeder.[16][17]

Werken[bewerken | brontekst bewerken]

Romans

  • 2014: En finir avec Eddy Bellegueule. Nederlandse vertaling: Weg met Eddy Bellegueule. Vertaald door Edu Borger. De Bezige Bij, Amsterdam, 2014. ISBN 9789085425991.
  • 2016: Histoire de la violence. Nederlandse vertaling: Geschiedenis van geweld. Vertaald door Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre. De Bezige Bij, Amsterdam, 2017. ISBN 9789023466918.
  • 2018: Qui a tué mon père. Nederlandse vertaling: Ze hebben mijn vader vermoord. Vertaald door Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre. De Bezige Bij, Amsterdam, 2018. ISBN 9789403133300.
  • 2021: Combats et métamorphoses d'une femme. Nederlandse vertaling: Strijd en metamorfose van een vrouw. Vertaald door Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre. De Bezige Bij, Amsterdam, 2021. ISBN 9789403198507.

Prijzen[bewerken | brontekst bewerken]

  • 2014: Pierre Guénin Prijs tegen homofobie en voor gelijke rechten, voor zijn werk En finir avec Eddy Bellegueule.