Anne Borsboom

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Anne Borsboom
Anne borsboom-1438208892.jpg
Algemene informatie
Geboren 29 september 1948
Geboorteplaats Nootdorp
Land Vlag van Nederland Nederland
Dbnl-profiel
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Anne Borsboom (Nootdorp, 29 september 1948) is een Nederlandse schrijfster.

Biografie[bewerken]

Borsboom debuteerde in 2001 met de poëziebundel En omdat het hard vroor, waarna haar eerste roman Otto[1] en de bundel Gedichten verschenen. Daarna volgde een derde gedichtenbundel, Brussels kant. De roman Otto ontstond nadat zij in 1995 met een alzheimerpatiënt had gewerkt. Hiervan verschenen twee edities, de eerste in 2001, de tweede in 2002, en in 2009 verscheen er een herdruk. In 2003 hertaalde Borsboom de autobiografie Sara, mijn oorspronkelijke naam. Sara Roudman-Podgajets herinnert zich haar ervaringen als arts in Oekraïne, de gevolgen van de Tsjernobylramp en haar vlucht naar Nederland vanwege het antisemitisme. In 2009 verscheen de roman Arend & Sofie, waarin een katholiek gezin in de jaren vijftig en zestig onder de loep wordt genomen. In 2011 verscheen The Art of Nietzsche, waarin Nietzsche als kunstenaar en dichter aandacht krijgt. Engelse vertaling 2014. In 2015 verscheen: Haagse Verhaaltjes en de gedichtenbundel Niet Alle vissen zijn gevoelloos. In maart 2019 verschijnt de verhalenbundel 'Over emigreren en ander geluk'. De verhalen/anekdoten vertellen over Anne's emigratie naar Frankrijk.

Bibliografie[bewerken]

  • En omdat het hard vroor (poëzie, 2001)
  • Otto (roman, 2001)
  • Gedichten (poëzie, 2003)
  • Brussels kant (poëzie, 2007)
  • Arend & Sofie (roman, 2009)
  • Schipperskunst (libretto in samenwerking met Paul van Gulick, 2010)
  • The Art of Nietzsche (non-fictie, met Anne Woodward & Piet Steenbakkers, 2011)
  • The Art of Nietzsche (Engelse vertaling, 2014)
  • Haagse Verhaaltjes (2015)
  • Niet alle vissen zijn gevoelloos
  • Over emigreren en ander geluk (verhalen en gedichten 2019)

'Over emigreren en ander geluk' . Niet omdat ik denk dat er een grote markt voor is, maar gewoon omdat het zo'n leuk boekje is. Verhaaltjes en gedichten rond een verhuizing naar Frankrijk. Mijn oog viel al meteen op die zin met de letters die niet thuishoren in de keuken en een kat rond benen. Ik vind het een intrigerend en origineel geschrift. Mooi verzorgd ook. Fijne letter.

Kortom het staat nu op de plank Frankrijk. Harry Berg Reisboekhandel Stanley & Livingstone Schoolstraat 21 2511 AW Den Haag (centrum) Nederland Tel: +31 (0)70 - 365 73 06 webshop: www.stanley-livingstone.eu

17-05-2019 Artikel door: Lindt, Jeanette van de Auteur(s) boek: Borsboom, Anne Over emigreren en ander geluk Gedichten en gedachten

[Recensie] Anne Borsboom is een Nederlandse schrijfster die sinds 2001 romans en dichtbundels uitgeeft. Begin 2019 verscheen Over emigreren en ander geluk. Een combinatie van gedichten en korte teksten die gaan over haar emigratie van Nederland naar Frankrijk. We krijgen een intiem inkijkje in haar dagelijks leven. Op zachte toon beschrijft Anne het vertrek uit Den Haag en het begin van de rest van haar leven in Frankrijk. Je zou haar schrijfstijl kunnen omschrijven als poëtisch proza. Ze vertelt over de dieren die in en om haar huis leven; de kippen, katten en geiten. We lezen over de bewoners van het dorp en de gewoontes die soms in Frankrijk zo anders zijn dan in Nederland.

De gedichten staan niet los van de teksten. Vaak gaan beide, wat onderwerp betreft, naadloos in elkaar over. Ze beschrijft de veranderingen die ook in Frankrijk heden ten dage te zien zijn. Ze heeft begrip voor de strijd van de Gele Hesjes die opkomen voor een beter leven voor de minima. Het begrip ‘revolutie’ is Frankrijk niet vreemd en de strijd is voorlopig nog niet gestreden. Het is bijzonder om te lezen dat de kapper en de tandarts erg duur zijn in Frankrijk terwijl de dierenarts goedkoper is dan in Nederland.

We mogen in dit boek een stukje meereizen met Anne en dat is een heel plezierige tocht. Het boekje leg je moeilijk weg want het is soms bijna spannend. En zo kun je al lezend tot de conclusie komen dat er overal wel iets is om je wel of niet druk over te maken. Het grote verschil met de Anne Borsboom in Nederland en die in Frankrijk is juist dat ze zich daar nergens meer druk over maakt en het leven veel meer neemt zoals het komt. Misschien is dat wel de bron van geluk. Een erg leuk en uitstekend geschreven boekje.

VOLKSKRANT Arend en Sofie Dettie 31 december 2009

Na het lezen van dit boek ga je op internet zoeken naar een biografie van Anne Borsboom. In hoeverre vertelt zij vanuit haar eigen beleving? Is zij een tweede Siebelink of Heijmerikx, is haar verhaal ook autobiografisch? Voorin het boek staat namelijk:

Voor mijn grootvader Je vroeg me om bloemen ik geef je een boek

Die biografie is niet te vinden maar gezien haar eerdere roman Otto, over een man met Alzheimer, heb ik het vermoeden dat wat hier in Arend en Sofie beschreven wordt wel de interesse heeft van de schrijfster. Het gaat gedeeltelijk over de invloed van het katholieke geloof maar voornamelijk over twee oude mensen die na een lang en druk leven hun oude dag gezamenlijk zouden moeten kunnen slijten tot het onafwendbare einde. Helaas kan en gebeurt dit niet. Sofie raakt hoe langer hoe meer vergeetachtig. Arend is niet de vriendelijkste, geduldigste man die er bestaat, eerder het tegenovergestelde, het is een man met een kort lontje, hij ontploft snel en zijn handen zitten ook behoorlijk los. De kinderen grijpen in en de twee mensen worden van elkaar gescheiden. Moeder gaat het verzorgingshuis in, vader blijft alleen achter in het grote huis. De kinderen zijn opgedeeld in twee kampen, 'voor vader' en 'tegen vader'.

Een triest gegeven, vooral als de twee toch elk op hun manier geprobeerd hebben om te doen wat zij dachten dat goed was. Arend en Sofie hebben heel wat stormen moeten doorstaan. Sofie was zwaar katholiek waardoor ze, zoals de pastoor haar op het hart drukte, nooit haar man mocht weigeren. Elk jaar kwam er een kind bij, tot het laatste, doodgeboren, kindje. Arend is veel minder gelovig en erg op zijn rust gesteld, hij wordt af en toe daas van al die drukte in huis. Hij wilde wel aan de anticonceptie maar dat was geen punt van discussie, d¿t zou nooit gebruikt worden. Sofie was met elk kind blij, elk kind was van harte welkom. Vader Arend zag er meer een extra te voeden mond in. De kinderen gingen op last van moeder voor schooltijd naar de kerk en op zondag soms drie keer naar de kerk. Olga herinnert zich de zeldzame keer dat ze all¿¿n met haar moeder ging fietsen. Moeder Sofie was geliefd, ze was zachtaardig en blijmoedig. Arend is de nurkse man, gek op zijn donkere kamer, waarin buiten de foto's meer dingen ontwikkelend werden die het daglicht niet konden verdragen. Maar in zijn nurksheid is hij ook weer veel meer een karaktermens dan Sofie, die zelden een eigen mening heeft. Ze doet gewoon wat ze moet doen als moeder en als gelovige.

Olga is de oudste en zij ligt ook het meest dwars. Het verhaal wordt vanuit haar visie vertelt. Zij hoort bij het 'voor vader' kamp. Ze heeft medelijden met de oude, eenzame man maar kan hem af en toe ook gewoon een vervelende zeurpiet vinden. Met humor, mededogen maar ook met ergenis vertelt ze over haar leven met deze mensen en de kinderen die zij voortgebracht hebben. Hoe moeizaam was de gang van moeder naar de pastoor toen haar zoon homofiel bleek te zijn, wat moest ze nu? Ze was stapelgek op dat kind, ze had heel veel voor dat kind gedaan. Olga vraagt zich wel af of moeder te ver gegaan is in haar geloof? Had ze meer naar vader moeten luisteren? Was vader daarom wel eens zo agressief? Was diezelfde agressie later de uiting van onmacht van Arend die zijn vrouw ziet wegglijden en er niets aan kan doen om dat te verhinderen? Het zijn vragen die wellicht ieder kind zich stelt bij het ouder worden van de ouders.

Toch is het geen zwaarmoedig boek geworden eerder realistisch. Met veel mededogen en inlevingsvermogen heeft Anne Borsboom het ouderdomsproces beschreven tot het eind van beide mensen aan toe. Omdat ik persoonlijk van kort en krachtige tekst houd vond ik het boek op het laatst een beetje teveel uitweiden over de omstandigheden, maar dat wil niet zeggen dat het niet goed geschreven is. Integendeel, het proces van overlijden van moeder met enkele van haar kinderen om haar heen en de nurkse, opstandige, toch ook kwetsbare Arend die het allemaal ook goed bedoeld had blijven je lang bij. Het is een mooi, boeiend verhaal over twee mensen die in hun omstandigheden en hun tijd proberen het leven te aanvaarden zoals het komt. De een kon dat makkelijker dan de andere.

"Met een snik pakte hij de videofilm die hij maakte op haar zeventigste verjaarag. Met de afstandsbediening spoelde hij terug naar betere tijden."

ISBN 9789078905318 Paperback 292 pagina's, Uitgeverij De Brouwerij november 2009