Autonomisme (radicaal-links)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
ANARCHISME
Symbool anarchisme
Maatschappijvormen

Anarchocommunisme
Anarchokapitalisme
Anarchoprimitivisme
Collectief-anarchisme
Individualistisch anarchisme

Tactische en Filosofische Opvattingen

Anarchafeminisme
Anarchopacifisme
Anarchosyndicalisme
Autonomisme
Christenanarchisme
Ecoanarchisme
Illegalisme
Voluntarisme (libertarisme)

Verzameltermen

Libertarisch socialisme
Sociaal-anarchisme

Autonomisme is een verzameling van anti-autoritaire linkse politieke en sociale bewegingen en theorieën.[1]

Autonomisme is sinds de jaren '60 sterk aanwezig in de Nederlandse en Duitse kraakbeweging. Het heeft volgens sommigen invloed op de andersglobaliseringsbeweging.

Antonio Gramsci kan als inspirator genoemd worden, met zijn visie dat de dominante cultuur mensen uit de bestaande orde stoot. Zijn conclusie dat de antikapitalistische beweging culturele hegemonie moet verkrijgen binnen de orde, draaien de autonomen om: de positie erbuiten kan juist offensief ingezet worden tegen die cultuur.

Een belangrijke autonome denker is ook de Italiaan Antonio Negri, die uit de traditie van het operaïsme het principe van het primaat van het verzet meeneemt: waar de meeste marxisten ervan uitgaan dat het kapitaal ageert en onderdrukte klassen daarop reageren, in het uiterste geval door opstand en revolutie, is bij Negri het actieve verzet de motor achter veranderingen in het kapitalistisch systeem.

Plekken waar geëxperimenteerd wordt met nieuwe cultureel-politieke samenlevingsvormen worden wel Tijdelijke Autonome Zônes (TAZ) genoemd. Het TAZ-principe is afkomstig van de situationisten.

Een geheven vuist. Een gestencild protestsymbool van de autonomen bij het Ernst-Kirchweger-Haus in Wenen
Autonomen in een Zwart Blok in Washington
Een van de symbolen die wordt gebruikt. Er bestaat echter geen vastgesteld symbool voor de autonomen