Bedrieglijke bankbreuk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Bedrieglijke bankbreuk is een strafbaar feit waarvan sprake is als een faillissement niet het gevolg is van een tegenslag of een ongelukkige gang van zaken, maar van opzettelijke of bedrieglijke handelingen of nalatigheden.

Nederland[bewerken | brontekst bewerken]

In Nederland is er bedrieglijke bankbreuk wanneer de gefailleerde:

Het misdrijf staat in het Wetboek van Strafrecht omschreven in artikel 341. De artikelen 342 t/m 349 beschrijven soortgelijke misdrijven van bestuurders van failliete rechtspersonen.

België[bewerken | brontekst bewerken]

Ook het Belgische strafrecht kende de begrippen eenvoudige bankbreuk en bedrieglijke bankbreuk, maar die werden in 1997 vervangen door de omschrijving misdrijven die verband houden met de staat van faillissement (artikel 489 tot 490 bis van het Strafwetboek).