Bernard VII van Armagnac

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bernard VII van Armagnac
1360-1418
Graaf van Armagnac, Fézensac en Rodez
Periode 1391-1418
Voorganger Jan III
Opvolger Jan IV
Vader Jan II
Moeder Johanna van Périgord

Bernard VII van Armagnac (Parijs, 1360 - aldaar, 12 juni 1418) was een zoon van Jan II van Armagnac en van Johanna van Périgord.

Hij volgde in 1391 zijn broer Jan III op als graaf van Armagnac, Fézensac en Rodez. Voordien was hij al graaf van Charolais geworden bij het overlijden van zijn vader.

Om Comminges onder controle te kunnen houden, forceerde hij een huwelijk van Margaretha, weduwe van zijn broer Jan, met een verre neef, Jan van Armagnac (-1403), een zoon van Gerolt III van Fezenzaguet. Om de hand op Comminges te kunnen leggen, liet Bernard VIII vervolgens de nieuwe echtgenoot doden en Margaretha en haar kinderen opsluiten. Dit alles kon echter niet beletten dat Margaretha na zijn dood hertrouwde in 1419 met Matheus van Foix-Comminges en Comminges definitief verloren ging voor Armagnac.

Vanaf 1410 werd Bernard de leider van de tegenstanders van de hertog van Bourgondië in de strijd tussen de Armagnacs en de Bourguignons. In 1415 werd hij connétable van Frankrijk. Hij was het hoofd van de regering van de Dauphin totdat de Bourgondiërs deze in 1418 omver wierpen. Bernard VII kwam om gedurende de opstand op 12 juni 1418 waarin Parijs in handen van de Bourgondiërs viel.

Bernard was gehuwd met Bonna (1365-1435), dochter van Jan van Berry en weduwe van Amadeus VII van Savoye, en werd de vader van:

Voorganger:
Karel I van Albret
Connétable van Frankrijk
1415-1418
Opvolger:
Karel II van Lotharingen