Brainspotting

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Brainspotting is een therapeutische methode, die gebruik maakt van het gezichtsveld om bronnen van emotionele en lichamelijke pijn, trauma, dissociatie en andere complexe symptomen te verwerken en uiteindelijk los te laten. Brainspotting werd vanaf 2003 ontwikkeld door David Grand uitgaande van zijn ervaringen bij het uitvoeren van EMDR (Eye movement desensitization and reprocessing). Zijn motto is: “Waar je naar kijkt, heeft invloed op hoe je je voelt”.[1]

Een brainspot komt overeen met een oogpositie die verbonden zou zijn met de emotionele activatie van een traumatisch of gevoelsmatig beladen probleem. Grand postuleert, dat er een neurologische verbinding is tussen de kijkrichting en het mentale/lichamelijke probleem. De kijkrichting is in eerste instantie hoe de ogen kijken bij een vaste positie van het hoofd, daarna maakt het niet veel meer uit. De therapeut maakt gebruik van de brainspot. Voor de client is het niet nodig om veel over de problemen te praten of om de ervaringen te analyseren.

Bij een gegeneraliseerde angststoornis bleek dat EMDR en Brainspotting veel effectiever waren om het probleem te verminderen dan cognitieve gedragstherapie.[2]
Artikelen van F.M. Corrigan e.a. geven hypotheses over het werkingsmechanisme in de hersenen.[3][4]

Bewijs brainspotting[bewerken | brontekst bewerken]

Er zijn geen wetenschappelijke artikelen gepubliceerd die de effectiviteit van Brainspotting bewijzen.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]