Buggyen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Buggyen

Begin jaren 80 van de 20e eeuw kwam – vaak in combinatie met de stokloze stuntvlieger het buggyen of ook wel buggiën op, waarvan Peter Lynn de geestelijke vader is. Met een karretje op drie wielen en een vlieger (de kite) bleek het mogelijk hoge snelheden te halen. Men kon – net als bij het zeilen – tegen de wind in rijden en weer terugkomen op de plek waar men begon. En snelheden van 80 km/h of meer waren niet onmogelijk. Evenals andere vormen van de vliegersport gaf ook dit een enorme impuls, aangezien het veel sportieve mensen aansprak. En ook hier zijn het de risico's die kennelijk het aantrekkelijke element vormden.

Materiaal[bewerken]

De belangrijkste materialen bij het buggyen zijn de buggy en de vlieger. Er zijn nog een aantal andere dingen essentieël voor het buggyen zoals lijnen, handvatten en een helm. Ook zijn er veel accessoires zoals GPS of kilometerteller, windmeter, grondpennen en een trapeze dit is een soort stevige onderbroek waar je je handvatten aan vast maakt zodat je armen de trekkracht van de vlieger niet hoeven te dragen. Het belangrijkste onderdeel blijft de buggy er bestaan veel verschillende buggy's, ze vallen onder te verdelen in twee groepen: trickbuggies en racebuggies.

Trickbuggyen is het buggyen met een lichte en kleine buggy en een vlieger met veel opwaartse trekkracht. Deze buggies zijn meestal gemaakt van aluminium en rijden op kruiwagenwielen of zogenaamde midi's dit zijn banden die iets vierkanter zijn. De bedoeling is zo ver en hoog mogelijk te vliegen er kunnen met trickbuggy's afstanden van meer dan 20 meter worden overbrugt. Trickbuggyen is nu vooral bekend in Engeland, maar de kans is groot dat deze rage ook naar Nederland komt overgewaait.

Racebuggyen is het buggyen met een grote en zware buggy met een vlieger met zo veel mogelijk voorwaartse trekkracht en zo min mogelijk opwaartse trekkracht. De buggy's zijn meestal van roestvrijstaal gemaakt en hebben of bigfootbanden(dit zijn banden met ongeveer de grootte van een autoband) of schijfwielen(dit zijn hele smallen wielen waarmee erg hard gereden kan worden). De buggy's hebben een brede achteras wat ervoor zorgt dat je niet makkelijk kan omklappen. Een racebuggy heeft een breedte van ongeveer 180 cm. De bedoeling van racebuggyen is het zo hard mogelijk over het strand heen rijden. De buggy's kunnen snelheden halen van wel 120 km/h.

Een ander essentieel deel van de buggysport is de vlieger. Vliegers zijn er in alle kleuren en maten. Voor het buggyen zijn er drie soorten vliegers de beginners vliegers, de racevliegers, de springvliegers.

Beginners vliegers zijn vliegers met een lage kosten waardoor beginners makkelijk kennis kunnen maken met de vliegersport en de buggysport. Een aantal voorbeelden zijn de: PKD Buster II, HQ beamer(tsr), Peter Lynn Pepper, Eolo Radsail, Rhombus Firebee. De vliegers hebben niet uitmuntend veel opwaartse of voorwaartse trekkracht. Deze vliegers zitten in de prijsklasse van €50 tot ongeveer €250*.

Racevliegers zijn vliegers die speciaal gemaakt zijn om zo hard mogelijk mee te rijden in de buggy. Een aantal bekende racevliegers zijn de: Ozone Yakuza, Libre Vampir race pro, Libre Bora II, JoJo RM+, U-Turn Nitro Evo II. Het kenmerk van deze vlieger is een lage zijwaartse trekkracht en een lage opwaartse trekkracht de voorwaarste trekkracht is wel hoog bij deze vliegers. Dit komt door de hoge aspect ratio dat houdt in dat de vlieger erg breed is en niet erg hoog. Dit zijn de vliegers waar wedstrijden mee worden gereden. Deze vliegers liggen in een prijsklasse van € 300 tot € 750*.

Springvliegers zijn vliegers om mee te trickbuggyen. De bekende springvliegers zijn de: Flexifoil Blade IV, Flexifoil Sabre 2, Ozone Frenzy. De kenmerken van deze vliegers zijn een hoge opwaartse trekkracht en een normale voorwaartse trekkracht. Deze vliegers liggen in een prijsklasse van € 400 tot € 600*.

Een keerzijde van de medaille was dus ook dat vele gemeentes langs de kust overgingen tot een verbod van vliegeren, met name in de zomer op bepaalde (drukke) stukken strand.

Een variant op het buggieën is het bodysurfen: Men laat je eigen lichaam met behulp van een vlieger door het water of de golven sleuren. Men moet hierbij wel met de vlieger teruglopen naar de plek waar je begon en dat is vaak geen gemakkelijke opgave. Spierpijn is een veel voorkomende klacht. Daarnaast is (in Nederland) het bodysurfen met oostenwind een soort zelfmoordactie (see you in England!).

(*) prijzen van kites met een formaat van rond de 4m²

Zie ook[bewerken]