Naar inhoud springen

Conflict in Soedan sinds 2023

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Conflict in Soedan in 2023)
Conflict in Soedan sinds 2023
Conflict in Soedan sinds 2023
Datum 15 april 2023 - heden
Locatie Soedan
Resultaat
Strijdende partijen
Soedanese Volkskrijgsmacht Rapid Support Forces
SPLM-N

Gesteund door:
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Verenigde Arabische Emiraten
Wagnergroep

Leiders en commandanten
Abdel Fattah al-Burhan
Yassin Ibrahim Yassin
Muhammad Othman al-Hussein
Mohamed Hamdan Dagalo "Hemedti"
Abdelaziz al-Hilu
Malik Agar
Troepensterkte
110.000–120.000[3] 70.000–150.000 (RSF)[3]
Verliezen
> 150.000 doden.[4]
2 miljoen binnenlandse ontheemden[5]
600.000 vluchtelingen

Op 15 april 2023 begon een gewapend conflict tussen twee rivaliserende facties van de militaire regering van Soedan, aan de ene kant het Soedanese regeringsleger (SAF) en aan de andere kant de paramilitaire groep Rapid Support Forces (RSF), voorheen Janjaweed.[6] Het conflict liep uit op een grootschalige burgeroorlog die tussen 2023 en 2025 circa 150.000 levens eiste.[4]

De massale moordpartijen door Arabieren op zwarte Afrikanen zijn door Genocide Watch en onder meer de regering van de Verenigde Staten officieel aangemerkt als genocide.[7]

Verloop van de burgeroorlog

[bewerken | brontekst bewerken]

In 2021 werd RSF-leider, generaal Mohamed Hamdan Dagalo, beter bekend als Hemedti, vicepresident onder Soedans de facto president en legerleider, generaal Abdel Fattah al-Burhan. De RSF zou onderdeel worden van het regeringsleger, maar over de uitvoering daarvan ontstond een machtsstrijd tussen de twee generaals.[6]

Nadat de RSF op 15 april 2023 overheidsgebouwen had aangevallen, werden in heel Soedan luchtaanvallen, artillerie en geweerschoten gemeld. Beide partijen beweerden belangrijke locaties, zoals militaire bases en civiele installaties te hebben ingenomen. Waaronder het algemene militaire hoofdkwartier, het presidentiële paleis, de luchthaven van Khartoem, Burhans ambtswoning en het hoofdkwartier van televisiestation SNBC. In verschillende steden braken schermutselingen uit, waarbij de grootste gevechten geconcentreerd waren rond de hoofdstad Khartoem en de Darfur regio. In Khartoem hadden beide partijen tienduizenden manschappen, pantservoertuigen en voerden gevechtsvliegtuigen bombardementen uit.[6] Een groot deel van de Soedanese luchtmacht werd verwoest.

In juni begon een factie van de militante Sudan People's Liberation Movement–North (SPLM-N), onder leiding van Abdelaziz al-Hilu, legerposities in het zuiden van het land aan te vallen.[8]

De Rapid Support Forces (RSF) in Soedan worden voornamelijk gesteund door de Verenigde Arabische Emiraten (VAE), die militaire steun leveren onder het mom van humanitaire hulp. Ook Ethiopië biedt steun door de bouw van een militair kamp aan de grens. De Russische paramilitaire organisatie Wagnergroep, leverde raketten aan de RSF.[9]

Strijd in Khartoum, september 2023.

Op 20 juni 2023 waren er tussen de 3000 en 5000 mensen gedood en tussen de 6000 tot 8000 gewond geraakt,[10] terwijl 2 miljoen mensen intern ontheemd waren[11] en 600.000 het land waren ontvlucht.[12]

In 2025 waren er grote humanitaire gevolgen: miljoenen vluchtelingen en ruim 150.000 doden.[13] In november van dat jaar volgt de inname van de stad Al-Fashir door de islamitische rebellengroep Rapid Support Forces (RSF). In vijf dagen vallen er evenveel doden als in de tweejarige oorlog tussen Israël en Hamas.[14] De RSF wordt beschuldigd van genocide-achtige acties in Darfur (etnische zuiveringen tegen niet-Arabische groepen), met systematische verkrachtingen.

Eind 2025 slaagde het reguliere leger (SAF) erin Khartoum, Omdurman en Bahri grotendeels te heroveren, waardoor de regering in januari 2026 symbolisch kon terugkeren naar de hoofdstad (vanuit het tijdelijke hoofdkwartier in Port Sudan). De RSF behield echter de controle over grote delen van West- en Noord-Darfur, delen van Kordofan en enkele westelijke gebieden. Een keerpunt was de val van El Fasher, de hoofdstad van Noord-Darfur, eind 2025. Deze inname markeerde het einde van het laatste grote bolwerk van niet-RSF-milities in Darfur en opende de deur voor verdere RSF-operaties in de regio. In 2026 ging de oorlog verder in een patstelling. Hevige gevechten concentreerden zich in Kordofan (vooral Zuid- en West-Kordofan), met intensief gebruik van drones door beide partijen. Artilleriebeschietingen, luchtaanvallen en drone-stakingen troffen steden, markten, ziekenhuizen en infrastructuur. In maart 2026 alleen al rapporteerden de Verenigde Naties meer dan 200 doden door drone-aanvallen in één week. Bij de grens met Tsjaad kwamen tientallen burgers om bij een drone-aanval.

Buitenlandse inmenging

[bewerken | brontekst bewerken]

Egypte steunt het Soedanese regeringsleger terwijl de Verenigde Arabische Emiraten de paramilitaire milities van de Rapid Support Forces (RSF) wapens en logistieke steun levert.[15] Ook Rusland, China en Iran drijven de Soedanese burgeroorlog voort.[16]

De Amerikaanse journaliste Anne Applebaum schreef in augustus 2025 een essay over de catastrofale humanitaire situatie in Soedan.[17][18][19]