DNA-barcoding

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
DNA-structuur

DNA-barcoding is een taxonomische methode die aan de hand van korte genetische merkers uit het DNA soorten benoemt. Voor veel organismen komen deze merkers uit mitochondriaal DNA (mtDNA), terwijl voor planten de belangrijkste merkers uit het chloroplast DNA gehaald worden. Vele eukaryote organismen bevatten mitochondria, dus is er voor dieren en veel andere eukaryoten maar één universele methode nodig om soorten te determineren. Bovendien vertoont het mtDNA een snelle mutatiesnelheid, zodat er voldoende verschillen en dus onderscheidingscriteria tussen soorten te vinden zijn. Voor planten ligt dit iets moeilijker, een enkele merker is doorgaans niet genoeg, en daarom worden bij planten naast de chloroplast merkers ook nog andere merkers uit DNA van de celkern of uit de ribosomen gebruikt.

Voor DNA-barcoding bij dieren wordt algemeen het CO1-gen of "cytochroom c oxidase subunit1"-gen gebruikt. Bij planten zijn de 2 belangrijkste merkers matK en rbcL, en wordt als aanvulling bijvoorbeeld ITS gebruikt

Zie ook[bewerken]