De Raggende Manne

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Raggende Manne
De Raggende Manne
De Raggende Manne
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1988-1999
Genre(s) "Hectische Jazz-Punk"
Portaal  Portaalicoon   Muziek

De Raggende Manne is een Nederlandse band, die in 1988 vrij spontaan ontstond naar aanleiding van een jamsessie, waaraan Bob Fosko, Theo Slagter, Anthony Del Monte Lyon en Walter Langdon deelnamen. De VPRO raakte enthousiast over de opnamen van de sessie, en zond het uit, waarmee De Raggende Manne van start waren.

Geschiedenis[bewerken]

In deze eerste samenstelling werd in eigen beheer de eerste plaat uitgebracht: Vijf Sessies. Al direct volgden echter een aantal wijzigingen in de samenstelling. Langdon werd achtereenvolgens vervangen door George Oostdijk, Michael Peet en ten slotte door Louis ter Burg. Als drummer werd Palli Gudmundsson aangetrokken, als vervanger van Lyon. Na deze wijzigingen was de samenstelling van de band stabiel. De muziekstijl werd door de band zelf omschreven als "Hectische Jazz-Punk". Deze omschrijving slaat met name op hun eerste drie albums.

In 1990 werd de band voornamelijk als podiumact bekend, en werden regelmatig optredens verzorgd. Deze duurden nooit langer dan zo'n drie kwartier wegens uitputtingsgevaar voor bandleden en publiek. Fosko's zang en de muziek waren agressief en snel. De slechts zes seconden durende debuutsingle Nee's Niks werd een succes, maar kwam niet in de tipparade omdat volgens de statuten een popnummer minimaal 60 seconden moet duren.

De band brak door toen hij in 1992 bekroond werd met de CJP-Podiumprijs.

Het nummer 'Poep in je hoofd' is gebruikt voor een aflevering van de lullo's van Jiskefet.

In 1993 werd bassist Ter Burg vervangen door Dick Schulte Nordholt en het jaar daarop vertrok Theo Slagter. De laatste werd vervangen door Robadope Ro (Ro Krom) en Arnold Smits, zodat de band tijdelijk een vijftal werd. Ro vertrok een jaar later om zich te storten op zijn eigen projecten. Eind jaren negentig bespeelde Marcel Schmidt de drums.

In de late jaren negentig verminderde het succes van de groep en de drive binnenin de groep ook. In 1999 besloot de groep zichzelf dan ook op te heffen. De groep liet in een zelfrelativerend persbericht weten:

Aanhalingsteken openen Het publiek was er al jaren klaar mee. De Raggende Manne nu godzijdank ook. Uitgekankerd. De koek is op. De cirkel is rond. Het schip is gezonken. Het clubcircuit en de radio zijn verlost van een groep die altijd op leuke momenten de sfeer weer wist te verzieken. [...] Verder blijft de vrees bestaan dat er aan de satellietprojecten van met name de zwaar overschatte Fosko, nog lang geen einde is gekomen.
— Persbericht[bron?]
Aanhalingsteken sluiten

In 2003 zou nog een reünieconcert worden gegeven.

In 2011 stond Bob Fosko met orkest op het Zwarte Cross festival en speelde daar Raggende Manne nummers.

Op woensdag 10 april 2013 gaf de band na ruim 13 jaar weer een concert, in de oorspronkelijke samenstelling, in de Melkweg (Amsterdam). In december 2013 doen de mannen weer enkele optredens in Nederland, waaronder 013 in Tilburg, Podium de Kelder in Amersfoort en Podium Metropool in Hengelo.

Discografie[bewerken]

  • Vijf Sessies - 1988
  • Knuppelhout - 1990
  • Brandende Vlierbessen - 1991
  • Weense Pletterij - 1992
  • Zaad - 1994
  • Rooie Pap - 1995
  • Omschudden - 1998
  • Het Rottigste Van De Raggende Manne - 2001
  • Het Is Niet Wat Je Denkt, Het Is Veel Erger - 2014