Detonatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Detonatie

Detonatie is een naam voor een specifieke vorm van explosie. Bij een detonatie plant het reactiefront in het explosief zich sneller voort dan de geluidssnelheid in die stof. Hierdoor ontstaat een hypersone schokgolf die detonatiesnelheden tot wel 8 km/s kan bereiken. Vanwege de zeer hoge snelheden zijn detonaties zeer krachtige en vaak levensgevaarlijke explosies.

De zeer hoge detonatiesnelheid is te wijten aan het feit dat de oxidator (nitrogroepen) en de reductor (koolstofatomen in de springstof) op atomaire afstanden zitten waardoor er een extreem snelle en hypersone verbranding optreedt. Voorbeelden van stoffen die detoneren zijn militaire springstoffen (bijvoorbeeld TNT, RDX of ammoniumnitraat) en initiaalspringstoffen die in slaghoedjes gebruikt worden (zoals kwik(II)fulminaat en loodstyfnaat).

Zwart buskruit detoneert niet maar ondergaat een deflagratie (explosieve verbranding). Om met buskruit een explosie te veroorzaken, dient het kruit in een drukvast omhulsel te ontbranden. De explosie volgt op het moment dat het omhulsel de opbouwende druk niet langer kan weerstaan en openscheurt. Een voorbeeld hiervan zijn rotjes uit consumentenvuurwerk. Hier wordt opgerold papier gebruikt als het drukvaste omhulsel. Dit staat in scherp contrast tot detonerende springstoffen, die bij ontbranding ook in losse poedervorm en zonder omhulsel zeer zware explosies kunnen veroorzaken.

Ongewenste detonaties kunnen optreden in verbrandingsmotoren. Dit fenomeen heet 'kloppen' of 'pingelen' en kan een slechte invloed hebben op de prestaties van de motor. Ook kan schade aan de motor ontstaan door de snel opeenvolgende schokken.