Eerste en enige instantie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Eerste en enige instantie betekent een procedure zonder de mogelijkheid om in beroep te gaan. Bijvoorbeeld zaken die in eerste instantie voor de hoogste rechterlijke instantie worden gevoerd, zoals in Nederland de strafzaak tegen een minister wegens een ambtsmisdrijf.

Zie ook[bewerken]