Elektronisch geld

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Elektronisch geld (ook bekend als e-cash, e-geld, elektronische valuta, elektronische munt, digitaal geld of digitale valuta) is geld dat volledig elektronisch wordt uitgewisseld. Meestal wordt hierbij gebruikgemaakt van computernetwerken zoals het internet. Electronic Funds Transfer (EFT), giraal geld en digitaal goud zijn voorbeelden van elektronisch geld. Ook is het een verzamelnaam voor financiële cryptografie en verwante technologieën.

Hoewel elektronisch geld al sinds de jaren 80 een belangrijk onderzoeksgebied is in de cryptografie (zie bijvoorbeeld het werk van David Chaum en Markus Jakobsson), is tot op heden het gebruik van e-geld relatief kleinschalig. Een zeldzaam succes is het Hongkong Octopus-kaart-systeem, dat begon als een overgangsbetalingssysteem en is uitgegroeid tot een veel gebruikt elektronisch geldsysteem. De Oyster card van London Transport blijft in wezen een contactloze pre-paid Travelcard. Twee andere steden hebben functionerende elektronische geldsystemen geïmplementeerd. Zeer vergelijkbaar met de Hongkong Octopus-kaart, heeft Singapore elektronisch geld voor zijn openbaar vervoer (treinen, bussen, enzovoort) op basis van hetzelfde systeem (FeliCa). Nederland heeft de OV-chipkaart, gebaseerd op de Octopus-kaart, en de Chipknip, die wordt afgeschaft.

Een aantal elektronische geldsystemen gebruiken contactloos betalen met het doel om betaling te vergemakkelijken en de begunstigde meer vertrouwen te geven doordat loslaten van hun elektronische portemonnee tijdens de transactie niet nodig is.

Elektronische geldsystemen[bewerken]

In technische woorden, is elektronisch geld een online-representatie, of een systeem van automatische incasso's en kredieten, dat wordt gebruikt voor waarde-uitwisseling binnen een ander systeem, of binnen een onafhankelijk eigen systeem. In principe kan dit proces ook offline worden uitgevoerd.

Af en toe wordt de term elektronisch geld ook gebruikt om te verwijzen naar de provider zelf. Een private munt kan gebruik maken van goud voor extra betrouwbaarheid van de dekking, zoals bij een digitale goud munteenheid. Sommige particuliere organisaties, zoals het leger van de Verenigde Staten, maken gebruik van een onafhankelijke valuta zoals Eagle Cash.

Gecentraliseerde systemen[bewerken]

Veel systemen, zoals PayPal, WebMoney, CashU en Hub Cultures Ven, zullen hun elektronische munt rechtstreeks verkopen aan de eindgebruiker, maar andere systemen zoals Liberty Reserve verkopen alleen via derden: digitale valutawisselaars.

In het geval van de Octopus-kaart in Hongkong, werken elektronische geldstortingen op dezelfde wijze als reguliere bankdeposito's. Nadat de Octopus Card Limited geld voor de storting heeft ontvangen van de gebruiker, wordt het geld gestort op een bank. Dit is vergelijkbaar met hoe pinpasuitgevende banken geld storten bij de centrale banken.

Sommige communityvaluta's, zoals sommige Local Exchange Trading Systems (LETS) en de Community Exchange System, werken met elektronische transacties.

Gedecentraliseerde systemen[bewerken]

Gedecentraliseerde systemen voor elektronisch geld zijn onder andere:

  • Ripple monetaire systeem, een project voor de ontwikkelen van een gedistribueerd systeem van elektronisch geld onafhankelijk van de lokale valuta.
  • Bitcoin een bestaand peer-to-peer-systeem voor elektronisch geld, met een limiet op de inflatie.[1]

Nederlandse regelgeving[bewerken]

De Wet op het financieel toezicht definieert elektronisch geld als geldswaarde die elektronisch of magnetisch is opgeslagen, die een vordering op de uitgever vertegenwoordigt, die is uitgegeven in ruil voor ontvangen geld om betalingstransacties te verrichten, en waarmee betalingen kunnen worden verricht aan een andere persoon dan de uitgever. Een elektronisch geldinstelling (EGI) is degene die zijn bedrijf maakt van de uitgifte van elektronisch geld. De wet bepaalt dat deze in principe een vergunning van de Nederlandsche Bank nodig heeft. De Vrijstellingsregeling Wft regelt vrijstellingen.[2] Voorwaarden daarvoor zijn onder meer dat de gezamenlijke waarde van de financiële verplichtingen van de onderneming die met de uitgifte van elektronisch geld verband houden gemiddeld niet hoger is dan € 5.000.000, en dat de onderneming elektronisch geld slechts uitgeeft via een betaalinstrument of rekening voor elektronisch geld waarop maximaal een bedrag van € 150 tegelijk kan worden opgeslagen (uit de toelichting blijkt dat het niet gaat om de storting maar om het saldo: de waarde van het elektronisch geld per drager is niet hoger dan € 150). Er is zoals gezegd ook geen vergunning nodig als met het elektronisch geld alleen bij de uitgevende instelling zelf kan worden betaald. Dit is bijvoorbeeld het geval bij winkelketens die cadeaukaarten verkopen die alleen bij de eigen winkels kunnen worden gebruikt.[3] Bij grote bedragen is ook de problematiek van witwassen aan de orde.[4]

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties