Elektrovisserij

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Visserijonderzoekers bemonsteren de visstand van een beek met draagbare elektrovisapparatuur

Elektrovisserij of elektrisch vissen is een visserijvorm waarbij elektrische stroom in het water wordt gebracht. Vissen raken daardoor gedesoriënteerd en bewegen zich richting anode. Ze kunnen dan gemakkelijk worden verzameld. Omdat onoordeelkundig gebruik van elektrovisapparatuur voor vissen en mensen grote risico's met zich meebrengt, is elektrovisserij aan regels gebonden.

Ontstaan en voornaamste gebruik[bewerken]

Dat men elektrische stroom kan gebruiken om te vissen werd al in 1910 ontdekt toen in Duitsland per ongeluk een (110 Volt ) elektriciteitsleiding brak en in het water terechtkwam. De ontwikkeling van praktisch bruikbare apparatuur kwam pas na 1948 goed op gang.

Elektrovisserij een alternatief voor situaties waarin niet of niet effectief met netten kan worden gevist. Bijvoorbeeld bevissing van kleine wateren met veel waterplanten of obstakels en(paai)habitat dat minimaal verstoord mag worden. Daarom wordt elektrovisserij nu overal ter wereld toegepast. In Nederland o.a. in het kader van de Kaderrichtlijn Water (KRW), ecologisch onderzoek, ecologische begeleiding en visstandbeheer.

De uitrusting[bewerken]

Het principe is eenvoudig. Tussen een anode - doorgaans een schepnet - en kathode wordt een elektrisch stroomveld in het water gebracht. Dit veld beïnvloed het centrale zenuwstelsel van de vis waardoor zijn natuurlijke reactie verandert. In plaats van vluchten zwemt hij naar de anode, soms regelrecht het schepnet in. Wanneer vissen verdoofd of verlamd raken is het elektrische stroomveld te sterk. Het is dus de kunst om de stroomsterkte zo af te regelen dat zij slechts worden gedirigeerd en in een goede conditie op het net komen. Zo zullen de vissen, zelfs na determinatie, weging en meting, geen enkele schade op hebben gelopen.

Grofweg zijn er twee methoden:

  • Vanuit een boot, waarbij een stroomaggregaat of accubatterij de benodigde energie levert. Een controlbox zet deze om in geschikte elektrische visstroom. De elektroden , de anode en kathode, worden met stroomdraden elektrisch verbonden met de controlbox. De anode bestaat uit een schepnet met metalen beugel en niet-geleidende steel. Deze schepnetanode wordt door een visser gehanteerd. De anode kan ook bestaan uit rvs draden in rijen of groepen. Deze dradenanode wordt voor op de boot gemonteerd. De bemanning kan nu met een gewone schepnetten de gedesoriënteerde vissen opvangen. De dradenanode is in Nederland niet populair maar wordt steeds meer toegepast. De kathode bestaat uit een stuk metaal dat aan het andere boord dan dat waar vanuit wordt gevist in het water hangt.
  • Wadend of lopend met een draagbaar apparaat. De energie wordt geleverd door een licht brandstofaggregaat of accu. Een controlbox zet deze energie om in bruikbare visstroom. De schepnetanode is relatief licht uitgevoerd. De kathode bestaat meestal uit koperlitze dat aan de gordel van de visser wordt bevestigd en door het water wordt meegesleept.

Ontheffing en vergunning (Nederland)[bewerken]

Voor het hanteren van beroepsvistuigen, waaronder elektrovisapparatuur, is een ontheffing van het ministerie nodig. Verder moet een vergunning worden verstrekt door de hoofdvisrechthebbende, dat is meestal een waterschap.

Hoewel de visser anno 2015 niet meer in het bezit hoeft te zijn van een elektroviscertificaat en een verklaring betreffende de deugdelijkheid van het elektrovisapparaat blijft hij of zij verantwoordelijk voor een zo veilig mogelijk gebruik van de apparatuur en het onderhoud.

Pulsvisserij[bewerken]

In de beroepsvisserij en bij visserijonderzoek wordt gebruikgemaakt van elektrische stroompulsen bij de pulskorvisserij en elektrokuilvisserij. De elektrokuil wordt onder meer ingezet voor bestandopnames van jonge paling waarbij de bodemstructuur gehandhaafd moet blijven.