Eugènie Herlaar

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Eugenie Herlaar)
Ga naar: navigatie, zoeken
Eugènie Herlaar
Eugènie Herlaar (1975)
Eugènie Herlaar (1975)
Geboren 10 november 1939
Geboorteplaats Curaçao
Origine Vlag van Nederland Nederland
Jaren actief 1965-1976
Bekend van NOS Journaal
Website
Portaal  Portaalicoon   Media

Eugènie Herlaar (Curaçao, 10 november 1939) is de eerste vrouwelijke nieuwslezer van het NOS Journaal. Ze woonde tot haar achtste op het eiland en kon als kind al foutloos teksten voorlezen. Ze sprak Nederlands zonder accent. Op de leeftijd van vier klonk haar stem al door de ether in een kinderprogramma op de Curaçaose radio. Vader werkte als arbeider voor Shell en zijn liefde voor techniek werd gedeeld door zijn dochter. Ze sleutelden samen menig uur aan de auto en hij raadde haar aan om een opleiding in techniek te volgen.

Biografie[bewerken]

Vroege loopbaan[bewerken]

Na een baan bij Shell als seismoloog, waar ze gediplomeerd brandweervrouw werd, sloeg Herlaar de creatieve richting in. Tijdens haar puberteit was ze werkzaam als vrijwilligster bij de ziekenomroep in Baarn, speelde amateurtoneel en maakte deel uit van Minjon. De Wereldomroep bood haar een betrekking aan als presentator (muziekprogramma's) en nieuwslezer. In 1965 solliciteerde ze bij het Journaal. Ze zond een brief met de vraag waarom er geen vrouwenstem in het Journaal zat aan de toenmalige hoofdredacteur. Ze kreeg een brief terug met het antwoord dat een goede vrouwenstem weliswaar gewenst, maar niet voorhanden was: ..."derhalve willen wij u graag uitnodigen voor een spreektest"... Zo werd ze, zonder dat het haar intentie was, een boegbeeld voor emancipatie.

Journaal[bewerken]

Bereidwillig als het Journaal was, bleek evenzeer dat men daar tevens geen risico wenste te nemen. Herlaar mocht eerst wel teksten inspreken maar niet in beeld. Reden hiervoor was een mislukte proef met vrouwelijke nieuwslezers in het Verenigd Koninkrijk. Het kijkerspubliek daar oordeelde ongenadig hard dat de vrouwen geen autoriteit uitstraalden, omdat ze hun emoties niet altijd konden beheersen. Maar lukte hun dat wel, dan was het ook niet goed: de kijkers vonden hen dan juist afstandelijk en kil overkomen. Het Journaal wenste eerst de reactie op de vrouwelijke commentaarstem af te wachten. De dagbladen waren toentertijd nog niet erg geëmancipeerd, getuige een vrij laatdunkend commentaar over Herlaar: "En daarom heeft Eugènie recht op morele steun, omdat zij een uitermate moeilijke en delicate taak op zich neemt".

Herlaar liet dit soort meningen langs haar afglijden en trok zich op aan de gevestigde namen Pim Reintjes, Jan Gerritsen en Fred Emmer. Ze vond het prettiger om met mannen samen te werken. Ofschoon ze zich eerst moest inwerken, had verslaggeving haar interesse, al moesten de behandelde onderwerpen liefst wel ergens over gaan. Eenmaal per week las Herlaar het nieuws voor, op andere werkdagen verzorgde ze reportages.

Nadat ze een kind kreeg moest Herlaar uit vaste dienst, maar presenteerde als freelancer af en toe het Achtuurjournaal. Na de geboorte van haar tweede kind stopte het Journaal in 1969 met haar. Ze volgde een studie logopedie en werkte enkele jaren in een tehuis voor geestelijk gehandicapte kinderen. In 1975 vroeg het Achtuurjournaal haar voor een proef met duopresentatie. Herlaar vormde een vast koppel met Harmen Siezen, al bleek de duopresentatie bepaald geen succes. Nooit hoorde ze een onvertogen woord over haar buitenlandse afkomst. Slechts een enkele maal, ten tijde van enige gijzelingsacties door Molukkers in 1975, ontving ze een brief waarin de schrijver onverholen op haar afkomst wees en haar verzocht "vlug op te donderen naar het land waar je thuishoort". Herlaar beschikt over een grote verzameling plakboeken uit haar tijd bij het Journaal, waarin ook deze kwetsende brief een plaatsje kreeg. Ze stopte bij het Journaal in 1976.

Na het Journaal[bewerken]

In 1998 werd ze benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau en in 2004 werd ze Ereburger van Heerhugowaard. In 2008 werd ze Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Tegenwoordig is ze lokaal en landelijk als vrijwilliger bij diverse organisaties betrokken, ook als bestuurder.

Externe link[bewerken]