Fiets- en voetveer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De "Heen en Weer V" veerpont in het Bijlandsch Kanaal bij Millingen aan de Rijn
"Bathio", zelfbedieningsveerpontje aan de vosselareput in Bachte-Maria-Leerne
Huurakte voetveer Ammerstol-Groot-Ammers uit 1637

Fiets- en voetveren zijn veerpont- of veerbootverbindingen exclusief voor fietsers en wandelaars; voetveren zijn (zoals de naam al zegt) alleen voor wandelaars. Meestal gaat het om pontjes die veel kleiner zijn dan algemene veerponten; soms betreft het eenvoudigweg een roeiboot. Veel fiets- en voetveren varen niet het hele jaar door. [1]

Er bestaan ook zelfbedienings voet/fietsveren waarbij men zich door middel van een wiel en kabel of ketting naar de overkant moet trekken. Met dergelijke kleine veren voor hooguit acht voetgangers of drie fietsen kan men bijvoorbeeld de Holendrecht oversteken, of de Dommel naar het Bossche Broek.[2] Ook in de Vlaardingse Vlietlanden is een dergelijk veer te vinden.

Fiets- en voetveren liggen in de regel op plaatsen waar andere oeververbindingen ontbreken. Gemotoriseerd verkeer wordt daar omgeleid via de dichtstbijzijnde algemene oeververbinding.

Het waterrijke fietsland Nederland telt ruim 150 fiets- en voetveren, vaak over kleine waterwegen, maar ook verscheidene over rivieren zoals de Waal, de Rijn en de IJssel en over de Waddenzee. België heeft enkele tientallen fiets-/voetveerverbindingen.

Zie ook[bewerken]