Gaston van Erven

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Gaston van Erven
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemene informatie
Volledige naam Gaston Petrus Henricus van Erven
Geboren 13 februari 1944
Geboorteplaats Goirle
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 1963-heden
Beroep Acteur
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Gaston Petrus Henricus van Erven (Goirle, 13 februari 1944) is een Nederlandse acteur. Van Erven studeerde in 1964 af aan de Toneelacademie Maastricht. In 1968 maakte hij zijn televisiedebuut in de Belgische dramaserie De Bocht. In 1969 speelde hij wederom in een Belgische productie, eind 1968 was hij te zien als Markies van Torcy in Het Glas Water. Hij is getrouwd en heeft een kind.

Er volgden meerdere gastrollen, in zowel Nederlandse als Belgische dramaseries en televisiefilms. Zo speelde Van Erven onder meer in Wat u maar Wilt (1970), Het Poppenhuis (1972), Voorlopig Vonnis (1972) en Mathieu Legros (1974).

In 1988 was Van Erven één van de gezichten van de goedbekeken televisieserie Medisch Centrum West. In deze serie speelde hij de rol van Walter de Bak, tot begin 1989.

In 1990 werd Van Erven gevraagd voor een rol in de comedyserie Vrienden voor het Leven. Hij speelde hierin onder meer met Mary-Lou van Steenis. Zijn rol was die van meneer Veenstra. Eind 1995 stopte de serie. In 1993 werd Van Erven gevraagd voor een rol in de soapserie Onderweg naar Morgen. Hij vertolkte hierin de rol van Jan Reitsema, de man van Aafke (Pauline van Rhenen). Tijdens de cliffhanger van Onderweg naar Morgen in 1995 werd Van Erven uit de serie geschreven. Na een dramatisch ongeluk zal Jan niet meer terugkeren.

Na zijn vertrek uit Onderweg naar Morgen speelde Van Erven onder meer in de films Tasten in het Duister (1996) en De Ordening (2003). In 2001 werd Van Erven weer gevraagd voor een rol in een ziekenhuis serie. Ditmaal vertolkte hij de rol van Bent Pauwels in Intensive Care.

Van Erven is ook actief als toneelspeler. Hij speelde in de toneelstukken Blaffende Honden bijten beter (2001-2002), Beter laat dan nooit (2004-2005) en De Muizenval (2005).