Medisch Centrum West

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Medisch Centrum West
Genre televisieserie
Speelduur 55 minuten per aflevering
Bedenker Ted Mooren
Hoofdrollen Margreet Blanken
Marc Klein Essink
Annemieke Verdoorn
Rob van Hulst
Regie Nico Knapper
Guido Pieters
Scenario Hans Galesloot
Muziek Robert Strating en Jean Louis Knapper
Jean Louis Knapper (achtergrondmuziek afl. 1 t/m 39)
Cees Slings en Marleen Visser (achtergrondmuziek overige afleveringen)
Land van oorsprong Vlag van Nederland Nederland
Taal Nederlands
Productie
Producent John de Mol
Nel de Clerck-Berghout
Vera Jennes
John Trappeniers
Uitzendingen
Start 15 augustus 1988
Einde 11 februari 1994
Afleveringen 100
Netwerk of omroep TROS (1988-1994)
Prijzen
Gouden Televizier-Ring 1992
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Televisie

Medisch Centrum West (of MCW) geschreven door Hans Galesloot was een Nederlandse dramaserie op televisie, die zich afspeelde in een ziekenhuis.

Geschiedenis[bewerken]

Korte samenvatting:

Medisch Centrum West werd van 1988 tot 1994 uitgezonden door de TROS. De hoge kijkcijfers variërend van 3,0 tot 4,5 miljoen wekelijkse kijkers zijn tot op heden de hoogste kijkcijfers ooit gehaald door een drama-serie. De TROS besloot in het seizoen 1993/1994 om op het hoogtepunt bij episode 100 te stoppen.

Het idee voor de serie is van Ted Mooren, auteur is Hans Galesloot, regisseurs zijn Nico Knapper en Guido Pieters en producent is John de Mol. De titelmuziek van de serie is Maladie d'Amour van Robert Strating en Jean Louis Knapper (die tevens de achtergrondmuziek van aflevering 1 t/m 39 maakte). In 1992 wint de serie de Gouden Televizier-Ring.

De verhalen van MCW zijn gebaseerd op realistische medische thema's en ethische dilemma's en worden opgehangen rond romances en intriges tussen de dokters en verpleegsters. In de serie staan ook patiënten centraal die lijden aan ziekten waarvoor een ziekenhuisopname nodig is.

De Nederlandse Hartstichting had een overeenkomst gesloten met de TROS om thema's rond hart- en vaatziekten in het script op te nemen om zo kijkers te informeren over onder meer cholesterol.

Het hele verhaal:

Begin 1983 loopt Ted Mooren (Noordwijk, 1941), hoofd drama- & kunstzaken van de TROS-televisie, reeds enige tijd rond met het plan om vanaf televisieseizoen 1987 een (zelfstandig door de TROS te produceren-) 'ziekenhuisserie' uit te zenden, als opvolger van de succesvolle -door Joop van den Ende geproduceerde- TROS-series De Fabriek (1981/82), Herenstraat 10 (1983/84) en Dossier Verhulst (1986/87). In het buitenland blijkt een dergelijke 'arena' zeer succesvol te zijn. (In Nederland wordt op dat moment nog geen ziekenhuisserie uitgezonden!)

Op 16 mei 1983 meldt Mooren zijn voornemen aan de programmaleider TROS-televisie, Cees den Daas. Mooren heeft dan een 'format' bedacht, alsmede een productieplan. Mooren's format beslaat anderhalf A4'tje waarin omschreven staat hoe zo'n serie er inhoudelijk ruwweg uit zou kunnen zien.

Zijn productieplan is interessanter:

N.B. In die tijd is het gebruikelijk dat omroepen één of enkele aansluitende dagen van de gezamenlijke NOS-studioruimte ter beschikking krijgen voor een dramaproductie. Vervolgens wordt de studio uitgeruimd, teneinde een volgende omroep ruimte te bieden. Betreft het een serie, dan wordt nadat die andere omroep zijn 'beurt' heeft gehad, het opgeslagen decor opnieuw opgebouwd en zijn weer enkele dagen studio voor opnamen beschikbaar, enz. Repetities (anders dan een enkele repetitie -kort voor de opnamen- voor de camera-, licht en geluidsmensen) in het te bespelen decor zijn derhalve vrijwel onmogelijk; men huurt een zaaltje (in Amsterdam -waar de meeste acteurs wonen- zijn Frascati, huize Pax en het Bavo-huis de favoriete locaties), gebruikt tafels en stoelen als 'zetstukken' en daarin vinden de repetities plaats. Een inefficiënte en weinig stimulerende situatie.

Mooren wil, analoog aan de situatie in Amerika, een permanente locatie inrichten, waar de 'karakters' in hun 'echte' omgeving kunnen repeteren en ook uiteindelijk de opnamen worden gemaakt. Licht- en camera's blijven ter plekke en de voornaamste crewleden repeteren mee. Sneller, efficiënter en inhoudelijk waardevoller. Bovendien meent Mooren te weten dat er verdiepingen in ziekenhuizen leeg staan (hij denkt dan nog aan het Amsterdamse Slotervaartziekenhuis), die dus te huren zijn en waar een verdieping lager- of hoger alle expertise voorhanden is die je nodig hebt om zo'n serie 'realistisch' te doen zijn... Gelukt het niet zo'n locatie te vinden, dan kan een gehuurde loods o.i.d. permanent als 'ziekenhuis' worden ingericht.

Mooren zet de machinerie in werking, d.w.z. dat hij één van de twee afdelingsproducers (Nel De Clerck) vraagt op zoek te gaan naar een ziekenhuis/locatie.

De andere producer (Fieke Landré) zal zich gaan inlezen in lectuur als 'doktersromans' en opnamen van buitenlandse ziekenhuisseries bekijken en daarover rapporteren. Mooren zelf gaat op zoek naar een 'passende' scenarioschrijver.

De Clerck vindt een leegstaande verdieping van het Zuiderzeeziekenhuis in Lelystad (dat gebouwd is op de groei van die stad; een groei die achterwege gebleven is).

Nog in mei 1983 stelt aankomend scenarioschrijver Steven R. Thé (later zal hij afleveringen van Baantjer, Spangen, Grijpstra en de Gier, Windkracht 10 en de in opdracht van de TROS -vanwege een niet sluitend te krijgen begroting- nooit geproduceerde serie Drift, enz. schrijven), die op de hoogte is van Mooren's ziekenhuisplannen, deze voor aan de dan onbekende scenarioschrijver Hans Galesloot. Thé weet dat Galesloot ook brood ziet in een ziekenhuisserie en zelfs al een opzet voor zo'n serie heeft bedacht; hij heeft hierover met de VARA gesproken maar daar nul op het rekest gekregen. Het klikt onmiddellijk tussen Galesloot en Mooren. Galesloot krijgt op 16 november 1983 de opdracht tot het 'ontwerpen' van de eerste zes afleveringen en het schrijven van één scenario van een langlopende serie die als werktitel Zuster! heeft. (Later bedenkt Galesloot de titel Medisch Centrum West .) Mooren koppelt huisvriend- en arts Egbert Hugo Kalverdijk aan Galesloot om de laatste te voorzien van medische adviezen en 'ziektegevallen' en hem voor valkuilen te behoeden.

Begin 1986 is de eerste serie MCW geschreven en hebben beide producers hun voorbereidend werk gedaan. Zij zullen –gebaseerd op beider specifieke talenten- de serie als producer, resp. productieleider produceren. (Regisseur, Nico Knapper, wordt pas in een later stadium aangetrokken.) N.B. "John de Mol Producties" noch John de Mol persoonlijk zijn in dit stadium in beeld!

Mooren krijgt een definitieve 'go' voor (voorlopig) een dertiendelige serie met afleveringen van 55'. Hijzelf beschouwt de serie als mislukt, wanneer niet vele tientallen afleveringen geproduceerd kunnen worden, maar... het is een start!

Luttele dagen later wordt Mooren meegedeeld dat het TROS-management onvoldoende vertrouwen heeft in het 'zelfstandig' produceren en dat de productie wordt uitbesteed aan John de Mol Producties. De Mol heeft op dat moment nog geen enkel drama, laat staan een dramaserie geproduceerd... De emoties lopen hoog op, maar het is een kwestie van 'take it or leave it'. Fieke Landré ziet geen rol meer voor zichzelf en trekt zich terug; Mooren wil de serie graag hebben en gaat knarsetandend akkoord. Nel De Clerck zal de serie als 'gedelegeerd producer' produceren.

De rest is snel verteld: Het kwintet De Clerck (die korte tijd later de TROS zal verlaten om in dienst van John de Mol Produkties te treden), Galesloot, Knapper (als regisseur aangetrokken vanwege diens talent voor het ‘opzetten’ van een serie. Later -na een letterlijk slaande ruzie met de Mol- vervangen door regisseur Guido Pieters), de Mol en Mooren brengen als creatief- en leidinggevend team de serie tot stand. (Deze ‘zakelijke’ opsomming doet niets af aan de zo mogelijk nog belangrijker prestatie van cast en crew!)

In hun onervarenheid met ‘internationaal’ auteursrecht dragen Mooren en zijn chef, programmaleider Den Daas de auteursrechten/auteurscontracten waarover de TROS beschikt over aan John de Mol Produkties B.V., tegen restitutie van de in de scenario's gedane investeringen. Later zal de Mol daar dankbaar gebruik van maken door de serie (gedeeltelijk gebaseerd op de oorspronkelijke-, maar ook op ‘nieuwe’ door Galensloot geschreven scenario’s) in Duitsland voor de Duitse markt te produceren onder de titel “Stadtkliniek” en ook aan andere landen te verkopen. Nel De Clerck, immers inmiddels in dienst van de Mol, wordt ook daar uitvoerend producent. De TROS verdient niets aan de Duitse productie en is verder buiten beeld.

Internationaal[bewerken]

In Duitsland werd MCW onder de titel Medisch Centrum West, Amsterdam door de ARD uitgezonden van november 1990 tot januari 1991 en van april 1993 tot september 1993. In totaal werden er 79 Duits nagesynchroniseerde afleveringen uitgezonden. De eerste twaalf afleveren kregen een Duitse naam, de overige niet. De afleveringen zijn later nog op de Duitse zenders "1Plus", "MDR" en "Drittes Programm" herhaald. MCW is door heel Europa uitgezonden, van Noorwegen tot Turkije. In Spanje werd in een ziekenhuis in Barcelona de serie in het Spaans opnieuw opgenomen.

In Duitsland werd, van 1993 tot 2000 ook een geheel Duitse versie van MCW uitgezonden onder de naam Stadtklinik. Deze serie was qua thematiek en organisatie van een ziekenhuis op de Duitse situatie gebaseerd en is tot op heden de enige succesvolle dramaserie in het buitenland gemaakt door een Nederlands team. De auteur van deze serie, Hans Galesloot, werkte samen met Duitse adviseurs en medisch specialisten.

In Zuid-Afrika werd Medisch Centrum West nagesynchroniseerd in het Afrikaans, en werd uitgezonden op de staatszender SABC onder de naam Hospitaal Wes Amsterdam.[1]

Einde van de serie[bewerken]

De publieke omroepen wilden graag een eigen soapserie om de concurrentie aan te gaan met Goede tijden, slechte tijden van RTL 4, een commerciële omroep. De TROS was, ondanks de nog steeds hoge kijkcijfers van Medisch Centrum West, op zoek naar iets nieuws.

Aangezien een dagelijkse soapserie niet goedkoop is, werd een partner gezocht binnen de publieke omroep. De beste kandidaat was het toen nog publieke Veronica, dat in het tv-seizoen 1991-1992 al had getracht om een eigen soapserie op te zetten. Dit was mislukt, en Veronica was bereid om nu samen met de TROS een nieuwe soapserie te maken die enige verwantschap zou moeten hebben met Medisch Centrum West. Dit werd Onderweg naar Morgen, dat nog doorliep tot 2010.

Voordat het zo ver was, werd het zevende en laatste seizoen van Medisch Centrum West nog geproduceerd door John de Mol. Inmiddels was men op zoek naar een goede programma-formule, en die werd gevonden in de inmiddels gestopte Amerikaanse soapserie Ryan's Hope, waarbij een ziekenhuis en een 'diner' centraal stonden.

De opnames konden halverwege 1993 worden gestart. Mede dankzij het succes van Medisch Centrum West was in de eerste jaren van Onderweg naar morgen het ziekenhuis ook een belangrijk centraal punt binnen deze serie. Ook acteurs zoals Annemieke Verdoorn en Gaston van Erven, allebei uit Medisch Centrum West, hebben na afloop van die serie een belangrijke rol in Onderweg naar morgen gekregen. Tevens was het productieteam van Medisch Centrum West, ook het productieteam van het eerste seizoen van Onderweg naar Morgen, terwijl Ted Mooren gedurende die periode wederom eindredacteur was. Uiteindelijk werd de nieuwe serie gelanceerd op 3 januari 1994 op Nederland 2, waarbij de ene avond de TROS uitzendgemachtigde was, de andere avond was Veronica dat. Op dat moment werd ook nog het laatste seizoen van Medisch Centrum West uitgezonden door de TROS. Begin februari 1994 werd door Ivo Niehe een grote afscheidsshow ter ere van Medisch Centrum West gemaakt.

Hoofdrollen[bewerken]

Een overzicht van alle vaste rollen in Medisch Centrum West.
Onderaan de pagina is een link naar alle gastoptredens.

Naam personage Acteur Jaartallen (1988-1994) Afleveringen (1 tot 100)
Maurice Alberts
directeur MCW
Hans Veerman 1989-1994 ...
Maurice was directeur van Medisch Centrum West.
Walter de Bak
economisch directeur
Gaston van Erven 1988, 1989 9 tot 18
Walter werd ontslagen omdat hij 350.000 gulden achterover had gedrukt.
Edward Benning
anesthesist
Peter Blok 1988 8
Edward werd ontslagen na de dood van Marion Jansen.
Jacob Berenstein
psychiater
Huib Rooymans 1993 ...
Dr. Jacob Berestein was in het laatste seizoen de psychiater.
Eva van de Berg
arts
Wivineke van Groningen 1989-1991 14 tot 42
Eva kwam om het leven door een verkeersongeval.
Dr. A. Berghof
cardioloog
Ad Hoeymans 1988, 1989, 1992, 1994 ...
Dokter Berghof werkte als cardioloog.
Dr. Victor Brouwer
internist
Bram van der Vlugt 1991-1994 40 tot 95
Victor werkte als internist.
Gerda Casal
waarnemend hoofdverpleegkundige
Marian Mudder (als Marian Morée) 1989 19 tot 26
Gerda was in het derde seizoen plotseling vertrokken.
Sonja van Gelderen
assistent-chirurg
Martine de Moor 1988-1992 1 tot 57
Sonja was chirurg, tot bekend werd dat ze seropositief was. In het terminale stadium werd ze (opzettelijk) vergiftigd door Eric Koning.
Tineke Hagenbeek
CoAssistente
Gerda Cronie 1988 1 tot 13
Tineke Hagenbeek was in het tweede seizoen plotseling vertrokken.
Dr. Arend-Jan Hoekstra
chirurg
Roelant Radier 1993-1994 ...
Arend-Jan werkte als chirurg.
Eric Koning
internist
Rob van Hulst 1988-1994 1 tot 100
Eric werkte als internist, hij pleegde zelfmoord in de allerlaatste aflevering.
Liesbeth de Kort
gynaecoloog
Margreet Heemskerk 1988, 1990 ...
Liesbeth werkte als gynaecoloog.
Reini van Lennep-Hermans
hoofdverpleegkundige
Margreet Blanken 1988-1994 1 tot 100
Reini werkte als hoofdverpleegkundige op A4.
Dick van Lennep
internist
Klaas Hofstra 1989-1994 1 tot 100
Dick werkte als internist.
Suzanne Lievegoed
verpleegkundige
Erna Sassen 1988-1990 1 tot 30
Na haar rechtszaak vertrekt Suzanne met Pieter naar Vlissingen.
Selma Lokman
verpleegkundige
Funda Müjde 1990-1991 29 tot 41
Selma werkte als verpleegkundige op A4.
Tessa van Loon
verpleegkundige
Wilke Durand 1990-1992 27 tot 66
Tessa werkte als verpleegkundige op A4 en kwam om door een autobom in Erics auto.
Astrid Meeuwis
arts
Guusje Eijbers 1991-1994 40 tot 100
Astrid werkte als arts op afdeling A4.
Dr. Liza Messing
chirurg
Anja Winter 1988, 1989-1994 1 tot 13 en 17 tot 100
Liza werkte als chirurg.
Dr. Simon Neerings
chirurg
Ad Fernhout 1988-1992 1 tot 66
Simon werkte als chirurg en kwam om door een autobom in Erics auto.
Herman Ploegstra
verpleger
Joep Sertons 1988-1989 1 tot 16
Herman Ploegstra werd neergeschoten op de intensive care door Evert Smit.
Dr. Hugo Rietveld
kinderarts
Wim Serlie 1990-1994 ...
Hugo werkte als kinderarts.
Dr. Mariëlle Simons-Jesserun
seksuologe
Helen Kamperveen 1991-1994 86 tot 100
Mariëlle werkte als seksuologe.
Rudolf Stikker
economisch directeur
André Landzaat 1989 14 tot 26
Rudolf werd na een onderzoek bij Farmaco ontslagen.
Bas Strating
arts
Dick van den Toorn 1990 27 tot 29
Bas ging studeren in de Verenigde Staten.
Nel 'Nelleke' Terborg
sociaal verpleegkundige
Marianne Vloetgraven 1988-1993 Episode 1 tot 73
Nelleke werkte als sociaal-verpleegkundige op A4, tot ze vertrok naar Amerika.
Guus Tolhuis
verpleger
Martijn Apituley 1989-1994 ...
Guus werkte als verpleegkundige op A4.
Irene Verdonk
verpleegkundige
Paulette Smit 1988-1989 1 tot 16
Irene vertrok naar haar schoonouders in Australië.
Anke Vermeer
verpleegkundige
Esther Waij 1992-1994 ...
Anke werkte als verpleegkundige op A4.
Daniël Vermeer
internist
Henk Elich 1990 ...
Daniël werkte als internist.
Joy Vijver
verpleegkundige/assistent chirurg
Perla Thissen 1990-1994 ...
Joy werkte als verpleegkundige op A4, later als assistent-chirurg.
Dr. Paul van der Voort
chef de clinique
Eric van Ingen 1988-1991 1 tot 19, 31 tot 35 en
40 tot 43, 86 tot 89
Paul vertrok na de dood van Merel naar Portugal.
Dr. Alfred de Wit
chirurg
Wordt door niemand gespeeld.
Alfred de Wit is een collega van Simon Neerings op de afdeling chirurgie. Hij komt in de serie nooit in beeld, maar zijn naam wordt regelmatig genoemd.
Ingrid van de Wouden-van der Linden
verpleegkundige
Annemieke Verdoorn 1988-1994 1 tot 100
Ingrid werkte als verpleegkundige op A4 en later als waarnemend hoofdverpleegkundige omdat Reini aan borstkanker behandeld werd.
Jan van de Wouden
internist/chef de clinique
Marc Klein Essink 1988-1993 1 tot 28 en 40 tot 85
Jan werkte als internist en chef de clinique. Hij werd vermoord door Rogier Odijk.
Dr. Jaap Zanders
neuroloog
Rein Edzard de Vries 1988, 1989 ...
Jaap werkte als neuroloog.
Vera Zomer
psychiater
Caroline van Gastel 1988, 1990-1991 ...
Vera werkte als psychiater.
Roos Zwartkruis
peuterleidster
Aga de Wit 1992-1994 ...
Roos werkte als peuterleidster op de kinderafdeling.

Trivia[bewerken]

  • Zowel Trins Snijders als haar dochter Martine de Moor hebben een aanzienlijke rol in de serie gespeeld. Snijders speelde tussen 1988 en 1990 de rol van Merel Besselink en De Moor speelde tussen 1988 en 1992 de terugkerende rol van Sonja van Gelderen.
  • In aflevering 54 zegt de directeur van Medisch Centrum West: dan zijn we van Bram af. . Hij bedoelt eigenlijk Victor, die wordt gespeeld door Bram van der Vlugt.[bron?]
  • In 1988 werd het programma gepersifleerd in Verona als "Medisch Centrum Centrum".
  • Op 27 december 2013 was er bij de TROS een speciale aflevering van TV Monument te zien met de titel "Het geheim van Medisch Centrum West" ter gelegenheid dat het 25 jaar geleden was dat de eerste aflevering van MCW werd uitgezonden. In deze uitzending werd teruggeblikt door de meeste acteurs op de serie maar ook door de schrijver en de producent.[2]

Zie ook[bewerken]

Voorganger:
Vrienden voor het leven (RTL)
Winnaar Gouden Televizier-Ring
1992
Opvolger:
All You Need Is Love (Veronica)