Hannie Tutein Nolthenius

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Hannie Tutein Nolthenius
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Persoonsgegevens
Volledige naam Henriëtte Pauline Julie Tutein Nolthenius
Geboren Apeldoorn, 19 maart 1908
Overleden Laren, 21 november 1986
Geboorteland Nederland
Beroep(en) schilder
RKD-profiel
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Henriëtte Pauline Julie Tutein Nolthenius (Apeldoorn, 19 maart 1908 - Laren, 21 november 1986) was een Nederlands beeldend kunstenares en dame du palais.

Biografie[bewerken]

Nolthenius was lid van de familie Nolthenius en een dochter van burgemeester Henri Paul Jules Tutein Nolthenius (1861-1930) en jkvr. Petronella Adriana van Haeften (1868-1942). Zij trouwde in 1932 met kapitein-ter-zee en adjudant i.b.d. van de koningin Gijsbert Nicolaas Henricus baron van Till (1902-1971) met wie zij twee kinderen kreeg. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat zij met haar twee zoons in een Jappenkamp.

Nolthenius kreeg teken- en schilderles van onder anderen Jan Boon en Jan Voerman. Ze was op haar beurt leraar van Harm Kamerlingh Onnes. Ze maakte vooral aquarellen en botanische tekeningen maar ook portretten. Ze illustreerde verschillende boeken welke illustraties positief ontvangen werden.

Nolthenius was van 1954 tot 1956 dame du palais van koningin Juliana. Ter gelegenheid van haar ontslag als dame du palais werd zij op 30 november 1956 benoemd tot Eredame in de Huisorde van Oranje en tot dame du palais honorair.

Bibliografie (illustraties)[bewerken]

  • Willem Brandt, Het land van terugkomst. Een Indonesisch reisjournaal in poëzie. Baarn, 1976.
  • Ruud Rook, Speuren naar sporen. Ontdekkingen doen in de vrije natuur. Blaricum, 1978.
  • Hans van den Bosch, Wilde planten als voedsel, geneesmiddel of sierkruid. Blaricum, 1978.
  • Hans van den Bosch, Het grote moestuinboek voor kleine, middelgrote en grote tuinen. Blaricum, 1978.
  • Ralph R. Ropp, Gezond en mooi door kruiden en sappen. Blaricum, 1979.
  • Willem Brandt, De keerkringvogel. Baarn, 1980.