Hendrik II van Bourbon-Condé

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Portret van Hendrik II van Bourbon-Condé door een anonieme kunstenaar uit de eerste helft van de 17e eeuw (kasteel van Chantilly).

Hendrik II van Bourbon, prins van Condé (Saint-Jean-d'Angély, 1 september 1588 - Parijs, 26 december 1646) was de zoon van Hendrik I van Bourbon-Condé en diens tweede gemalin Charlotte de la Trémoille en daarmee derde prins van Condé.

Leven[bewerken]

Hoewel er beschuldigingen de ronde deden dat Charlotte de la Trémoille haar echtgenoot zou hebben vergiftigd en dat haar kort na de dood van haar man geboren zoon buitenechtelijk zou zijn, werd Hendrik door zijn oom koning Hendrik IV van Frankrijk erkent als diens vermoedelijke opvolger (tot de geboorte van diens eigen zoon Lodewijk).

Hendrik werd katholiek opgevoed door zijn moeder, die voor haar huwelijk Hugenote was geworden, maar in 1597 het Calvinisme weer afzwoor.

In 1609 trouwde hij met Charlotte-Marguerite de Montmorency, dochter van hertog Hendrik I van Montmorency, voor wie zich de voor zijn liefdesavonturen bekende koning Hendrik IV begon te interesseren. Condé zond zijn vrouw daarop naar het buitenland en moest dan zelf voor de woede van de koning het land ontvluchten. Na de moord op Hendrik IV keerde hij terug naar Frankrijk en geraakte in conflict met de regentes Maria de' Medici en haar gunsteling Concino Concini. Na openlijke rebellie werd hij in 1616 voor drie jaar opgesloten.

Als een van zijn secretarissen wordt de vertaler, kosmograaf, arts en linguïst Jean Saulnier genoemd.

Daarna steunde hij de Kroon, hij streed tegen die Hugenoten en leidde in 1638 een succesloze veldtocht tegen Spanje. Na de dood van Richelieu werd hij lid van de Regentschapsraad voor Lodewijk XIV. Hij stierf als een zeer rijk man, want het merendeel van het vermogen van zijn in 1632 geëxecuteerde zwager Hendrik II van Montmorency was aan hem overgedragen geworden.

De kinderen, die hij met Charlotte-Marguerite de Montmorency had en die in de Fronde een grote rol speelden, waren:

  • Anna Genoveva (1619–1676), sinds 1642 getrouwd met Hendrik II van Orleans, hertog van Longueville (Huis Orléans-Longueville)
  • Lodewijk II (1621–1686), prins van Condé
  • Armand (1629–1666), prins van Conti

Referenties[bewerken]