Herman Balthazar

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Herman Balthazar
Herman Balthazar met zonen Tom (L) en Nic (1995).
Herman Balthazar met zonen Tom (L) en Nic (1995).
Geboren Gent, 4 maart 1938
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Gouverneur
Voorganger Roger De Kinder
Opvolger André Denys
Partij Socialistische Partij
Functies
1984-2004 Gouverneur provincie Oost-Vlaanderen
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Herman Albert Balthazar Geluidsfragment uitspraak (info / uitleg) (Gent, 4 maart 1938) is een Vlaams historicus. Hij was hoogleraar aan de Universiteit Gent en gouverneur van de provincie Oost-Vlaanderen.

Levensloop[bewerken]

Balthazar is de enige zoon van Gustaaf-Theophiel Balthazar (1914-1945) en van Agnes Michiels (°1916). Zijn vader was bediende in de socialistische textielarbeiderscentrale.

Hij volbracht zijn middelbare studies aan het Gentse koninklijk atheneum aan de Ottogracht (1950-1956). Vanaf de retorica was hij lid van de Socialistische Studenten en van het Taalminnend Strudentengenootschap 't Zal wel gaan. Vervolgens studeerde hij geschiedenis aan de universiteit van Gent (1956-1960).

Hij trouwde in 1961 met de onderwijzeres Josiane Rimbaut (°1938) en ze kregen als zonen de politicus Tom Balthazar (°1962) en de televisiemaker Nic Balthazar (°1964). Het echtpaar was actief in het Multatulitheater.

Hij is ook een achterneef van minister August Balthazar (1893-1952), aan wie hij een boek heeft gewijd.[1]

In zijn verschillende functies en hoedanigheden maakte hij geen geheim van zijn engagement in de vrijmetselarij en in de georganiseerde vrijzinnigheid. Maar daar, zoals in de socialistische beweging, bleef hij een kritisch militant. Tegenover de Vlaamse Beweging nam hij dezelfde houding aan.

Historicus[bewerken]

Hij was van 1962 tot 1966 aspirant bij het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek en van 1966 tot 1968 assistent aan de Gentse universiteit (RUG). Hij doceerde aan het RITCS in Brussel en werkte als attaché voor het Navorsings- en Studiecentrum voor de Geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog.

In 1970 promoveerde hij tot doctor in de Letteren en Wijsbegeerte, afdeling geschiedenis en was van dat jaar tot in 1973 docent aan de VUB. Samen met Romain Van Eenoo bekleedde hij in 1973 de leerstoel Nieuwste Geschiedenis aan de universiteit, na het onverwachte overlijden van Jan Dhondt. Vanaf 1985 was hij buitengewoon hoogleraar zowel aan de RUG als aan de VUB.

Zijn hoogleraarschap gaf hem de mogelijkheid, met medewerking van collega's en studenten, bijzondere aandacht te hebben voor de geschiedenis van de arbeidersbeweging. Hij stond mee aan de wieg van het Archief en Museum van de Socialistische Arbeidersbeweging (AMSAB).

Voorts bestudeerde hij aspecten van de Tweede Wereldoorlog. Hij plaatste zijn onderzoek in een breed kader en probeerde de gepolariseerde beeldvorming te doorbreken.

Op methodologisch gebied stimuleerde hij het gebruik van de mondelinge geschiedenis en van de nieuwe media.

Ten slotte ging zijn aandacht ook naar de industriële archeologie, waarvoor hij de 'Werkgroep Industriële Archeologie' oprichtte aan de Rijksuniversiteit Gent.

Politiek[bewerken]

Zoals andere Balthazars, werd hij actief in de Gentse socialistische beweging en had hij relaties met intellectuelen uit de politieke linkerzijde. Hij werd medewerker van de krant Vooruit en gemeenteraadslid voor de Belgische Socialistische Partij in Sint-Amandsberg. Gedurende zijn hele politieke carrière was hij lid van de SP, en later de sp.a.

Voorts nam hij het voorzitterschap op van de Nationale Cultuurpactcommissie (1978-1980) en van de raad van bestuur van de Belgische Radio en Televisie (1980-1984). Hij was ook lid van de Nederlandse Taalunie (1982-1984).

Hij werd ook voorzitter van de Stichting Ons Erfdeel en werd lid van de vrijmetselaarsloge De Zwijger.[2][3]

Gouverneur[bewerken]

In 1985 kende zijn carrière een opmerkelijke wending. Hij werd gouverneur van de provincie Oost-Vlaanderen, een functie die hij uitoefende tot in 2004 en die hij combineerde met een buitengewoon hoogleraarschap aan de universiteit.

Hij spande zich in om een eigen, moderne invulling te geven aan het ambt en aan de rol van de provincies in de nieuwe Belgische staatsstructuren en in de evoluties op lokaal en op Europees niveau. Hij werd opgevolgd door André Denys (VLD/Open Vld).

Publicaties[bewerken]

  • Frank SEBERECHTs Bibliografie van Herman Balthazar, in: Gita DENECKERE & Bruno DE WEVER (red.), Geschiedenis maken. Liber amicorum Herman Balthazar, Gent, 2003, blz. 267-273.
  • De identiteit van het flamingantisme, in: Het Boek van België. Een controversieel portret van cultureel België, 1980.

Literatuur[bewerken]

  • Gita DENECKERE, Herman Balthazar, in: Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging, Tielt, 1998.
  • Gita DENECKERE, Herman Balthazar, in: T. Valcke (red.), De Fonteinen van de Oranjeberg. Politiek-institutionele geschiedenis van de provincie Oost-Vlaanderen van 1830 tot nu. Deel 4. Biografieën van twintigste-eeuwse beleidsmakers, Gent, 2003, pp. 625-644.
  • Gita DENECKERE & Bruno DE WEVER (red.), Geschiedenis maken. Liber amicorum Herman Balthazar, Gent, 2003.
    • Gita DENECKERE, De historicus en het gevecht met de tijd. Een portret van Herman Balthazar, blz. 13-34.
Voorganger:
Roger De Kinder
Provinciegouverneur van Oost-Vlaanderen
1984-2004
Opvolger:
André Denys