Honoré Van Waeyenbergh

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Honoré Van Waeyenbergh
Van Waeyenbergh (links) en kardinaal Alfrink (1961)
Van Waeyenbergh (links) en kardinaal Alfrink (1961)
Algemene informatie
Volledige naam Honoré Marie Louis Van Waeyenbergh
Geboren Brussel, 25 november 1891
Overleden Korbeek-Lo, 19 juli 1971
Nationaliteit Vlag van België België
Beroep bisschop; rector magnificus van de Katholieke Universiteit Leuven
Overig
Religie katholiek
Portaal  Portaalicoon   Onderwijs

Honoré Marie Louis Van Waeyenbergh (Brussel, 25 november 1891 - Korbeek-Lo, 19 juli 1971) was een Belgische katholieke geestelijke. Hij was titulair bisschop van Gilba, hulpbisschop en rector magnificus emeritus van de Katholieke Universiteit Leuven.

Hij werd geboren als zoon van Louis van Waeyenbergh die een slagerij uitbaatte niet ver van de Brusselse Grote Markt.

Hij is een grootoom van de politicus Freddy Thielemans (burgemeester van Brussel).

Gewond[bewerken]

Na de lagere school te Brussel deed hij zijn humaniora in Hoogstraten. Als seminarist werd hij naar de Katholieke Universiteit Leuven gestuurd om er tegelijkertijd klassieke filologie en thomistische wijsbegeerte te studeren aan het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte (1909-1912). Daarna volgden nog twee jaar theologische studie aan het Groot Seminarie te Mechelen maar deze studies werden door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog onderbroken.

Hij werd brancardier aan het IJzerfront bij het Belgisch leger, waar hij op 25 oktober 1914 zwaar gewond raakte. Hij werd naar Engeland gebracht en in Manchester onderging hij een heelkundige ingreep. Terug aan het front werd hij secretaris van de hoofdaalmoezenier mgr. Jean Marinis (1879-1942).

Rector[bewerken]

Hij werd priester gewijd in 1919 en in 1924 behaalde hij het doctoraat in de klassieke filologie. Hij was achtereenvolgens leraar en directeur van het Sint-Gummaruscollege te Lier (1924-1927) en van het Sint-Jan Berchmanscollege te Antwerpen (1927-1936).

In 1936 werd hij benoemd tot onderrector van de Leuvense Universiteit en in 1940 volgde hij Paulin Ladeuze op als rector en bleef dit tot in 1962.

Van 1954 tot zijn overlijden in 1971 was hij hulpbisschop te Mechelen van de kardinalen Jozef Van Roey en Leo Suenens.

Heropstanding[bewerken]

Hij was nog maar pas benoemd als rector, toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak en de universiteitsbibliotheek op 17 mei 1940 afbrandde, 900.000 boeken gingen verloren. Onder meer omwille van zijn verzet tegen de verplichte arbeid van studenten in Duitsland werd de rector een tijd gevangengezet.

Eens de oorlog voorbij brak een periode aan van groei en voorspoed. Door de democratisering groeide het aantal studenten gedurende zijn bewind van 7.500 naar 13.500 eenheden.

De bibliotheek werd weer opgebouwd, en overal verrezen nieuwe gebouwen waaronder ook het AZ Pellenberg.

Gedurende de laatste jaren van het Belgisch bewind in Congo richtte hij in Leopoldstad de katholieke universiteit Lovanium op.

Emeritaat[bewerken]

In 1962 was hij de eerste rector die op emeritaat diende te gaan op 70-jarige leeftijd, dit was het gevolg van de invoering ervan bij de professoren.

Zijn emeritaat alsook de discussies naar aanleiding van het Tweede Vaticaans Concilie waren voor rector Van Waeyenbergh moeilijke momenten. Des te meer besefte hij dat men in een veranderde wereld was terechtgekomen, waarin sommigen andere waarden hanteerden dan diegene waar hij voor stond.

Voorganger:
Paulin Ladeuze
Rector Katholieke Universiteit Leuven
1940-1962
Opvolger:
Albert Descamps