Ibn Butlan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Ibn Butlan
Afbeelding van Ibn Butlan (links) met twee geleerden in een middeleeuwse codex van de Tacuinum Sanitatis
Persoonlijke gegevens
Volledige naam Abū’l-ḥasan al-Mukhtār ibn ˓Abdūn ibn Sa˓dūn Ibn Buṭlān
Geboortedatum 1001
Geboorteplaats Bagdad (Kalifaat van de Abbasiden)
Datum van overlijden 1064
Plaats van overlijden Antiochië (Byzantijnse Rijk)
Wetenschappelijk werk
Vakgebied Geneeskunde
Publicaties Tacuinum Sanitatis
Overig
Religie Nestorianisme

Ibn Butlan (Arabisch: ابن بطلان; Bagdad, 1001 - Antiochië, 1064), volledige naam Abū’l-ḥasan al-Mukhtār ibn ˓Abdūn ibn Sa˓dūn Ibn Buṭlān, was een Arabische nestoriaanse geneeskundige die actief was in Bagdad tijdens het islamitische gouden tijdperk. Hij was een expert op op het gebied van hygiëne en macrobiotiek en sprak vloeiend Arabisch, Grieks en Syrisch.[1]

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Ibn Butlan verkreeg zijn opleiding in Bagdad van een nestoriaanse priester, Ibn al-Tayyib. Zijn opleiding in de geneeskunde verkreeg hij waarschijnlijk van Thabit ibn Qurra. Uiteindelijk vertrok Ibn Butlan uit Baghdad en reisde hij naar Syrië en vervolgens naar Egypte waar hij enkele polemieken schreef met Ibn Ridwan. Omstreeks 1054 arriveerde hij in Constantinopel waar hij in dienst kwam van patriarch Michael Caerularius. Uiteindelijk streek hij neer in Antiochië waar hij een ziekenhuis opzette en aldaar zou hij in 1068 overlijden.[2]

Werken[bewerken | brontekst bewerken]

Het beroemdste werk dat Ibn Butlan schreef was de Taqwim al-Sihhah (gelatiniseerd: Taciunum Sanitatis) waarin hij onderwerpen als hygiëne en diëten in behandelde. Het benadrukt de voordelen van dagelijkse aandacht voor persoonlijk lichamelijk en geestelijk welzijn. Dit werk werd in de middeleeuwen vele malen gekopieerd, ook in christelijke Europa.[3] Naast zijn medische verhandeling schreef Ibn Butlan ook een satire waarin hij kwakzalvers op de korrel nam en schreef hij ook een verhandeling waarin hij uitlegde hoe je de best mogelijke slaven kon aanschaffen.[4]

Bibliografie[bewerken | brontekst bewerken]

  • Taqwim al-Sihha
  • Da'avat al-ateba'
  • Al-maqalat al-Mokhtarat fi tadbir al-amrad al-a'rezat al-aksar bel taghziat Ma'loofat
  • Resalat fi shari al-raghigh va taghlib al-bai'd
  • Maqalat fi an al-foroj ahar men al-farkh
  • Al-maqalat al-mesriat fi monaghezat Ali Ibn Ridwan
  • Maqal fi al-qorban al-moqadas