J.B. Lenoir

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
J.B. Lenoir
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Portaal  Portaalicoon   Muziek

J.B. Lenoir (Monticello (Mississippi), 5 maart 1929 - Urbana (Illinois), 29 april 1967) was een Amerikaans bluesgitarist, -zanger en -liedjesschrijver, die ook bekend was onder de namen JB/KB Lenore.

Gedurende de jaren 1940 werkte Lenoir met blues artiesten als Sonny Boy Williamson (Alex Miller) en Elmore James in de New York Inn in New Orleans, Louisiana. In 1949 verhuist Lenoir naar Chicago om spelen met Memphis Minnie, Big Maceo en Muddy Waters. Gedurende de jaren 1950 neemt Lenoir diverse platen op bij verschillende labels in Chicago: Chess Records, JOB, Parrot en Checker. Gedurende jaren 1960 treedt Lenoir op in diverse plaatsen in Europa en speelt in 1965 op het American Folk Blues Festival in Engeland.

Hij veroorzaakte controverse met zijn song Eisenhower Blues, dat al vlug werd heropgenomen als Tax Paying Blues, daar het origineel uit de winkels werd genomen en omdat de republikeinse leiding van het radiostation te Chicago het nummer weigerde te spelen. Een aantal overige titels van zijn opgenomen songs: Born Dead, Carrie Lee, Don't Dog Your Woman, Don't Touch My Head, Feeling Good, Natural Man, Korea Blues, en Vietnam Blues.

Lenoir geraakte ernstig verwond bij een auto-ongeluk in 1966 en werd vanwege zijn zwarte huidskleur te vroeg ontslagen uit het ziekenhuis. Hierdoor overleed hij in 1967 in Urbana aan een hartaanval. Hij is begraven op de Salem Church Cemetery in Monticello, Mississippi.

Hij heeft grote invloed gehad op o.a. Engelse bluesmuzikanten als John Mayall, die meerdere songs heeft opgedragen aan Lenoir.

Externe links[bewerken]