K-peil

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het K-peil van een woning is een kengetal om de graad van thermische verliezen door de gebouwschil aan te geven. In België wordt deze term samen met het E-peil berekend, in Nederland spreekt men van de epc-waarde. De term houdt niet alleen rekening met de isolatiegraad van een gebouw (de U-waarde) maar ook de graad van compactheid van een gebouw: een huis dat goed geïsoleerd is, maar een groot contactoppervlak heeft met buiten zal ook tot grote warmteverliezen leiden.

In bepaalde normen wordt een maximum K-peil (bijvoorbeeld K45) vooropgesteld.


Berekenen van het K-peil[bewerken]

  • Berekenen van de standaard warmtedoorgangscoëfficiënt

U=\frac{1}{(\frac{1}{h_e}+R_T+\frac{1}{h_i})}

waarbij

RT de warmteweerstandscoëfficiënt is
he de overgangscoëfficiënt buiten is met als waarde 23 W/m²K
hi de overgangscoëfficiënt binnen is met als waarde 8 W/m²K
  • Berekenen van de globale warmtedoorgangscoëfficiënt

U_m=\frac{\sum (a_i*A_i*U_i)+\sum(L_i*U_{L,i})}{\sum(A_i)}

waarbij ai een controlecoëfficiënt is met waarde:

1/3 bij delen in contact met de grond
2/3 bij scheiding van delen wel en niet verwarmd
1 bij alle overige delen
  • Berekenen van de compactheid van het gebouw

C=\frac{V}{A} met V het totale volume van de woning en A de totale oppervlakte waarlangs de woning warmte verliest (buitenmuren, dak, ...)

  • Berekenen van het K-peil

Er zijn drie mogelijkheden:

C≤1 : K=U_m*100

1<C≤4 : K=\frac {U_m*300}{\frac{V}{A}+2}

4<C : K=U_m*50

Externe links[bewerken]