Klimaatconferentie Kopenhagen 2009

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Logo van COP15
Openingszitting van de conferentie

De klimaatconferentie van Kopenhagen (officieel: 2009 United Nations Climate Change Conference in Copenhagen) was een klimaatconferentie van het UNFCCC, die plaatsvond van 7 tot 18 december 2009 in de Deense hoofdstad Kopenhagen. Tijdens deze klimaattop werd door wereldleiders (officieel slechts door milieuministers) beslist over de uiteindelijke inhoud van het nieuwe internationale klimaatverdrag, dat het Kyoto-protocol dient te vervangen. Het nieuwe verdrag treedt in 2012 in werking en bevat concrete doelen voor 2020, die het opwarmen van de aarde moeten tegengaan.

Deze klimaattop, ook wel COP15 of Conference of Parties (COP) genoemd, was de 15e in een lange reeks sinds de historische conferentie in het Japanse Kyoto in 1997 (Kyoto was COP3, COP1 was in Berlijn in 1995). De belangrijkste tussenstops in recente jaren waren COP13 op Bali in december 2007 en COP14 in het Poolse Poznań, december 2008.

De klimaatconferentie werd bezocht door vertegenwoordigers van 192 landen. Belangrijk onderhandelpunt was de hoeveelheid broeikasgassen die minder uitgestoten mogen worden door individuele landen. Ook ontbossing en financiering voor ontwikkelingslanden die kampen met de gevolgen van de huidige klimaatverandering, waren onderwerp van gesprek.

Resultaat[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Akkoord van Kopenhagen voor meer informatie over de uiteindelijke overeenkomst.

De Klimaatconferentie van Kopenhagen wordt door de meesten als een gemiste kans gezien[1] omdat geen van de oorspronkelijke doelstellingen behaald werd. Er werd slechts een gedeeltelijk akkoord bereikt, dat geen concrete doelen vooropstelt. Er staan afspraken in over 100 miljard dollar klimaatsteun aan de ontwikkelingslanden tegen 2020 en over mechanismen om dat te financieren. Ook de doelstelling om de temperatuurstijging binnen de tweegradengrens te houden, staat in het akkoord. De rijke landen en de ontwikkelingslanden zijn het ook eens om hun klimaatengagementen op te lijsten en via nationale communicatie informatie te verstrekken over hoever ze staan met hun uitstootreducties. Er is ook ruimte voor internationale analyse van die data.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties