Kunstgras

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Modern kunstgras met rubberkorrels

Kunstgras is een kunstmatige variant van gras en wordt onder meer in de sportwereld toegepast als gewoon gras niet toereikend wordt geacht. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn als het gras niet goed kan gedijen omdat het veld beschut of binnen ligt.

Veel verschillende sporten als hockey, honkbal, softbal, voetbal, korfbal, tennis, golf en football kunnen op kunstgras worden gespeeld. Kunstgras kan ook toegepast worden in woon- en werkomgevingen, zoals in tuinen, op (dak)terrassen en rond zwembaden. Koninklijke Ten Cate uit Almelo is een van de belangrijkste producenten.

Typen[bewerken]

Voor voetbal zijn er verschillende soorten kunstgras in de handel. Deze verschillen door de gebruikte garens en door de vulling, die kan bestaan uit bijvoorbeeld zand, rubber of kurk.

Voor de tuin, balkon of dakterras zijn andere kwaliteiten beschikbaar, deze behoeven geen inzanding of rubberen granulaat.

Voordelen[bewerken]

Kunstgras heeft een aantal voordelen ten opzichte van gewoon gras. Kunstgrassportterreinen zijn alleen niet bespeelbaar als er sneeuw op ligt, en er is weinig onderhoud nodig. Het meeste kunstgras is ook redelijk slijtvast. Daarnaast kan men eenvoudig kiezen voor de eigenschappen (lengte, dikte etc.) die het best bij een bepaalde toepassing passen.

Ook kan men zelf de kleur van het veld bepalen. Doorgaans is dit groen, maar bij de Olympische Zomerspelen 2012 te Londen lag op het hockeyveld een blauwe mat. Verwacht werd, dat de bal op het televisiescherm beter zou kunnen worden gevolgd tegen een blauwe achtergrond. De reacties gaven geen aanleiding het experiment voort te zetten.

Nadelen[bewerken]

Kunstgras heeft ook nadelen. Omdat kunstgras uit kunststof bestaat treedt er meer wrijving op bij slidings en dergelijke, wat voor brandwonden zou zorgen. Niet alle sporters zijn even enthousiast over kunstgras. Voetballers geven aan dat ze het niet als 'echt' ervaren vanwege de geur en vorm [1]. Sommigen wijzen op de competitievervalsing die kan ontstaan, zolang niet alle clubs kunstgras gebruiken.

Sinds 2006 is er in Nederland aandacht voor de gezondheidsrisico's. In dat jaar ontstond commotie bij gebruikers van kunstgrasvelden met rubberkorrels, omdat de rubberkorrels kankerverwekkende PAK's zouden bevatten. Onderzoek van het Nederlandse Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) leek uit te wijzen dat er dermate weinig PAK's vrijkomen dat geen sprake is van een gezondheidsrisico.

In 2016 ontstonden grote twijfels over de kwaliteit van dit RIVM onderzoek en werden initiatieven genomen tot een beter onderzoek. Een televisie-reportage van Zembla bracht deze twijfel aan het licht en leidde tot veel discussie over gevaren van kunstgras, met name voor jonge kinderen. Naar aanleiding van de twijfel over de gezondheidsaspecten maakten vele voetbalclubs met kunstgrasvelden zich zorgen over de mogelijke gezondheidsrisico’s. Ten minste 82 clubs en sommige overheden namen concrete maatregelen om het voetballen op kunstgras sterk te beperken.[2]. Ook vervolgonderzoek van het RIVM kreeg veel kritiek, eveneens via het programma Zembla.