Lössplateau

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Het lössplateau rond de Gele Rivier.
Het lössplateau bij Hunyuan (Shanxi), de huizen en muren zijn ook gemaakt van löss.
Een kloof waarbij de effecten van de erosie duidelijk zichtbaar zijn.
Erosie bedreigt een veld met mais bij Linxia (Gansu).

Het lössplateau is een plateau in China rond de Gele Rivier. Het is een gebied van 640.000 km², ongeveer net zo groot als Frankrijk. Het ligt tussen het Chinees Laagland ten oosten, de Gobiwoestijn ten westen, de Chinese Muur in het noorden en de Qinling-bergketen in het zuiden. Het komt voor in afzettingen van 50 tot 80 meter, maar komt in het noorden van Shaanxi en het oosten van Gansu in veel grotere dikte voor.

Er heerst een steppeklimaat met een grote invloed van de moesson. De winters zijn droog en koud en de zomers warm tot zeer warm. De neerslag valt met name in de zomermaanden.

Door de grote bodemvruchtbaarheid en het gemak waarmee de grond valt te bewerken kon hier de eerste beschaving van China ontstaan. Ontbossing en overbegrazing in het late neolithicum en de vroege bronstijd bracht echter de kwetsbare lössbodems aan de oppervlakte. De lage vegetatiebedekking, steile hellingen en heftige buien in de zomer maakten dit tot een van de gebieden met de hoogste erosiesnelheden op aarde. De Gele Rivier heeft zijn naam dan ook te danken aan de löss.

In 1994 is, in samenwerking met de Wereldbank, een project gestart om de vegetatie te herstellen en daarmee de erosie te beperken.[1] Het betrof een gebied van 15.600 km² en had ook tot doel de landbouwproductie en daarmee de inkomens van de boeren te verhogen.[1] Het project werd in 2003 afgerond. Er werd meer graan en fruit geproduceerd en de inkomens van de boeren waren gemiddeld verviervoudigd. De erosie werd beperkt en de hoeveelheid löss dat in de Gele Rivier terecht kwam was gehalveerd.[1] Andere projecten zijn hierop gevolgd, inclusief aanplanten van inheemse flora en een beperking op begrazing, en in 2012 was een gebied van 35.000 km² volledig hersteld.[2]

In het gebied zijn woningen gemaakt van löss. Er worden blokken gezaagd en gestapeld of de mensen wonen in grotten onder de grond. Bakstenen ontbraken maar löss is overal aanwezig en gemakkelijk te bewerken. Löss als bouwmateriaal heeft een beperkte levensduur van ongeveer 30 jaar.[3]