Milwaukee Mile
| Milwaukee Mile | ||||
|---|---|---|---|---|
| ||||
| Bijnamen | America's Legendary Oval | |||
| Locatie |  West_Allis Wisconsin
| |||
| Tijdzone | UTC−6 | |||
| Capaciteit | 37.000 | |||
| Geopend | 1903 | |||
| Evenementen | IndyCar Series | |||
| Lengte | 1,015 mijl - 1,633 Km km | |||
| Bochten | 4 | |||
| Snelste ronde | 0.21.519 (Scott Pruett, Champ Car, 1998) | |||
| ||||
Milwaukee Mile
[bewerken | brontekst bewerken]De Milwaukee Mile is een 1,015 mijl (1,633 km) lange ovaalvormige racebaan in het Wisconsin State Fair Park in West_Allis, een voorstad van Milwaukee, Wisconsin (Verenigde Staten). Het circuit, geopend in 1903, geldt als de oudste permanent in gebruik zijnde autosportbaan ter wereld. Binnen de ovaal bevindt zich een 2,9 km lange infield-roadcourse. Het stadion heeft een capaciteit van circa 37.000 toeschouwers
De Milwaukee Mile heeft een unieke positie binnen de autosportgeschiedenis. Het circuit combineert een uitzonderlijk lange traditie met sportieve en technische betekenis. Door zijn status als oudste permanent gebruikte racebaan en zijn rol als vaste afspraak na de Indianapolis 500 geldt het als een icoon van de Amerikaanse autosport
Geschiedenis
[bewerken | brontekst bewerken]De locatie werd in 1876 in gebruik genomen als paardenrenbaan. In 1891 verwierf de Agricultural Society of the State of Wisconsin het terrein als vaste locatie voor de Wisconsin State Fair. De eerste gemotoriseerde wedstrijd vond plaats op 11 september 1903. In de decennia daarna groeide het circuit uit tot een belangrijke locatie in de Amerikaanse autosport.
Vanaf de jaren 1930 werden grotere tribunes gebouwd en ontstond de traditie dat de Milwaukee Mile kort na de Indianapolis 500 op de kalender stond. Het circuit werd in 1954 geasfalteerd, waarmee het geschikt werd voor moderne open-wheelraces. Tussen 1947 en 1980 organiseerde Milwaukee meer nationale kampioenschapsraces voor midget-, stock- en IndyCars dan enig ander circuit in de Verenigde Staten
Kenmerken van de racebaan
[bewerken | brontekst bewerken]De Milwaukee Mile is een zogenoemde flat oval, een ovaal met minimale banking (hellingshoek in de bochten). De banking in de bochten bedraag 9,25°. Het wegcircuit in het infield meet 2,9 km en wordt vooral gebruikt voor club- en regionale races. De exacte lengte van de baan verschilt per sanctionerende organisatie: NASCAR hanteerde 1,000 mijl, de Indy Racing League 1,015 mijl en CART 1,032 mijl
Wedstrijden en evenementen
[bewerken | brontekst bewerken]Open-wheel
De Milwaukee Mile organiseerde vanaf 1939 AAA Championship-races en later USAC-, CART- en IndyCar-evenementen. Jim Clark behaalde er in 1963 de eerste overwinning voor een achterin gemotoriseerde IndyCar. Nigel Mansell won er in 1993 zijn eerste oval-race. De baan bleef tot 2015 onderdeel van de IndyCar-kalender, waarna een periode van afwezigheid volgde. In 2024 keerde de IndyCar Series terug met een dubbelprogramma.
Stockcar
De baan was decennialang belangrijk voor stockcarwedstrijden, aanvankelijk onder AAA en USAC. Don White behaalde er 14 overwinningen, het hoogste aantal in de geschiedenis van de klasse. NASCAR organiseerde in de periode 1984–2009 Busch Series-races en vanaf 1995 Craftsman Truck Series-wedstrijden. De Truck Series keerde in 2023 terug, maar verdween in 2025 opnieuw van de kalender.
Regionale series en overige evenementen
Naast nationale kampioenschappen werden er ook wedstrijden van regionale series zoals ARTGO en ASA verreden. Het infield-roadcourse wordt gebruikt door clubraces, onder meer georganiseerd door de Midwestern Council of Sports Car Clubs. Daarnaast fungeert het terrein als locatie voor de Wisconsin State Fair en andere evenementen.
Winnaars op het circuit
[bewerken | brontekst bewerken]Winnaars op het circuit voor een race uit de Champ Car kalender. Tussen 1979 en 1982 werden er twee races per seizoen gehouden op het circuit.
| Jaar | Rijder |
|---|---|
| 1979 | A.J. Foyt
|
| 1979 | Roger McCluskey
|
| 1980 | Bobby Unser
|
| 1980 | Johnny Rutherford
|
| 1981 | Mike Mosley
|
| 1981 | Tom Sneva
|
| 1982 | Gordon Johncock
|
| 1982 | Tom Sneva
|
| 1983 | Tom Sneva
|
| 1984 | Tom Sneva
|
| 1985 | Mario Andretti
|
| 1986 | Michael Andretti
|
| 1987 | Michael Andretti
|
| 1988 | Rick Mears
|
| 1989 | Rick Mears
|
| 1990 | Al Unser Jr.
|
| 1991 | Michael Andretti
|
| 1992 | Michael Andretti
|
| 1993 | .svg){kind=small} Nigel Mansell
|
| 1994 | Al Unser Jr.
|
| 1995 | .svg){kind=small} Paul Tracy
|
| 1996 | Michael Andretti
|
| 1997 | Greg Moore
|
| 1998 | Jimmy Vasser
|
| 1999 | Paul Tracy
|
| 2000 |  Juan Pablo Montoya
|
| 2001 |  Kenny Bräck
|
| 2002 | Paul Tracy
|
| 2003 |  Michel Jourdain Jr.
|
| 2004 | Ryan Hunter-Reay
|
| 2005 | Paul Tracy
|
| 2006 |  Sébastien Bourdais
|
Winnaars op het circuit voor een race uit de IndyCar Series.
| Jaar | Rijder |
|---|---|
| 2004 | Dario Franchitti
|
| 2005 | Sam Hornish Jr.
|
| 2006 |  Tony Kanaan
|
| 2007 | Tony Kanaan
|
| 2008 |  Ryan Briscoe
|
| 2009 |  Scott Dixon
|
| 2010 | geen race |
| 2011 | Dario Franchitti
|
| 2012 | Ryan Hunter-Reay
|
| 2013 | Ryan Hunter-Reay
|
| 2014 | Will Power
|
| 2015 | Sébastien Bourdais
|
| 2016-
2023 |
geen race |
| 2024 | Pato O'Ward. Scott McLaughlin
|
| 2025 |  Christian Rasmussen
|
Externe link
[bewerken | brontekst bewerken]- (en) Officiële website (gearchiveerd)
