Molen van Wolfswinkel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Wolfwinkelsemolen
Basisgegevens
Plaats Bladel
Waterloop Groote Beerze
Bouwjaar 1847
Verdwenen 1939 (gesloopt), 1966 (restanten gesloopt)
Type watervluchtmolen
Kenmerken stenen molen
Functie korenmolen (windmolen) en oliemolen (watermolen)
Restauraties  1852
Externe link(s)
Database Verdwenen Molens
Portaal  Portaalicoon   Molens

De molen van Wolfswinkel[1] of Casterensemolen was een watervluchtmolen op de Groote Beerze ten noorden van Bladel en ten zuid westen van Casteren in de omgeving van buurtschap Het Bosch, vroeger Wolfswinkelse Hoeve geheten.

Deze watervluchtmolen, die in de volksmond de Casterse Molen heette, is in 1847 op exact de zelfde locatie van de Watermolen van Casteren gebouwd, nadat deze was afgebrand in 1826. Daarna heeft er nog een houten watervluchtmolen gestaan, die ook door een brand verloren is gegaan in 1845. In 1847 werd deze hersteld door molenaar Teurlings als stellingmolen. Regelmatig worden de Watermolen van Casteren en Molen van Wolfswinkel beschouwd als één en de zelfde molen, aangezien beide op de zelfde locatie stonden.

Integenstelling van wat de naam doet vermoeden, stond deze watervluchtmolen aan de Bladelse kant van de rivier. De molen was niet ver gelegen van het dorp Casteren, en werd dan ook voornamelijk gebruikt door de bewoners van dit dorp. Ze had een hoogte van 30 m en werd gebruikt als korenmolen. In 1938 werd ze uit bedrijf genomen en in 1939 werden de wieken verwijderd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de molen in brand geschoten. Alleen het gedeelte tot aan de stelling bleef toen behouden. Tegenwoordig staat op de locatie van de molen nog een zeskantig huisje wat herrinerd aan de watervluchtmolen.

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]