Museum De Pont

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Museum De Pont
Ingang Museum De Pont
Ingang Museum De Pont
Opgericht 1988, geopend sinds 1992
Locatie Wilhelminapark 1, 5041 EA Tilburg
Oppervlakte ca. 6000 m2
Type Museum voor moderne en hedendaagse kunst
Personen
Directeur Hendrik Driessen
Overig
Architect Benthem Crouwel Architekten
Website
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Museum De Pont is een museum voor hedendaagse kunst in Tilburg. Stichter en naamgever van het museum is de jurist en ondernemer Jan de Pont (1915-1987). Hij bepaalde kort voor zijn overlijden dat een deel van zijn vermogen moest worden ingezet ter stimulering van de hedendaagse beeldende kunst. Dit resulteerde in de opening van het museum in 1992.

De collectie omvat zo'n achthonderd werken van ongeveer tachtig nationaal en internationaal bekende kunstenaars, waaronder Marlene Dumas, Bill Viola en Anish Kapoor.

Geschiedenis[bewerken]

In 1988 werd uit de nalatenschap van Jan de Pont een stichting opgericht, die invulling zou geven aan de wens van haar naamgever. Bij de zoektocht naar geschikte huisvesting was het nog niet duidelijk waartoe de ambitie zou kunnen leiden. Het inschatten van de benodigde grootte van een gebouw was moeilijk omdat er nog geen collectie was. In plaats van te streven naar nieuwbouw richtte de stichting zich al snel op het vinden van een geschikt oud fabriekspand, waarvoor in het buitenland al mooie voorbeelden te vinden waren, zoals de DIA Foundation in New York .

Uiteindelijk werd een geschikt pand gevonden in Tilburg. De keuze daarvoor lag eigenlijk voor de hand. Jan de Pont was in deze stad geboren en opgegroeid. Nadat hij zich in Amsterdam had ontplooid tot succesvol zakenman zette hij zich ook in voor de verdwijnende textielindustrie in Tilburg. Zo hielp hij in de jaren zestig wolspinnerij Thomas de Beer na een faillissement weer op de been. Toen het bedrijf in 1989 alsnog haar activiteiten moest beëindigen kwam het bijna vanzelfsprekend in beeld als mogelijke huisvesting van de stichting. Het pand werd overgenomen voor een symbolisch bedrag en vier van de zes overgebleven medewerkers van de spinnerij kwamen in dienst van de stichting, waarvan Hendrik Driessen aan het begin van dat jaar directeur was geworden.

Museum De Pont opende op 12 september 1992 zijn deuren. Het museum sloot aan in de rij van Nederlandse musea die op basis van particulier initiatief tot stand kwamen. In tegenstelling met de meeste voorgangers begon De Pont niet met een door de stichter nagelaten verzameling. Er wordt evenmin een beroep gedaan op subsidies of ondersteuning door fondsen. Dat zorgt voor een financiële onafhankelijkheid die het museum nog steeds volhoudt.

Collectie[bewerken]

Het museum heeft zich tot doel gesteld om in de diepte te verzamelen en niet in de breedte, resulterend in drie grote tentoonstellingen per jaar. Daarnaast worden er kleinere solo-exposities in de podiumzaal georganiseerd die niet direct in verband staan met de collectie.

De collectie werd gestart met een tiental werken van drie kunstenaars, waartoe de kenmerkende stenen cirkel van Richard Long en The First People van Marlene Dumas behoorden. Er wordt naar gestreefd om van elke kunstenaar in de verzameling ten minste één sleutelwerk te verwerven dat de essentie van diens kunstenaarschap kan representeren. Keuzes moesten gemaakt worden en de verzameling is daarom betrekkelijk langzaam gegroeid. Van de huidige achthonderd kunstwerken bestaat meer dan de helft uit fotografie en werk op papier. Belangrijk bij het aankopen van een kunstwerk is voor het museum dat het een wezenlijke aanvulling vormt op en de dialoog aan kan gaan met de al in de collectie aanwezige werken. Een aantal van de kunstenaars werd door De Pont in Nederland geïntroduceerd of had er zijn eerste grote tentoonstellingen, onder wie Berlinde De Bruyckere, Thierry De Cordier, Anton Henning, Roni Horn, Anri Sala, Fiona Tan, Robert Therrien, Rosemarie Trockel, Luc Tuymans, Mark Wallinger (State Britain, waarmee hij de Turner Prize won in 2007), Ai Weiwei (Sunflower Seeds) en Anish Kapoor.

Playtime van Isaac Julien in De Pont

Hoogtepunten:


Het gebouw[bewerken]

Het museum is gevestigd in een voormalig wolspinnerij aan het Wilhelminapark en vormt de westgrens van het Rijksbeschermd gezicht Wilhelminapark/Goirkestraat. In eerste instantie was men begonnen met een voorzichtige opknapbeurt van het gebouw, maar al snel werd gekozen voor een ambitieuzere aanpak en onderging het gebouw een grondige renovatie onder leiding van Benthem Crouwel Architekten uit Amsterdam. Het oorspronkelijke karakter van de fabriek vormde het uitgangspunt. De anderhalf jaar durende verbouwing leidde tot een museaal zeer bruikbaar gebouw dat onder andere als inspiratie diende voor Tate Modern in Londen.

Het 30 bij 30 meter grote tentoonstellingsplein wordt gebruikt voor grote tentoonstellingen en installaties. De naastgelegen reeks kleine wolhokken zijn weer heel geschikt voor het exposeren van kleinere werken. Het museum is sinds de opening meerdere keren uitgebreid: in 2002 met een projectzaal en een auditorium en in 2016 met een 1100 m2 grote Nieuwe Vleugel, met daarin een ruimer café en expositieruimte die speciaal bestemd is voor videokunst , fotografie en werk op papier. Met deze laatste verbouwing kon ook een logische opeenvolging van de publieksfuncties worden gecreëerd: entree, boekwinkel, bibliotheek, restaurant, lounge met terras en museumtuin.

Het voorterrein is naar de stichter van het museum het Meester J.H. de Pontplein genoemd. Aanvankelijk was dit deels aan het zicht onttrokken door een bouwvallige woning, maar sinds 2012 wordt het aan de straatzijde ontsloten met een opvallende entreepoort, bestaande uit meerdere geschakelde doorgangen. Het zijn open structuren met ieder een specifieke functie. De poort is onderdeel van de verfraaiing van het gehele voorterrein en werd door de gemeente Tilburg aangeboden als geschenk bij het 20-jarig bestaan van het museum.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]