Neutronenstraling

Met neutronenstraling wordt in de kernfysica het vrijkomen van neutronen bedoeld, meestal met een hoge kinetische energie, die bij kernsplijting of kernfusie plaatsvindt. De vrijgekomen hoog-energetische neutronen kunnen andere, zware atoomkernen splijten. Bij deze reactie komen weer nieuwe neutronen vrij, waardoor er een kettingreactie optreedt. Het invangen van een neutron door een atoomkern wordt neutronenvangst genoemd. Het kan ook dat de neutronen met de atoomkernen die zij raken reageren, men spreekt van activeren, dat wil zeggen in een isotoop omzetten. Die nieuwe isotoop is vaak instabiel.

Het proces met de kettingreactie wordt in een kernreactor beheersd uitgevoerd, onder andere door een deel van de vrijgekomen neutronen met behulp van een regelstaaf weg te vangen, te absorberen. Het aantal kernsplijtingen blijft daardoor per tijdseenheid constant. In een kernwapen wordt daarentegen juist naar een zo groot mogelijke toename in kernreacties gestreefd in zo kort mogelijke tijd.

Neutronenstraling is gevaarlijk voor levende organismen, omdat het door zowel neutronenvangst, bij een hogere kinetische energie van de neutronen, als door bètaverval, zelfs bij lage kinetische energie, voor radioactiviteit in het lichaam zelf kan zorgen.