Onze-Lieve-Vrouwekerk (Aarschot)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Onze-Lieve-Vrouwekerk
Doksaal, triomfkruis en koor
Doksaal, triomfkruis en koor
Plaats Aarschot
Gebouwd in 14e eeuw en later
Architectuur
Bouwmateriaal IJzerzandsteen
Portaal  Portaalicoon   Christendom

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot is een kerkgebouw opgetrokken in bruine ijzerzandsteen. De kerk is een uitstekend voorbeeld van Demergotiek, een regionale variant van de Brabantse hoog-gotiek.

Het bouwwerk omvat een westertoren met renaissancespits (84 of 85 m hoog), geflankeerd door twee kapellen, een driebeukig schip (begin 15e eeuw), een transept en een koor met twee zijkoren (14e eeuw). In het onderste deel van de toren zijn afwisselend kalk- en zandsteenlagen aangebracht (speklagen).

In het schip bevinden zich een preekstoel en biechtstoelen die in Vlaamse barokstijl zijn vervaardigd en dateren uit de 17de eeuw.

Het koor gaat schuil achter een doksaal in flamboyante stijl. Op het doksaal zijn taferelen uit het lijden van Christus en de verrijzenis afgebeeld. Boven het doksaal is een 15de-eeuws triomfkruis aangebracht.

Het koorgestoelte uit 1515 toont satirisch en soms ronduit schuin beeldhouwwerk (Aristoteles die zich als een rijdier laat bestijgen, naakte vrouw rijdend op een aap, man die sch... op de wereld, wolf en ooievaar, lierenman, ambachten), dat kunstig aangebracht is, meestal op de misericordes. De smeedijzeren kroonkandelaar uit 1500 wordt toegeschreven aan Quinten Matsijs. Een 16de eeuwse genadestoel staat rechts vooraan in de apsis. Aan de linkerwand van het koor hangt het 5 meter brede schilderij Christus in de mystieke wijnpers dat dateert uit 1520-1530.

Een kapel rechts van de kooromgang bevat een doek van Pieter-Jozef Verhaghen (1728 - 1811): De Emmaüsgangers.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]